Te

Gisteren had ik het weer. Dat “te”-gevoel.

Gisteravond was alles te veel. Komt het door mijn productieve voormiddag? Of gewoon door mijn stemming?

Alles wat in mijn oog viel was te. En om mijzelf nog war dieper te duwen ging ik, sinds maanden, op de weegschaal staan…

99,7!!!!!!!!! Dat is als je een BMI-calculator wilt gebruiken af te ronden naar 100!

Yep. Me šŸ˜„.

Maar schat, ik zie je graag zoals je bent!

Ja? Vertel nog eens wat. Ik zie me niet graag nu ik weet dat ik de 1 zie staan. Te weten dat ik een paar maand geleden 700 euro neertelde om mij een virtuele maagband te laten aanmeten. Weggegooid geld!

Ik ben gisteren prompt gaan zoeken naar de kostprijs van een gastric bypass. Die kan ik dus niet betalen. En met een BMI van 34,2 ben ik er nog lang niet…

Heb ik dat ervoor over? Ik denk het stilaan wel, ik ben diĆ«ten zo beu, ik eet te graag en ik heb een maag die knort van ’s morgens tot ’s avonds. Al sinds mijn jeugd.

En dan heb in nog een man die me graag verwent.

Resultaat: veel op restaurant, veel kokkerellen, veel pudding, pannenkoeken, wafels… en dan kan ik me alweer niet bij eentje houden.

Ik moet misselijk worden, dat is de enige kans om geen vreetbuien te hebben.

Net zoals een alcoholieker niet meer drinkt na het innemen van misselijk makende pillen, wil ik een pil die te veel eten onmogelijk maakt.

Stoppen als je honger gestild is is de regel, niet overeten.

Wel, ik heb ALTIJD wel honger.

In Nederland is er een plaats waar je een gastric bypass kan laten doen met een afbetalingsplan. Ik heb een mail gestuurd.

En mijn ventje zei: je gaat toch niet naar Nederland, ik kan je voor de aftercare niet telkens gaan bezoeken. En dan volgt het verhaal van zijn ex die verwachtte dat zij dit ook wou en wou dat hij dit ging betalen.

Pissed word ik.

1. Ik ben zijn ex niet en

2. Ik betaal mijn zaken zelf.

Ik weet het, hij bedoelt het niet zo maar ik stoor me aan de vergelijking.

Ik ben ik, uniek en geen afgietsel van…

Ik begrijp niet waarom we woorden hebben, zegt ie. Ik ook niet, alleen dat het ‘te’ was…

Maar in bed kruip ik uiteindelijk wel weer tegen zijn oksel aan want anders kunnen we niet slapen, allebei niet.

En ik heb afgesproken met mijn dochter dat we beiden haar voedingsplan gaan volgen: ik om te vermageren en zij om eten vol te houden.

Yep. We steunen mekaar. Ik zie het niet als diƫten, maar als een wederzijds hulpplan.

Vanochtend gaf de weegschaal 98,7 aan. Dat is het hoogste wat ik ooit woog. Time for a plan!

Dus No more cookies, geregeld fruit als tussendoortje en veel water drinken. Op het werk is de fruitmand vandaag weer vers.

Ik ga ervoor.

En nu hopen dat mijn mail geen haalbare afbetaling oplevert want de verleiding is groot, zoals altijd bij mij…

Love you, schat!

Vee

Zwijgen is goud

En ik verdien er platina voor!

Spreken is zilver, zwijgen is goud. Ik weet iets. En ik mag het niet zeggen.

Weet je wat dat betekent? Ik moet mijn tong er af bijten om iets niet te vertellen. Vooral als ik blij ben, is dingen voor mezelf houden heeeeeeeeeeeeel moeilijk!

En er staan nog geen e’s genoeg in heel.

Ik ben zo. Een vulkaan op uitbarsten. Ik moet me inhouden om geen relevante uitgelichte foto te posten. Ik focus op mijn thuiswerk. Maar ik ben zoooooooooooooo blij. Ook weer geen o’s genoeg in zo šŸ™„.

Vee, gewaag het niet!

Ook met cadeautjes gaat het moeilijk.

Meestal :

1. heeft de gelukkige al weet van zijn cadeau omdat ik mezelf verraad net omdat ik het heerlijk vind om persoonlijk te verrassen en dat veel te vroeg

2. floept de vraag : ‘moet je het al hebben?’ uit mijn mond voor ik het zelf besef en geef ik het dan ook echt veel te vroeg

3. ben ik teleurgesteld als iemand zelf zegt ‘maar het is nog mijn verjaardag niet!’ want de drang om te geven moet ik dan weer kwijt zien te geraken

4. is de aanloop naar de verjaardag even spannend als de dag zelf.

