10 op 10

Hoeveel geef jij je leven op 10?

Dat was de vraag die Julie van M&N deze morgen stelde net voor ik mijn auto uitstapte.

Onmiddellijk schoot door mijn hoofd: 10. Ik geef mijn leven zoals het is een dikke tien.

Wil je dan helemaal niets anders of veranderen, Vee?

Natuurlijk. Verandering kan altijd maar mijn gevoel zegt nu dat ik een dikke tien ervaar en ook verdien.

Als je 10 geeft kun je niets meer veranderen, denk je. Wel, ik denk daar anders over.

Je kunt tevreden zijn en dingen nog willen veranderen maar het hoeft niet per se nu. Het is goed zo. Mijn relatie met iedereen zit goed, mijn financiĆ«n zijn voldoende, mijn kids doen het goed, mijn kleinkind is een wondermooi kindje, mijn collega’s zijn top, mijn werk geeft voldoening,

De trein is inderdaad een minpunt maar te verwaarlozen als ik de werkinhoud en collegialiteit wil behouden. Dus daar ben ik ook in balans.

Het is eigenlijk zoals ik gisteren op een t-shirt zag zoals met de Tardis van doctor Who: zet dat kader in mijn directe omgeving en ik win nog meer geluk als tijd louter geluk zou betekenen.

Bron: metro 6 februari 2019 nr. 3967

Maar dan zou ik niet geblogd kunnen hebben over eerste klasse want dan had ik dat niet meegemaakt en misschien blogde ik dan helemaal niet. Er is altijd een alternatief voor alles, je maakt een keuze tot verandering meestal uit noodzaak, door ontevredenheid of door verplichting of uit verveling. Of ‘je bent jong en je wil wat!’.

Ik verveel me momenteel niet, ik stel mijn leven niet meer constant in vraag zoals ik jaren deed, van uur tot uur: is dit het nu?

Dus ik geef mezelf een dikke tien. Omdat ik eerlijk ben en omdat je normaal geen tien kan geven, volgens ‘velen’.

Waarom zou dat niet kunnen/mogen?

Net zoals ik gisteren een klasse 3, 4, 5 voor de trein kon zien, kan ik vandaag een letterlijk DIKKE (corpulente) tien visualiseren.

De idee alleen al doet me glimlachen šŸ˜ƒ.

Er zijn min-nultijden geweest dus ik weet waar ik over spreek.

Yup. Ik wens het iedereen toe en vooral mijn zoekende kinderen. Er is licht aan het einde van de kronkelende tunnel.

Ik ben 50 en als ik nog 40 jaar een tiengevoel heb is dat okƩ.

Het is nu al okĆ©. Ik sla dat gevoel even vlug op voor mindere tijden, alsof ik een Teslabatterij ben…

Vee

Bijna

En toch op tijd!

Gvd! Het is al kwart voor 6! Ik heb mijn wekker niet gehoord!

Voor de eerste keer in 2018 : opstaan, kleren aan, pillen slikken, hondjes aaien, haar kammen (geen tijd om te wassen), Griekse yoghurt in mijn sacoche gegooid… Geen tijd voor een expresso.

Excuses dat ik niet in de zetel kan zitten naar de hondjes toe. Proficiat per bericht aan een vriendin dat ze 5 kg kwijt is, succes aan mijn dochter in Maastricht voor haar test strafrecht vandaag.

Joe opgezet in de auto, ruitenwissers (merde wat zijn die versleten!), ontdampers aan, klopje op het bedieningspaneel want de blazers doen het niet, lichten aan en aan de toegelaten snelheid richting station.

Er is elke morgen een rubriekje “Allemaal Moedertaal” op Joe. En mijn intrigue wordt gewekt: triest verhaal van “Flappie” van Joep van ’t Hek.

Ik ken de pointe wel zegt Anke.

Ik dus niet. Ik heb het liedje echt nog nooit gehoord dus ik MOET weten wat er op het einde komt.

Rijden, en ja hoor, rood licht troef vandaag… grr

Parkingticket genomen, parkeren op de parking voor het station en …

Blijven zitten en luisteren, Vee!

Je kunt toch niet weglopen als je de pointe niet weet! Zal wel konijn in de pot zijn maar ergens hoor ik iets in me dat zegt, blijf toch maar luisteren.

Lichten uit, ticket op zijn plaats voor vanavond, sleutel net tot radiostand en… yep, schitterend!

