Nieuwjaarsresolutie

Veefilosoofje

Ik ben uitgeslapen. Kwart voor elf, is het, driekwart van mijn voormiddag heb ik verloren/gewonnen? in bed om bij te slapen.

Ik geef wel toe dat het zalig was, me nog eens draaien in een fluffy donsdeken…

Het idee dat ik te lang verloren in bed lag moet ik gewoon laten varen.

Eens kijken of dat lukt…

“Je zult het nodig gehad hebben, schat!”

Het zal wel.

Het alternatief was boodschappen doen en op mijn gemakje ontbijten…

In de ene hand ‘slapen’ en in de andere ‘boodschappen plus genieten’, wat weegt er door?

Wat ik in mijn slaap gepresteerd heb zal ik nooit weten, vrees ik, hoewel ik zeker ben dat mijn hersenen gewerkt hebben in een andere realiteit.

Soms heb ik het gevoel dat ik tijdens de nacht een totaal ander leven leid, ergens anders, dat ik daar een even gelukkig bestaan heb en ik zou geld geven om daar eens bewust naartoe te gaan.

Ik weet het zeker omdat ik heel vaak moe wakker word. Dus dat is ook al iets.

Er is meer dan wat we waarnemen, wat we ’s nachts denken is creatiever, scheppender vaak dan wat we overdag doen. Daar ben ik heilig van overtuigd.

Hoe kom je anders tijdens je slaap tot oplossingen voor overdag onoplosbare dilemma’s?

Ik heb me eens een tijd verdiept in lucide dromen. Het is een techniek waarbij je bewust kunt leren dromen en tijdens je dromen kunt vragen stellen en een droomrichting kiezen om antwoorden te krijgen. Het lukt ook.

Maar zoals zo vaak vergeet ik dan na een tijdje waarmee ik bezig was en raakt dat op de achtergrond. Net als het schilderen een tijd in de vergeethoek belandde en het lezen van een interessant boek.

Dat kan ik nu op de trein terug opnemen… behalve dat dromen dan…

Mijn schat loopt plots reciterend door de living:

If people make you sick, maybe you should cook them longer. Hannibal Lector.

“Da’s een goeie!” , lacht hij. Hehehe.

Gisteren begon ik met het aankleden van mijn kale werkplek.

Gelukkig zijn mijn collega’s het zelfde idee genegen. Dus hangt er nu een schilderij van mij aan de muur en staan er plantjes en een familie/gezinsfoto op mijn bureau.

Gisteren ben ik ook eindelijk aan een opdracht begonnen. Het begint vorm te krijgen, dat nieuwe werk van mij. Gelukkig!

En vandaag heb ik mijn vrije woensdag waar ik nu blijkbaar weer echt nood aan heb om tot rust en vooral tot de kern van mezelf te komen.

Anders loop ik de kans om mezelf weer oppervlakkig voorbij te lopen en dan gaan we aan een snelheid waarin ik mezelf verlies en uiteindelijk weer geleefd word, wat eindigt in depressie.

Dat wil ik nooit meer. ‘Bewust’ is nodig en beter voor mij. Ik moet me weloverwogen ‘bewust aanwezig’ voelen in elke vezel van mijn lichaam.

Gisteren zag ik op een ander spoor een bomvolle trein met samengepakte mensen die, bij het openen van de deur, er uit ploften en uitzwermden als een nest bijen.

Ik wil die conditionering zo lang mogelijk tegengaan en elk been bewust voor het andere zetten. Ik weet ook zeker nu dat, als mijn barometerlijf ‘stop’ roept, ik bewust van richting verander.

Het kan nog alle kanten op en dat voelt beter dan geen kant op kunnen.

Ik ben er nog bewust bij overdag ook. Ik wil het zo houden.

Mijn nieuwjaarsresolutie…

Vee

Het is wat het is…

Laat me niet diep nadenken…

Soms zeg ik : het is wat het is.

Dan bedoel ik meestal dat ik er best geen energie in steek maar beter mijn tijd en energie in iets anders investeer dan me te ergeren, me kwaad te maken of iets dergelijks.

Geenszins is het normaal een uitspraak van berusting. Het is eerder een keuze om niet te reageren, om een lont uit een kruitvat te halen of om iemand anders te kalmeren.