5. neemt mijn schat het cadeau aan en zegt spontaan al : je koopt me toch nog een cadeau voor het zover is, want je zult al vergeten zijn dat dit voor mijn verjaardag was…

Soit. Ik ben zo’n blije gever. Sla me!

Ik geniet veel meer van geven dan van krijgen. Ik geniet namelijk enorm van gezichten en hun uitdrukkingen.

Maar ik had het over zwijgen. Ik bijt mijn tong er bijna af. Maar ik moet zwijgen want ik heb het beloofd.

Yep. Ik ZWIJG !

Vandaag lukt het me ook weer. Gisterenavond zweeg ik ook al. Ik babbelde honderduit maar slaagde er in om te zwijgen. En ik sliep goed.

Straks gooi ik me na mijn blog weer op het werk. Dan is het stil in huis en dan zwijg ik vanzelf.

Mijn ventje weet het en niet van mij, hij wist het en hij zweeg. Ik ga bewijzen dat ik het ook kan.

Vraag me dus niets (alstublieft?) want vissen naar wat ik weet, helpt niet. Ik zwijg.

Hopelijk hou ik het vol. En in het vervolg: straf me niet met te vragen om te zwijgen!

Vee

Shopping spree

Ik hou van snuisteren!

Af en toe heb ik zo’ n drangmoment: ik moet wat geld uitgeven. Niet zomaar random, zoals mijn ex zo vaak dacht. Nee, als ik het geld kan missen, snuister ik graag rond.

En dan koop ik soms dingen die afgeprijsd zijn, omdat ik die al in een project voor me zie.

De commentaar is vaak geweest, ik weet dat je dat niet kunt laten liggen voor die prijs. Jij toch niet.

Ik koop echter niets wat ik niet nodig heb, al is het misschien over een paar jaar. Het past wel altijd ergens in of bij.

Of ik koop zaken die mijn dichte familie kan gebruiken omdat ik dat ergens opving in een gesprek. En dan geef ik dat als niemand er nog aan denkt.

Ik hou van de gezichten die dan getrokken worden. Het geeft me een goed gevoel ook.

Wat een ander daarvan vindt is mij gelijk.

Ik ben rijk in mijn ogen, rijk aan een liefdevol gezinsleven en warmte. Rijk aan zaken waar ik vrolijk van wordt en dus kan ik af en toe wat geld missen, hoewel ik ook maar een gewoon salaris heb.

Het hoort bij mij, ik hou van snuisteren op tweedehands, in winkels als Kwantum, Leenbakker, Casa en Blokker, Hubo, Gamma en ik kan er een jaar door lopen slenteren zonder iets mee te nemen totdat ik iets vindt dat in mijn visie past.

Gisteren en vandaag paste het in mijn dag. Qua tijdindrling, qua actief zijn, qua buitenshuis komen. En daar varen de hondjes ook wel bij want we zijn een harnasje rijker.

En dus ging ik, zoals beloofd en dat had Baziel onthouden, ook wandelen, samen met mijn ventje. Een frisse winderige neus halen, energie opsnuiven, wij samen en de drie kastaars.

Het was een leuke dag, al bij al.

Een bad met een kop koffie in de hand is een goeie afsluiter, voor een uitslaapwoensdag.

En dan Blade II kijken met blik op oneindig…

Yep. Het kon slechter!

Vee

Vliegende gedachten

ADHD in mijn kopke…

Deze morgen zit ik overal en nergens met mijn gedachten.

Wat passeert er zoal door mijn kopje ?

-of ik vakantie neem vanmiddag

-of ik die lenzen die ik wil achterna ga en de afspraak eindelijk deftig vastleg

-ik zocht al welke reis ik deze zomer wil doen, waar mijn schat naartoe zou willen…

Damn internet op de trein!

-ik vulde een jobagent in op zoek naar interessante jobs in West-Vlaanderen

– ik wil een opleiding ADHD-coach volgen

-ik wil mijn schilderij afmaken

-ik passeerde een droomhuis dat misschien ooit binnen ons bereik ligt

-ik zit met mijn dochter in

-ik dacht een aanvraag thuiswerk te doen

-ik wil mijn talen al sprekend gebruiken

-ik wil werk maken van het in orde brengen van de onlineshop voor mijn nicht en googlede al mogelijkheden

-ik wil meer geld verdienen en vrijer zijn…

Mijn koffie is leeg, we zijn bijna in Brussel en straks vervagen die ideeƫn wel weer. Of dat zouden ze doen maar ik heb er nu hier een account van gemaakt.

Laat het mijn bucketlist zijn.

Samen met de ideeĆ«n van ‘the secret’ kan ik het waarmaken, allemaal.

