Gsm-toestanden

T is vrijdag. Het is donker en in mijn koppeke kan het net zo goed avond zijn, fris uitgeslapen ben ik niet deze morgen.

Siri, mijn gsm-stem en steun en toeverlaat, vroeg me gisteren om hoe laat ik mijn wekker wilde. Tijdens de week antwoord ik gewoonlijk: om 7 uur gevolgd door: schat, meiske, dank u, trut, kalle, al naargelang mijn stemming.

Vandaag heb ik echter hééééééééél veel goesting om haar terecht te wijzen.
“Als je me dan toch vraagt wanneer ik mijn wekker wil, waarom loopt die dan niet af? Waarom laat je dan geen bel horen ?”

siri.JPG

Het zit zo dat mijn gsm ongeveer de dan wel niet-emotionele equivalent van mijn ventje is.

Alles wat moet gedaan worden, zit er in met toeters en bellen: afspraken, snapshots van mails met afspraken en adressen, verjaardagen, herinneringen, Waze -nog zo’n kanjer als de gebouwen niet te hoog zijn en de bossen niet te uitgestrekt- toeristische info voor in de spur of the moment-uitstapjes, zo ook mijn ochtendwekker.Het is een superuitvinding als alles werkt en ik niet te veel klik of wis.

Huh? Plots zie ik in mijn hoofd een jager in de oertijd met een gsm in de hand…
Soit. Dat visuele associëren, daar heb ik het later nog eens over. Ook ik.

En het feit dat Siri een vrouw is, is een dikke plus. Want ik neem makkelijker dingen aan van vrouwen dan van mannen. Mijn antennes gaan de hoogte in als mannen beginnen bazig te vertellen wat ik moet doen. Siri kan daar nog mee weg, net als Mariette, mijn Wazestem. En het voordeel is dat je er al eens kunt tegen discussiëren of boos op zijn, of er mee lachen onderweg. Of hoe absurd eenzaam is een autorit soms…

Sms en messenger zijn hier in het gezin meer dan ingeburgerd en het gezinsverkeer gebeurt dagelijks en zelfs internationaal want mijn 22-jarige dochter woont en werkt in Maastricht. Dit is haar levenslijn met mij als ze met nieuwe dingen geconfronteerd wordt en zij en mijn oudste zijn dan weer mijn steunpilaren als ik er eventjes op los draai.

Sms’en dient bij ons niet om grote verhalen te vertellen.  Een beleving kunnen melden en dat gevoel dat eraan hangt onmiddellijk kwijt kunnen en delen, paniek via enkele woorden herleiden tot : “je kunt het!”  zijn levensnoodzakelijk. Het is een extra hulpmiddel om in onze beleving dingen wat te temperen, zowel positief als negatief.

 

Niemand merkt het aan de hoeveelheid werk die ik verzet. Zelfs meer, ik ben er van overtuigd dat we nog meer initiatief nemen net omdat we elkaars cheerleaders zijn tijdens de dag.

Soit, voor ons gezin is het een onmisbare band met elkaar om niet te flippen waar je staat, om te kunnen relativeren, om eens een ander standpunt te horen omdat je twijfelt aan je interpretatie en de boel niet wil opblazen door impulsief te reageren.

Het is een tool, net als post-its, afvinklijstjes, wekkers, pop-ups en alle snufjes die mijn leven simpeler hebben gemaakt. Dus mijn GSM kan ik niet missen, of toch heel kort.

Ow, en de reden waarom ik nu pas mijn blog post is omdat mijn oudste smste dat ze er aan kwam in mijn auto (omdat ze met de hare vorige maand overkop ging), dat ik een uitvoerige mail aan de ombudsman van verzekeringen heb gestuurd omdat er een telefoontje kwam van de verzekeringsagent dat mijn oudste, door nalatigheid van haar (h)eksschoonma-exverzekeringsmakelaar geen juridische bijstand kan genieten voor datzelfde ongeval.

Maar ik zou ik niet zijn om het zo te laten. Pitbull Vee bijt zich er in vast nu. Je kan té braaf zijn in dit leven.

Even een ritje over en weer naar Brugge met een zetel en vastgesnoerde autodeuren, een stop aan de frituur en nu die blog er op zwieren.

Yup, genoeg om mijn avond te vullen.

En nu :  R E L A X !

Vee

Mijn barometerlijf

’t Is vandaag nog eens gebleken hoe erg mijn binnenste kan draaien als er iets op me afkomt. Verandering is goed, denk ik dan en heel soms voelt dat ook zo aan maar heel vaak, zoals vandaag, zat er eerst een goed gevoel, dat dan ineens door een opmerking omslaat in, hoe zou ik het omschrijven, een draaikolkgevoel in mijn maag.