Vandaag zit er nu toch berusting in. Moe als ik ben van het treinen voel ik toch de onmacht van mijn nieuwe werksituatie wegebben.

Het is wat het is, ofwel kies je drastisch voor solliciteren, Vee, en geef je wat je opgebouwd hebt in een oogwenk op.

En dan neem je er de rompslomp van het aanschrijven en aflopen van potentiële onbekende werkgevers EN de mogelijke afwijzingen bij.

Of je geeft toe dat de collega’s en het toekomstige werk heel goed meevallen en zelfs potentieel hebben en neemt de slaapverwekkende tijdrovende reistijd voor eens en voor altijd (voor altijd? 😱) voor lief.

Vandaag is het echt wat het is, met vertraging, zonder vertraging, met vers fruit…

Hoera, ik heb een banaan en mandarijntje op!

Ik heb zeer zeker het gevoel reeds in vier dagen geconditioneerd te zijn.

Hierbij denk ik direct aan de neerslachtige, getekende kortfilms die je soms op tv ziet van mensen die aan de lopende band bandwerk verrichten om uiteindelijk in een krot eenzaam op een bed te sterven.

Dat fatalistische gevoel is min of meer geweken voor : het is wat het is, zo lang het duurt en ik niet het gevoel heb mezelf te verliezen. En anders komt er wel wat op mijn pad.

Have faith!

Ik ben onderweg naar huis en kan straks mijn voetjes onder tafel steken. Ik hoef gelukkig bijna nooit meer te koken. Wat een schat van een vent heb ik.

En zo heeft alles wel een positieve kant. En die wil ik blijven zien, al moet ik er al vier dagen af en toe serieus naar zoeken.

Het is wat het is! En morgen is er weer een dag!

Vee

Update: ik liep net keihard tegen de glazen deur van de Aldi: het is alvast iets nl. een kanjer van een buil!

Kerstmis in een doos

Life as I know it…

Ik heb de drie koningen net buiten gejaagd.

6 januari of niet, ik heb enkel vandaag tijd om de kerstboom weg te halen dus hadden ze maar een virtueel bezoek moeten brengen…

Dit jaar heb ik van het opruimen een event gemaakt: radio aan, koffietje bij de hand, alles mooi in plastic zakjes gedaan en ik kreeg alles in twee dozen en een kleine geschenkverpakkingszak. (Yep, scrabblevoer!)

Ondertussen trachtte ik zo economisch mogelijk te stappen: richting bergkot met afval, stofzuiger mee op de terugweg, was in de droogkast, stofzuiger in de keuken, afwas uit de keuken in de vaatwas, knutselspullen en kerstversiering naar boven, hor ingezet in de slaapkamer, was naar beneden, tweede doos naar boven, vieze oordopjes en dergelijke mee naar beneden en daarna stofzuigen en terug naar het bergkot, direct door naar opa die achteraan in de tuin woont om een koffie.

De boom heb ik zo klein mogelijk gesjord en in de inmaakkast boven kunnen proppen.

Elk jaar vergeet ik een iets op te bergen. Dus dit jaar heb ik extra rond gekeken.

En… toen alles opgeborgen zat bleek een hartje nog in de vogelkooi te hangen…

Dat zal er dus het hele jaar blijven hangen. Het zij zo.

Ik heb Kerstmis dus opgeborgen. En daarmee ook het jaar 2017.

Het was een topjaar en ik heb van elke dag genoten.

Maar ook 2018 wordt een topjaar, ik voel het aan mijn water.

Gelijk wat op mijn pad komt krijgt de Vee-stempel: ik maak er mijn ding van. En dus kan het alleen maar goed zijn voor mij.

Mijn ventje rust naast me in de zetel na een vroege shift en het is stil.

Mijn oudste en haar lief kwamen net langs en liggen eveneens te rusten op bed in de bovenste kamer onder het dak na een ochtendshift om dan straks sushi te gaan eten in Gent. Mijn jongste heeft groentechips proberen maken maar die zijn niet gelukt, bericht ze vanuit Maastricht.

Life as I know it, en ik ben gelukkig!

Vee

Blogloze 1 januari met een reden

Impulsiviteit en geluk in een vaatje

Gisteren stond ik op en dacht: Yep, mijn jongste is thuis vandaag, het is Nieuwjaar, tijd voor een eerste verrassing.