Als ik gefocussed blijf op wat ik wil…

Maar wat wil ik ? Alles hierboven!

Yep. Laat dat weer typisch zijn dat ik ook vooral geloof dat het allemaal kan. En laat niemand anders zeggen dat het niet kan šŸ˜”.

-ik wil mijn oudste dochter echt kunnen helpen.

Deze was ik vergeten te noteren en eigenlijk is dat mijn hoofdmotivatie.

Dus er is werk aan de winkel, Vee!

Boerenkost

Een gewone dag in het leven van…

Ik kan er van genieten: spruiten, groene kool, rode kool, worst, spieringkotelet en een goeie hutsepot met ribben en worst.

Het is stevige gewone kost maar het maakt dat ik mijn duimen en vingers kan aflikken.

Op het werk kunnen we elke dag heel voordelige belegde broodjes kopen.

Het trekt me niet aan: liever een stuutje, zelf gesmeerd en met zelf gemaakte eiersalade, vleessalade, tonijnsalade… of gewoon enkele stuutjes met choco.

Enkel soep neem ik over de middag, omdat ik er, ondanks een goeie ‘soup maker’, niet toe kom om die zelf te maken. Ik heb ook geen zin om hele dag met een thermos te gaan zeulen. Ik weet niet waarom ik dat nu net niet doe…

Het is wat het is.

-Eekes, spruitjes! Daarmee kun je mij niet verlakken, mama! (mijn oudste).

En nu weet ik uit ervaring dat mijn jongste er een moord voor zou doen.

Smaken verschillen heel duidelijk.

Straks komt mijn oudste met de bus langs. Gisteren kondigden ze dat aan en zei ik al: ik voer je niet naar huis!

Haar repliek: Mo mamma, ik WEET wel hoe ik een bus moet nemen!

-Ik zeg het maar!

En aan mijn ventje zei ik nog: ja schat, ik ken haar.

En nu kom ik bij de conversatie van daarnet:

-Ik moet een uur heen en een uur terug. Ik kom later wel eens langs.(zij)

-OK! (Ik)

-Maar ik wil komen, e! (Zij)

-Met de fiets, is dat dan een optie? (Ik)

-Mijn fiets staat aan mijn werk, mama. Ik moet door met 2 bussen en terug zijn het er 4. Ik begrijp het niet! (Zij)

Tja, als je geen auto meer wil, dan heb je vier keuzes: te voet (wat te ver), met de elektrische fiets (als die thuis staat), met de bus (tijdrovend maar haalbaar) en liften (niet aan te raden…).

Dus ze komt toch, en met de bus…

omdat mijn moederhart haar tot aan het station terug zal rijden maar ik vertik het echt om de stad te gaan doorkruisen. Van daaruit is het echt niet zo ver meer te voet of met de bus naar haar huisje.

Yep. En straks gaan we -hopelijk samen- met de drie hondjes naar de dierenarts.

Ze krijgen hun jaarlijkse inentingen en ik vraag een bloedcontrole want ik vind vooral ons Pippa te veel likken en Bazieltje vermagert zienderogen. Misschien hebben ze een tekort aan iets.

Ik ben eigenlijk al de hele voormiddag aan het proberen om een online-Office 365-abonnement aan te kopen maar het lukt niet.

Paypal is een optie maar de betaling wordt, ondanks mijn voldoende saldo, niet aanvaard en de kaart opnieuw koppelen doe ik niet nog een keer. Het lukt wel bij andere aankopen, dus pech voor Microsoft!

Waarom ik dit ging aankopen? Ik heb problemen met het omzetten van een grote excellijst naar Microsoft outlook-contactpersonen op het werk terwijl dat heel simpel zou moeten zijn en ik wou thuis verder zoeken maar mijn ventje is voor Open Source en ik heb mijn 69 euro ondertussen terug op mijn rekening gestort.

Eigenlijk wil ik Microsoft ook niet sponsoren…

Het zal voor op het werk zijn morgen! šŸ™„

Beter zo, eigenlijk! We gaan geen slechte gewoontes kweken, e Vee?

NEE!!

Vee

30 dagen zonder klagen

Hoe leer je een maatschappij wat geluk is?

Vandaag zou het blue monday zijn, de depressiefste maandag van het jaar.

Ik verwonder mij vaak over hoe alles zo doorzichtig in mekaar zit in deze wereld.

Eerst spreken van een ‘blue monday’ waar ik nog nooit van gehoord heb ( er zal wel een statistiekje van bestaan, ergens op deze aardkloot) en dan een campagne lanceren zoals ’30 dagen zonder klagen’, in volle examentijd.