Ik weet het, ik ben een rariteit en waarschijnlijk de enige die ‘Flappie’ nog niet kende en verrast is door de pointe maar het heeft mijn dag nu al gemaakt.

De grijns die ik in Joep zijn stem hoor doorklinken…

Ik zie het zo voor me, het filmpje met steampunkinvloeden in mijn lugubere spinsels…

Het zou een mooie kortfilm zijn, mocht ik cineaste zijn maar dat ben ik niet.

Hup. Auto uit, sluiten, sleutels in handtas gegooid, bankkaart klaar want ik moet zeker nog een koffie hebben, kost wat kost.

Zoekt dat mens toch wel in de onderkast naar begot ik weet niet wat!

Zwart, lungo, geen snoep, geen suiker, geen melk, vlug mens!

En ik sta letterlijk te blinken op het perron, ruimschoots op tijd. Koud dat het is, ijzig die wind.

Hopelijk is dat ene zitje vandaag ook nog vrij.

Eerst bloggen (check), straks vanaf Gent hypnosebandje opzetten.

Yep, 4,3 kilo in drie weken sinds ik weer luister. En deze keer blijf ik luisteren dat mijn maag de grootte van een golfbal heeft…

Ik ben een simpele ziel als het op paranormaal en hypnose aankomt. I believe! šŸ˜‚

En ik ben impulsief. Op het werk konden we een virtuele sport uitproberen. Ik begon daarmee maar ging algauw samen met een collega boogschieten in het VR-spel Quivr.

Yep, 50 en onder de kerstboom ligt mijn eerste VR-bril. Virtueel gesproken dan want ik moet wachten tot ten laatste 31 december als het aan bol.com ligt.

Soit, volgende week ben ik thuis. Misschien werken ze deze keer wat correcter om de cadeaus op tijd te leveren.

Mijn schoonzoons zijn alvast enthousiast, al voordat de kamer is ingericht.

Hoe regel je vaker bezoek in deze hectische tijden?

Zo dus.

Maar ik zal dan toch wel de eerste zijn die mijn installatie uitprobeert! Als je dat maar weet!

Vee

Netflix

En omie

Ik had er van gehoord en ik besloot een tijdje geleden om niet de zoveelste verslaafde te worden en dit dus niet te installeren.

Ik ben er aan voor de moeite. Heerlijk hoe vlug de treintijd verglijdt als ik Mary Tudor zie.

Kostuumdrama’s verweven met wat historiek en romantiek kan ik wel smaken! En dus volg ik de afleveringen van Reign.

Yep. Totaal mijn ding.

Aja, en ik ben omie geworden! Met gemengde gevoelens want hoewel ik superblij was toen ze werd geboren, het kleine wonder, werd daar een domper op gezet.

Trek het je niet aan!, hoor ik Johan Verminnen zingen…

Makkelijk gezegd als je andere plusdochter keihard vanuit het niets laat weten dat je maar beter oma van je ‘eigen’ kinderen wordt.

Pats! Mijn geluksbubbel uit elkaar.

Wat spookt er meer dan vijf jaar door dat kind haar hoofd om een toneeltje op te voeren dat alles ok was, dat iedereen relatief zijn plaats heeft gevonden in ons nieuw samengestelde gezin?

Het gevoel dat zij dit zo aanvoelt maakt me diep ongelukkig. De ouders vroegen me om omie te worden, zij is meter en nu zie ik feesten vol problemen voor me, koude blikken en een sfeer die het kleine boeleke sowieso zal oppikken.

Jammer. Ik ben van oordeel dat je beter geliefd wordt, hoe meer liefde, hoe beter.

Ik verwonder mij hoe mensen zelf het leven ingewikkeld maken, terwijl het makkelijk kan ook.

Pijn doet het wel maar ik kan niets doen aan haar beleving dus ik geniet van mijn omieschap en zie wel wat volgt. Ik ben omiiiiieeeee!!

Vee

Alles ok

Weer ā€˜normaalā€™?

Mijn pilletje is binnen check

De hondjes zijn buiten geweest check

Mijn koffie staat koud te worden check

Mijn mond stinkt check.

Een doodgewone ochtend dus. Na een woeldag vol gekwebbel (het mijne, welteverstaan) blijkt de rust in mijn koppeke wat teruggekeerd.

Gisteren was gisteren. Een dag vol twijfel, gekwetst zijn, bezorgd zijn.