Ik wist het nog niet op 31 december dat ik dit ging doen, mijn schat had blijkbaar wel al een vermoeden want hij was met de camionette naar het werk vertrokken en had de gezinswagen voor de deur laten staan.

En dus spring ik enthousiast de wagen in met een fles water en tik het adres in Maastricht in. Het bericht naar mijn jongste vermeldt kort: naar Maastricht, cu!

Ik weet dat ze zeker nog een uur in bed ligt dus dan ziet ze pas dat ik kom als ik al halverwege of verder ben. Ik zie haar gezicht nu al voor me!

2u10 minuten… Ik wil er niet bij stilstaan en overtuig mezelf: Yes, you can! Mijn ventje is gaan werken, moet slapen straks en weer werken dus hij rust beter alleen.

Op de keukentafel ligt een briefje: eventjes heen en terug ritje Maastricht! X Vee

Een twintigtal minuten onderweg ben ik bijna aan de afrit om naar mijn pa te gaan. Zou ik afslaan, vraag ik hem mee?, schiet er door mijn hoofd.

Nee. Onder dit mom maakt het duiveltje op je schouder zich klaar om op te geven, Vee. Stoppen is terugkeren…

Dus rijd ik met een gevoel dat ik mezelf tegenhoud voorbij de bewuste afrit en direct daarna komt het besef dat ik nu echt niet meer terugkan. Ik ben al zo ver.

Goed zo!

Op radio Nostalgie klinken de allerbeste nummer 1-hits uit de voorbije jaren en ik geniet volop van het cruisen. Het is niet druk op de weg en af en toe brul ik mee, als een halve maar gelukkige gek met in mijn achterhoofd de idee dat er eentje superblij zal zijn.

En in mijn zelf opgeroepen euforie denk ik dat, mocht ze niet thuis zijn, ik dan toch fier zal zijn dat ik het gedaan heb, de hele rit alleen.

Een twintigtal minuten voor aankomst begint mijn blaas op te spelen maar twintig minuten hou ik het nog wel nog vol.

Maar dat is buiten mijn jongste gerekend.

Mama, ben je onderweg? Jippie!!!!!Wil je je gps aanpassen naar het volgende adres? De poort staat open en we (haar vriend en zijzelf) wachten je buiten op.

Hupla, gedaan met de zenuwloze rit want waar pas ik in godsnaam dat adres aan? Koortsachtig zoek ik de eerste stopplaats op mijn weg en voer het adres in dat ik toch wel twee minuten luidop citeer om het niet te vergeten. Wat was het nummer ook weer? Dat vraag ik straks wel als ik in de straat sta…

Yep. De 20 minuten veranderen onmiddellijk in 55. Miljaar!!! Mijn blaas! Ik vertrek direct want alleen een toilet instappen op een plaats als dit zie ik helemaal niet zitten.

De scenario’s van wat zich kan afspelen op deze plek aan de kant van de weg schieten me voor de ogen…

En de gps leidt me langs ongekende wegen, afrit 47 wordt Ausfahrt 47 en ik realiseer me plotseling dat ik in Duitsland zit.

Mijn telefoon licht op.

Nu niet, kind, ik moet mijn waze kunnen zien of ik rijd verkeerd!

-“Mama, waar blijf je? Wat zie je rond je?”

-“Kind, ik vind het wel en je ziet me straks maar niet meer bellen, ik wil de kaart zien op mijn gps!”

En dus rijd ik de snelweg af, Ausfahrt 47 en zoek het adres. Je raadt het al: je bent aangekomen op je bestemming.

Nope, ik zie niks dat op een poort lijkt en wat zoek ik eigenlijk? Ah ja, nummer 16, die ben ik al voorbij, dus weer een toertje gereden.

Sla links af…. en dus rijd ik een doodlopend straatje in met een oprit vol auto’s en weinig ‘omdraairuimte’.

Het zweet staat ondertussen in mijn laarzen maar het lukt me om te keren in 27duizend manoeuvres… 🙄

Daar! Een poort met een oprit die het bos inrijdt, zou het daar zijn? 16. Yep.