Probeer het maar eens als student daar ook nog eens energie in te steken. Als er een tijd van klagen mag zijn om je te ventileren dan is het wel in de examentijd.

Of ik er last van heb?

Neen, niet van de ‘blue monday’ en niet van de ā€˜30 dagen zonder klagenā€™.

Deze ochtend viel me op hoe mooi ‘alleen’ kan zijn. De hele weg naar het station reed er misschien een paar minuten een auto achter me. Voor me was ik zoals RĆ©my : alleen op de wereld. Alle lichten sprongen net op groen, ik had parkeerplaats zat.

En een koffie en boterkoek voor op de trein aankopen ging vlot, met een vriendelijke morgen in de Panos en een begroeting op de trein (Goeiemorgen!) toen ik ging zitten.

Ik heb geen geluksbarometer nodig. Ik ben elke dag gelukkig, bewust gelukkig.

Een tijd geleden besloot ik om niets negatiefs meer langer dan een seconde vast te houden. Wie mij kent weet dat ik me enkel druk kan maken als iemand hardnekkig vasthoudt aan het mij betrekken in slecht nieuws.

Stop maar, ik wil het niet horen. Geen doemdenken, geen klagen om te klagen. Gewoon dankbaar om wat er is en nog gaat komen, om wat geweest is ook.

Zoals je uit elke zin alles negatief kan puren kan je dat ook in positieve zin.

En ik betrap me er op dat ik vaak met een glimlach om mijn mond zit. Het is ook makkelijker om gelukkig te zijn eenmaal je door hebt hoe simpel het is.

Af en toe moet ik daadwerkelijk een scherm rond mij trekken om hardnekkige klagers op afstand te houden. Deze energievampiers krijgen van mij 0,0 energie nog.

Zo heb ik wel energie over voor wie echt belangrijk is, voor wie echt een luisterend oor kan gebruiken.

Het is een levensopvatting geworden en her brengt me steeds meer geluk.

Ik kan ook klagen, meer ‘ventileren’ en dan ben ik het kwijt. Daarom is het voor mij niet zo belangrijk hoeveel mensen er mijn blog lezen. Ik vertrouw mijn frustratie toe aan een virtueel blad en ben het vervolgens kwijt, tenzij ik het wil teruglezen…

Dat doe ik vaker maar dan met een positieve instelling en een nabeschouwing van: zo belangrijk was het ook niet om je druk over te maken.

Yep. Het werkt voor mij. Meer moet dat niet zijn..,

Vee

Star Trek

Iā€™ m an alien…

Yep. On my way… ik voel me ontspannen en rustig. Misschien komt het omdat ik gisteren geluisterd heb naar een relaxatielink die mijn astrologe doorstuurde (hm, zo persoonlijk is ze niet, Vee) , misschien komt het door de deugddoende nachtrust…

Gelijk hoe, ik voel me als een gelukkige alien vanmorgen.

Een ruimtereiziger die door de mist heen op een eenzame weg richting station moeiteloos parkeerplaats vind en gelukzalig uitstapt.De koffie die ik koop smaakt en de treincoupƩ ziet eruit als een shuttle naar Mars.

Heerlijk toch hoe verbeelding in je voordeel kan werken!

Ik ben al een dag of drie herbegonnen met het lezen van ‘The Secret’. Ik had een opfrissing nodig hoewel ik weet det het systeem werkt.

Toen ik eerder getrouwd was droomde ik van een huisje met een vakantiegevoel. Bij de scheiding kon ik mij een appartementje kopen met zwembad voor de deur op een vakantiedomein. Ik mocht er permanent wonen. Dat dat mogelijk zou zijn wist ik niet, maar ik bleef erin geloven en mijn droom kwam uit toen een appartement met het mooiste uitzicht op het domein te koop kwam op het moment dat ik het geld ervoor had. Net binnen budget.

Elke dag vakantie op het werk in een bosrijke omgeving en bij thuiskomst op een vakantiedomein.

Yep. Ik geloof er in.

Visualiseren behoort tot mijn dagelijkse leven en dus visualiseer ik mijn terugkomst naar mijn vorig werk. Het universum zorgt voor de rest. Wanneer? Dat is onbepaald maar dat het zo is, daar ben ik zeker van.

Positief ingesteld zijn helpt daarbij enorm.

En vanmorgen ben ik dus volledig sereen. Zo sereen als een adhd’er kan zijn…Ik heb vliegende gedachten, zie een heel leven voor me soms, in kleine delen, maar ik ga er altijd volledig voor.

En koffie met sloten kalmeert me.

Vandaag, zoals elke dag, is het begin van zeker een iets wonderbaarlijks.

Goeiemorgen! Ik hou van je schat!

Vee