Mijn oudste stuurde mij halfweg de morgen een foto.

Ze was uitgegleden in de douche. Een eenhoorn in wording, zei ze.

Nu weet ik uit ondervinding ook dat coƶrdinatie en fijne motoriek niet echt adhd-kenmerken zijn maar mochten er geen studies genoeg over bestaan: 1 adres. Van auto ’s overkop tot deurposten passen tot van de trap vallen, met haar buik ergens tussen zitten… ze doet het allemaal. Zonder verpinken. Ze kan zo in een commercial voor ethiasverzekeringen.

En gisteren was ook een dag van ‘wijsheden’. Ik kreeg zowaar een quote šŸ™‚ van Aristoteles in mijn msgrbox. Een excuus of een verwijt, daar was ik bij ontvangst nog niet uit maar het bleek een excuus te zijn. Toch.

Iedereen kan kwaad worden, dat is makkelijk. Maar kwaad worden in de juiste mate en op het juiste moment en om de juiste reden en op de juiste manier, dat is niet iedereen gegeven en niet gemakkelijk. -Aristoteles- ā¤ļø

Ok. Ik mag er niet over nadenken. Ik heb ook niet gecheckt of het van Aristoteles kwam.

Het is wel zo : die wijsheid net aan mij sturen, een leek in doseren, is niet echt een vondst. Gelukkig had hij (jawel, mijn steenezel) het over zichzelf, ook al waant hij zich soms Aristoteles… šŸ¤”

Zo lang er een besef is dat er een grens is overschreden en er spijt is, zit de liefde snor.

Snor zitten. Vee, waar komt dat vandaan. Je begint ook al te vernederlandsen!

Mijn jongste stuurde beelden door van de feesttafel waaraan haar jarige ventje samen met familie aan zat.

Het beurde me wat op, hoewel ik weet dat het plaatje niet klopt. Ze vermijdt daarom gelukkig geen feesten en sociale omgang, ook al draait dat meestal rond eten.

Maar vandaag is het een nieuwe, verse, mooie dag vol verrassingen, liefde en lenzen.

Yep. Tweede poging vanavond om die rotbril kwijt te geraken. Nu echter via een opticien, zonder gefoefel. Hoewel ik me vanavond alweer hoor vloeken om die dingen uit mijn ogen te krijgen…

Maar we zijn nog zover niet.

Vandaag is het ok. Correctie: vanmorgen.

En ik wil niets anders horen, van niemand. Punt.

Vee

Zonnige morgen

Keep on shining !

Ik zit op de trein en zie een roze schijn in de lucht. Het wordt weer een mooie dag.

Ook al staan er een paar Amerikanen in de opstapruimte luidruchtig ruzie te maken, ik heb een goed gevoel.

Het wordt een dag zonder drama, of eerder, ik laat me niet meeslepen vandaag. Ik hou mijn vinger op het relativeerknopje, zoveel als mogelijk, zoveel als ik me bewust ben dat er zich een drama begint te ontvouwen.

Zou dat geen oplossing zijn? Eenmaal onder het mes om een gevoelspomp te laten analyseren, analoog aan een morfinepomp, waarbij je zelf wat bijdrukt op de juiste knop om weer in balans te komen.

En ook een morfineknop om af en toe eens compleet van de wereld te zijn.

Dat laatste is geen optie. Eenmaal je ‘van de wereld’ bent weet je van jezelf dat je niet terugkeert Vee. Omdat je net die andere onconventionele wereld zou verkiezen.

Vannacht droomde ik dat ik met mijn ex-man door het Vlaams Parlement een rondleiding kreeg en dat hij aan alle soorten toestellen gekoppeld blaren kreeg die openbarstten.. Hij moest gaan zitten en de hulpdiensten werden gebeld. Het duurde een eeuwigheid vooraleer ze door security waren en ook onze weg doorheen het Parlement konden traceren en toen ze bij hem aankwamen was alles bijna verdwenen. Streptokokken, zei ik en ik werd wakker door de wekker…

Het heeft alles van de realiteit. Vandaag doe ik een traject in het VP als voorverkenning voor het feest dat ik mee organiseer.

Gisteren zag ik in Metro een foto van vreselijke brandblaren op de handen van een kind door berenklauw en mijn ex heeft effectief in het ziekenhuis gelegen met streptokokken.

En de boel werd door mijn brein onafhankelijk van tijd met elkaar verweven.