Daar huppelt ze me tegemoet, mijn overgelukkig kleintje. Ik word overladen met kussen en knuffels en arm in arm gaan we de bungalow binnen. Het is zalig om haar zo gelukkig te zien…

Waar is het toilet? Mijn eerste vraag in het huis van zijn ouders is er niet direct een van hoog niveau maar dan bedenk ik dat ik het dubbel en dik verdiend heb.

-“Mama, dat is Chantal en dat is Jan.”

Yep. We zijn geland. En ik weet dat ik vanavond naar huis moet ook maar daar wil ik nu nog even niet aan denken.

Vee

Mijn digitale ambetante ik

Ik ben een klikmonster met weinig geduld en onlogisch klikgedrag

Man, man, man… Wat ben ik een digitale analfabeet!

Ik ‘mag’ volgende week (lees tussen de lijnen hoe ik mezelf in positieve zin stimuleer) weer naar Brussel met de trein.

Eerlijk gezegd begint het mij echt wel aan te trekken, de kans om te tonen wat ik kan in een nieuwe uitdaging.

Mijn werkgever doet er alles aan om me welkom te heten, zo ook betaalt hij mijn vervoertickets heen en terug in afwachting van een abonnement dat start vanaf 1 januari 2018.

Dus, ik mailde dat ik een ticket wil voor maandag (infomoment) en woensdag (uitnodiging tot een Kerstetentje met mijn nieuwe collega’s).

Al goed en wel, ik krijg een pdf-document in de mail al deze week en print die af, stuur die ook naar mijn persoonlijk e-mailadres om, als ik de prints ergens kwijtspeel en dat zit er altijd dik in, die nog thuis te hebben.

En ik heb nog tijd genoeg: ik heb een heel weekend om alles uit te zoeken online.

Yep. En daar ben ik tot net kort geleden mee bezig geweest…

Ik las namelijk op de print dat die niet als vervoersbewijs geldt, maar dat het ticket via e-id wordt afgeleverd.

Ok dan, dan haal ik die NU af.

Ik surf naar het onthaalportaal van mijn toekomstige werkgever op mijn vaste pc, sluit een kaartlezer aan en steek mijn pas in.

Het begint al: de software is alweer verouderd, of ik die opnieuw wil installeren? Aha, wat ben ik opmerkzaam toch, op Mozilla Firefox moet er nog een ADD-on bij.

Bij mij zou het beter een ADHD-on zijn!

Veel te veel werk dus ik gebruik de explorer-browser wel, en ik download ook daar braaf de e-idsoftware opnieuw.

Ow, een tabblad weg geklikt, ik mag herbeginnen.

Zo, ik ben weer waar ik wilde zijn, enkele clicks later. Typisch!

En nu gaan we op zoek naar de juiste rubriek, na verificatie of ik wel degelijk ben wie ik ben. Ik weet zelf niet wie ik ben, hoe moet dat ding dat dan weten 🙄?

<

Soit, zou het onder rubriek ‘mobiliteit’ staan of staat er ergens simpelweg ‘NMBS’ of ‘vervoer’’?

Om het kort samen te vatten : ik heb me zot zitten klikken.

Ik kwam eerst geen stap verder, ben dan via NMBS.be gegaan, kon daar ook niets vinden om e-id aan te klikken, registreerde mij met mijn thuismail, registreerde mij met mijn  werkmail (en we zijn al ettelijke tientallen minuten verder🙄).

Nu zegt de NMBS dat er met mijn gegevens al een account bestaat, natuurlijk, maar nergens zijn er tickets online aan verbonden om af te printen.

Goed bezig, zulle!

Ik besluit de print nog eens te lezen en zie dat dit via detrein.be is gebeurd. Ok, zijn er zo nog andere sites waar ik moet gaan op zoeken? 😡

Mijn ventje wil er zich, goed bedoeld, mee bemoeien maar op dit punt gekomen, laat je mij best met rust. Hij klikt en klikt en ik frustreer me natuurlijk dat ik zelf niet verder kan zoeken.

Via Belgium.be in mijn inbox? NIETS.

Ondertussen heb ik op mijn I-Phone de e-id app willen dowloaden maar vraagt die mijn Apple-idpaswoord…

“Uw account is vergrendeld”.

Tuurlijk, ik had niets anders verwacht! Grrrrr. En weer gemorrel met herinstalleren van een paswoord met de vraag na invoer om een ander te kiezen dan eentje wat ik het afgelopen jaar heb gebruikt.