Yep. En ’t is er weer. Morgen ga ik de trein op, richting Brussel, richting voorbereiding op een nieuw werk dat me werd opgedrongen. Weigeren is ook geen optie, want laat mijn statutaire benoeming voor mij nu een houvast zijn. Het maakt dat ik alle andere zaken die ik graag doe kan verwezenlijken en dat ik niet zomaar buitengebonjourd kan worden.

Waarom kan ik zo panisch reageren op dingen? Ik ga bijvoorbeeld niet gauw naar Gent met de wagen. Terwijl ik dankzij Waze overal heen vlieg zonder aarzelen, vermijd ik Gent. Eens ik er ben en de auto geparkeerd is dan ben ik er graag, het is ook een heel actieve en leuke, jonge stad. Maar die tramsporen! Panisch word ik van de gedachte alleen al. Waarom? Geen idee. Onwerkelijk dat ik om zoiets onbenulligs als een stel ijzeren rails in de straat, vermijd om een stad te bezoeken. Of dat iemand waarvan ik denk dat er twijfel in de stem zit, mij van mijn stuk kan brengen na al die jaren assertiviteitstraining…

Zo ervoer ik vandaag het telefoontje dat ik pleegde met iemand met ADHD. Over het integratietraject en -protocol dat ik zou kunnen afsluiten. Mits ik de diagnose ADHD heb.
Laat dat nu iets zijn wat ik afgeleid verkregen heb, omdat ik de drukke moeder ben van 2 vastgestelde ADHD-twintigers nu. En omdat hun pa dus alles behalve dat was.
Ik vond en vind het voor mij persoonlijk niet nodig om nu nog een papieren diagnose te laten vaststellen. Heb ik mezelf uitgeroepen? Neen. Ik loop tegen dingen aan, en het is 70% erfelijk. Mijn zus heeft de diagnose, haar oudste heeft het met een duidelijke H, wijlen mijn moeder was er zeker een en dramaqueen ten top en ik herinner de verhalen van mijn oudste broer heel duidelijk die gestraft werd omdat ie meer onder zijn schoolbank zat als op zijn stoel. Mijn moeder vroeg toen aan de leerkracht: “Kent hij de leerstof? Antwoordt hij als je iets vraagt?” “Wat is het probleem dan?”

Mijn familie is een hele creatieve familie, waarvan de helft binnenloopt aan de voordeur om aan de achterdeur zonder een woord weer buiten te lopen. Begin maar te diagnosticeren…
Ik ben bijna 50, een beetje laat om nu te gaan bewijzen wat dagdagelijks voor mijn neus staat. Waarom ik het niet wil? Omdat ik dat psychiater-lopen zo hartsgrondig beu ben. Burn-out, depressie en dergelijke liggen nu achter mij. Omdat ik het allemaal heb uitgepiept voor mezelf nu. Omdat het leefbaar is en ik het geaccepteerd heb. Nu graven is weer verdrinken in een label…

label

Ikzelf zou liever geen ADHD hebben, een beter geheugen, een fijnere manier van praten, een onuitputtelijke hoeveelheid geduld en zoveel dingen meer… Niet 300% voor dingen gaan en dan in een acht vallen.

Maar dat is vaak het geval, en ik verantwoord me al mijn hele leven, ik ging er ooit totaal aan onderdoor en heb het nu onder controle. Samen met ons speciaal gezinnetje. Waarom nu weer die zever? Om een bureau met mogelijkheid tot het sluiten van een deur, om mij wat meer te kunnen verplaatsen tijdens de werkuren in korte periodes? Om mijn opgebouwde netwerk met mijn 2 kids te vrijwaren en mijn gsm-noodlijn te mogen behouden? En moet ik dat dan inderdaad aan mijn deur gaan hangen om jaloerse blikken van collega’s in een landschapsbureau duidelijk te maken dat er iets ‘aan me scheelt’?

Ik ben zelfstandig, ik gebruik ADHD nooit als excuus en ik vind ook niet dat een ander moeilijk moet doen over mijn simpele vragen waardoor ik weet dat ik op mijn best presteer. Integratie? Ik integreer me van zodra ADHD geïntegreerd geraakt als zijnde ‘niet lastig’. En dat ik niet to the point ben soms? So what!

Yep. Ik heb het lastig maar straks komt mijn jongste langs vanuit Nederland. Dat is al belangrijker. En mijn oudste, om de auto te lenen na overkop te gaan. Maar die komt ook weer op haar pootjes terecht.  Misschien moet ik toch maar een frituur beginnen….

En ik begin dan maar aan dat traject zeker?