Het zijn allemaal indrukken uit het verre of dichte verleden, verwerkt in een kortbij toekomstige tijd. Sciencefiction dusšŸ˜‚.

Shuuuuuuut upppp! No YOU listen!

Mijn vibe zit nog altijd goed, ondanks de Amerikanen.

Ik had gisteren een roetsjbaandag.

Nu eens niet met mijn ventje maar ik kreeg een sms dat de vriend van mijn oudste haar vriend waarmee hij veel optrekt en die aan urban fotografie doet, door een dak van 8 m hoog was gevallen in Luxemburg. Paniek bij de gedachte van zijn breuken want een mens leeft mee met zijn dochter.

Ik gaf haar eerst wat advies dat ze niet impulsief daarheen trekt want dat ze al een baas heeft die er op zit te wachten om haar buiten te keilen.

Ik kan er trouwens niet bij dat sommige bazen zo met personeel mogen/kunnen spelen. En dan zijn ze verwonderd dat er me#too-toestanden ontstaan…

Soit, terug naar het ongeval.

Hij had een gebroken oogkas, bekken, borstkas, been en klonters in het hoofd. Daarvoor stond hem een operatie te wachten. Hij zou niet meer kunnen lopen.

Vreselijk! Het beeld bleef maar door mijn hoofd spoken en aangezien hij wees is was ik in mijn hoofd al met een benefiet bezig om de kosten te drukken.

En ergens was ik blij dat hij het nog kon vertellen. Raar, ergens had hij nog geluk, hij was nog bij verstand. Dat schoot door mijn hoofd.

Of misschien had hij het beter niet overleefd? En dergelijke gedachten meer…

Nee, er is hoop, we steunen hem wel.

En mijn collega was jarig! Happy! We hebben gelachen, gedronken en taart gegeten en vooral genoten. In mijn achterhoofd zat ‘je geniet er best van, want alles kan zo over zijn’.

copyright H.S.

En toen ik een uur later dan anders mijn trein richting huis nam kwam was ik totally happy.

Er kwam een sms door van mijn dochter.

Waaaaaaaaaaat?

Ze was kwaad en wie zou dat niet zijn?

Ze had geĆÆnformeerd via zijn liefje in Luxemburg en daar vernomen dat ons ‘slachtoffer’ in kwestie een gebroken been had en dat zelfs niet vandaag was gebeurd.

OkƩ. Dramaqueen? Tuurlijk wil je niemand zien! Dan val je door de mand! Maar je claimt wel alle aandacht en doet zielig op afstand? Sukkel.

Waarom doet iemand dat? Je WEET toch dat je daarmee geen vrienden maakt maar verliest?

Ik ben blij det mijn dochter en haar vriend nu weten wat voor iemand hij is. Zo’n fantast is ziek en kan mensen problemen bezorgen omdat ze

– onterecht een benefiet opzetten (ik bijv.)

– hun baas de huid volschelden omdat vriendschap voorgaat op alles en ontslagen worden (zoals mijn oudste).

Ik had op het werk zo geschrokken gereageerd dat mijn collega’s vroegen wat er was en nu mag ik ook de rest vertellen want anders vragen ze ook uit bezorgdheid hoe het met hem gaat…

En dat terwijl mijn ventje en ik nog voor een hartoperatie staan.

En juist DAAROM vind ik liegen zo hatelijk! Een klein leugentje heeft grote gevolgen, altijd.

Toen mijn oudste hem eindelijk aan de telefoon kreeg, deed ze ook haar zegje.

Enig antwoord op haar bezorgdheid?

Fuck off!

Maar : karma is a bitch. En dat heeft hij aan zichzelf te danken…

Soit, vandaag dus de vinger op de dramaknip en vooruit. Het is nog steeds een zonnige morgen en ik hou dat gewoon zo.

Vee

Eventjes weggeweest

Maar wat geeft dat

Ik was er eventjes niet op papier. Reden, geen fut, en een ziek ventje met al vier dagen hoge koorts, loze gedachten.

ik kan nog eventjes doorgaan maar soms heb ik geen zin om mij voor mijn blog te zetten.

Het zij zo.

Ik heb me gisteren een hometrainerfiets aangeschaft op tweedehands. Yep.

Ik heb bijna een fitnesszaal. Nu nog de plaats inrichten waar alles moet komen want de step en trilplaat staan in het ‘achterste kot’, de loopband staat in het ‘voorlaatste kot’ en de hometrainer in de woonkamer.