Top! Maak het NOG moeilijker dan het al is voor een warhoofd zonder geheugen, zeg ik dan…

Ik kies een totaal nieuw paswoord met de angst al in het achterhoofd dat ik dat nooit oftewel nimmer zal kunnen onthouden.

Te kort. Ok, iets langer dan, dus nog moeilijker om te onthouden met cijfers en tekens bij…

“Zwak paswoord”.

Ewel, dan is het maar zwak, het is MIJN paswoord dus zwak of niet, IK HOEF GEEN TELEFOONAPPARAAT DAT ME CORRIGEERT!

Ik bedenk plots wat een Artificial Intelligence me wel allemaal naar mijn hoofd zou slingeren mocht die mijn leven binnenkomen. Ik ben daar geen voorstander van want ik word zeker als zwakke, onberekenbare schakel met een droneschot in de nek neergemaaid wegens “niet efficiënt genoeg”.

Soit, de e-Id-app staat er op, ik klik en kom geen stap verder want ik heb een draadloze lezer nodig, hoewel ik op de pc heb aangegeven dat ik via sms-code op de app binnen wil komen (ook aangevraagd per paswoord dat ik ga vergeten 🙄👍).

EN ik heb de NMBS-app gedownload…

Twee apps en geen enkel ticket rijker besluit ik internet te raadplegen : ‘hoe ticket NMBS met e-id binnenhalen’.

Mijn schat zegt: mail naar die dame die je de bewijzen doorstuurde.

Lieverd toch, in tegenstelling tot de jouwe werkt mijn werkgever niet in het weekend en het ticket is voor maandag dus mailen is ook geen optie!

Dan maar ‘the old fashioned way’ : via de telefoon.

Yep, ook daar eerst ‘alle medewerkers zijn in gesprek, u wordt zo dadelijk geholpen’ en daarna ‘dit gesprek wordt opgenomen’.

Plots heb ik een mannenstem aan de lijn, waaraan ik mijn perikelen zo duidelijk mogelijk uiteen doe.

Hij weet niet wat ik moet doen, zegt hij, maar geeft wel het advies om het zelfde nummer opnieuw te vormen en optie 3 in te toetsen Daar zullen ze me vast helpen.

Met bovennatuurlijk geduld (misschien omdat mijn ventje kookte en ik het raadzaam vond eerst wat te eten) belde ik nog eens.

Na de hele reutemeteut van ‘zo dadelijk geholpen te worden” en “u wordt opgenomen” heb ik nu een ‘Cindy’ aan de lijn. Ik vraag haar hoe ik aan mijn ticket kom voor maandag en doe opnieuw mijn verhaal.

Zegt zij vriendelijk: “U presenteert een duidelijk e-id aan de conducteur.”

“Maar hoe doe ik dat dan, hoe kom ik aan zo’n e-id?”, vraag ik haar. Je geeft je paspoort en de conducteur leest die in.

Dus mensen, gewoon je paspoort meehebben volstaat, pffff.

“Ik wil je ticketnummer wel voor je verifiëren of alles in orde is, hoor.”

Zo gezegd, zo…. niet gedaan.

“Ik zie dat de tickets via een business portal zijn gereserveerd. Die medewerkers werken pas maandag weer. U hebt de bewijzen dus ze zijn wellicht in orde maar wil u zeker zijn, bel dan maandagvoormiddag naar dit nummer.”

“Misschien kan u uw telefooncollega die ik eerst  sprak inlichten dat ik enkel mijn paspoort dien te tonen, zodat een volgende beller direct een antwoord krijgt?”, geef ik haar als tip.

“Je had een werknemer aan de lijn op 1 maand van zijn pensioen en deze heeft de e-id-opleiding niet hoeven te volgen”, antwoordt ze ludiek.

Met een “Wens hem een fijn pensioen en bedankt voor de inlichtingen”, haak ik in.

Amai, wat moet een bijna-computeranalfabeet zoals mijn 76-jarige pa met een dergelijke digitale lijdensweg doen, denk ik dan.

Misschien is een ‘pc-buddy’ een optie voor mensen zoals wij?

Top! Ik heb mijn paspoort klaarzitten voor maandag en heb een halve dag gespendeerd aan “geen oplossing vinden” om den te horen hoe simpel het is.

En inderdaad, moeilijk is het niet, EENS JE HET WEET!

Tja, wat had ik anders wel met mijn tijd moeten doen🙄.

Vee

 

Uitslapen

Gisterenavond was het zeker mijn intentie: lekker lang uitslapen (lees: toch tot 8u en misschien wel 9u). En daar zou niemand me vanaf brengen, ook Baziel niet.

Yep. We geraakten tot 6u35. En daar was mijn brein weer.

Vandaag staat er wat te gebeuren. Mijn nieuw bestelde zetel wordt geleverd. Tussen 10u30 en 12u.

En al gaat het om zoiets stoms als een zetel, mijn hoofd is super enthousiast. En het feit of er vroeg of laat binnen die tijdspanne geleverd zal worden, bepaalt  of ik er wel of niet bij zal zijn.

Ik word namelijk ook op het werk verwacht voor een etentje “Fin de Saison” met zowat 60 anderen.

Dus vandaag staat er heel wat te verwerken. Voorbereiden op wat er gaat gebeuren lukt niet echt. Het zijn dingen die deels onder controle waren (bestelling, inschrijving) en nu niet meer onder controle zijn (levering op tijd en in het geval van het etentje, een massa onbekende mensen).

Niet dat je het aan me zult zien of horen (dat hoop ik toch heel sterk) maar de energie die erin gaat zal vanavond zijn tol eisen.

Zoals ik gisterenavond ook volledig op was na een rondrit om gratis spullen bij verschillende collega’s. Ik had een oproep gelanceerd om voor mijn opnieuw startende oudste de rest van haar inboedel gratis te vergaren. De meeste spullen had ik nog staan zoals meubilair, een bed, een tv, borden, bestek…

Dat is wat een tweede huwelijk als collateral damage met zich meebracht: een overvloed aan dubbele spullen die het huis zowat deden overlopen.

Maar die hebben nu hun plaatsje bij mijn oudste en eigenlijk ben ik blij dat ik kan helpen en zij hierdoor mijn hoofd wat helpt leegmaken.

Maar, die rondrit dus. Stoelen hier, een microgolf daar, kookpotten ginder…

Met dank voor de vrijgevigheid, begrijp me niet verkeerd.

Ik dropte alles af in haar huisje, nam mijn klapstoeltjes mee, bedacht dat ik nog tuinstoelen had maar daarvoor weer de camionetterit zou moeten doen (waarom had ik die nu niet mee? Grr) en toen kwam ik terug thuis.

Rust, dacht ik. Efkes unwinden voor mijn schat thuiskwam…

Broeeeeeeeeeeeeem!

Twee minuten nadat ik dit dacht hoorde ik het zware geronk van zijn motor.

Yep, hij was wat vroeger, hoera!  Yep, ik was geïrriteerd, niet om hem, maar om het feit dat ik de soort rust die ik voor me zag, alleen, zo de deur zag uitvliegen bij zijn binnenkomst.

Irriteert mijn ventje mij? Nee. Ik kan alleen niet overweg met de planning van mijn rustmoment.

Neem ik niet wat te veel hooi op mijn vork, vraagt hij? Nee, ik ben zo, maar vraag er mij alsjeblief niet naar, ik kan het je niet uitleggen!

En het gevoel bleef de hele avond. Elk geluid, elke conversatie, elk dingetje dat niet werkte, voedde mijn gevoel van irritatie.

Het enige wat dan helpt is gaan slapen, en uitslapen leek me gisterenavond de heerlijkste optie om rust te hebben, om mijn rust ook in te halen….

En hier zit ik dan. Ik wil afscheid nemen van mijn loveseat. Waar ik met de hondjes liters koffie in dronk, waarin ik in de ontmoetingstijd gezellig samen met mijn ventje knuffelde, waarin ik, recht gezeten, in slaap viel toen ik door kietelhoest mijn bed moest laten voor wat het was…

Het is maar een zetel, Vee!

De zetel was een must-aankoop na de scheiding.

Het was mijn safe haven. Ik kocht hem voor mij om de alle hierboven vermelde redenen and then some…

En straks wordt hij verzaagd en gaat richting containerpark want  hij kan onmogelijk in een stuk de deur uit. Byebye herinneringen.

Ik ging dus uitslapen, maar mijn hersenen beslisten er anders over…