Ik wil fietsen terwijl ik naar Castle kijk want ik heb een fysiek van 0,0.

Maar dan kan ik niet meer kuisen!, zegt mijn koortsige schat.

Hoe ongelooflijk klinkt dit in mijn oren. Een man die vreest dat hij niet meer kan kuisen.

Er staan wielekes onder, schat! Hij verrijdt makkelijk van hier naar daar. No worries!

Enne, jij bent ziek. Niet piekeren over kuisen, dat komt wel weer.

Ik luister weer dagelijks naar mijn hypnoseman en het lukt me om drie kleine maaltijden met banaan en zoetekoek (peperkoek Harme) als tussendoortje te verorberen en mij ‘voldaan’ te voelen.

EN ventje is ziek (sorry schat!) wat voor mij in zekere zin een zegen is. Ik kook en het smaakt hem niet. Maar ik kook roomvrij, met olijfolie en soms vleesvervangend en dat maakt een verschil.

Mijn weegschaal staat er maar ik ga er niet op staan. Het gaat over gezond eten, water drinken wat ik weer al een tijdje te weinig deed.

Mijn beschadigde nier heeft het anders broodnodig!

Soit. Ik moet het nu doen en de hometrainer komt van een jong koppel. Al lachend zei ik dat ik er vijftig ben en ik aan mijn zestigste weer alles op tweedehands zwier.

Maar dat ben ik wel van plan.

Ik zou het aangenaam vinden om met mijn ventje te sporten.

Hij zegt dat hij sport op het werk. Ik betwijfel dat sterk als ik zijn groeiend buikje zie… hoewel dat nu door de koorts ook aardig slinkt…

Dan doe ik het voor mij, om eens een mooie outfit te kunnen passen, om me niet pafferig te voelen en ik doe het (sporten daar gelaten natuurlijk), voor mijn dochter die goed bezig is om haar anorexiabeest aan te pakken.

Ik ben een trotse mama want ze slaagde voor haar ingangsproef aan de unief van Maastricht.

You go girl! Wie zegt dat je het niet kan, ik alvast niet! Gemotiveerde lukt alles je, verleg je controlekantje en je gevoel van stijgende eigenwaarde op je studies en je bent alweer een stukje verder.

Elk zoekt zijn weg. Met vallen en opstaan. De een valt al meer dan de andere maar zoals mijn ma altijd zei : de sterkte zit hem in het telkens weer herbeginnen.

Pak je gat in je handen en hup, sta recht en weer vooruit.

Mijn motto: stilstaan is achteruit gaan.

Hoewel stilstaan bij jezelf af en toe moet anders vergaloppeer je je, vooral met ADHD.

Het is wat het is.

We zijn wie we zijn.

Vee

Mist

Donā€™t worry, be happy!

Er zit mist in mijn ogen, ik krijg de onscherpte er vanmorgen niet uitgewreven . En er zit mist in mijn hoofd, wat even watterig aanvoelt als de pels van ons Luna.

Maar ik moet de deur uit. Niets aan te doen. Ik stap buiten en de mist omvat mij totaal.

Eerlijk gezegd, het heeft iets. Iets waarin ik me thuisvoel, het isolement dat ontstaat omdat je net iets verder ziet dan je neus lang is.

En de lucht na het optrekken ervan. Wazig maar mooi, een blauwe lucht met wattenwolken.

De zon doet ook een poging om het donzerige weg te duwen.

Twee vogels vliegen parallel onder elkaar naast de trein…

Het is een scĆØne als in een roman en zo voel ik me ook, als een romanfiguur in een wazig landschap. Niks concreets uitgeschreven, een blanco blad met alle mogelijkheden die vandaag open liggen.

Het legt echt aan om een mooie dag te worden, ook in mijn hoofd.

Zweverig, half wakker, niets doet er toe. De rust en zelfs traagheid zit er in.

En het mag van mezelf. Ik voel het.

In tegenstelling tot het ‘moet’-gevoel op andere dagen heb ik er vrede mee dat vandaag wellicht zal kabbelen.

En het is goed zo, Vee.

Voor nu toch want je weet nooit wat de dag verder zal brengen, wat ook goed is.

I am at peace en ik ben van plan om van deze zeldzame roes volop te genieten onder het motto : don’t worry, be happy!

Vee