Van mammo over Abraham De Pinto naar boogschieten

Ik zei het niet eerder maar ik zat met iets.  En ik was behoorlijk  angstig, en mijn vrolijke zelf.

Vandaag bleek de angst ongegrond: klierweefsel ontstoken, geen cystes geen ‘maligniteit’.
En vandaag onder het zgn. ‘pannenkoekent*****machien’. Pijnlijk maar tegelijkertijd bevrijdend.

Dan besef je weer dat je eigenlijk op en top vrouw wilt blijven en dat zoveel vrouwen daar ook willen voor kiezen maar de keuze gewoon niet hebben. Zoals mijn vriendin, die me aanraadde om niet te wachten tot de volgende afspraak maar er via de huisarts spoed achter te zetten. Zij heeft een amputatie achter de rug en doet dapper door.

Vanmorgen zette mijn huisarts er dus ook spoed achter na uitsluitsel van ontstekingen die te zien waren of de zona en belde om me voor beeldvorming in het ziekenhuis voor te laten gaan. Ze garandeerde me ook tegen vanavond een antwoord, goed of slecht.
‘Op zulke zaken moet je geen dagen moeten wachten’, zei ze.
Voilà, mocht je willen weten waarom ik kilometers ver naar mijn huisarts blijf rijden terwijl ik ondertussen al 2 keer ben verhuisd: daarom!

Inderdaad, ik kan het me niet voorstellen wat ik zou doen moest ik een week op resultaat moeten zitten wachten. Als ik zie welke scenario’s er al in drie dagen door mijn kopke zijn gepasseerd…

En het blijkt dus gelukkig goed nieuws voor me. De dokter die de echo deed heeft het me reeds verklapt: niets verontrustends. Wellicht een hormonale stoornis die dit veroorzaakt, pijnlijk maar van voorbijgaande aard.
Ik wacht nog de fotobespreking af vanavond maar ik ben al gerust gesteld. Gelukkig zijn er dokters die begrijpen wat onzekerheid met me doet.

In de winkel van het ziekenhuis kocht ik van ‘contentement’ nog een paar dooddoeners voor op het toilet. Ondertussen ziet mijn wc-muur er al inspirerend uit maar deze moeten er zeker nog bij.

Mijn dochters zijn blij met het goede nieuws, ik heb ze vandaag verteld waar ik mee zat en wat het resultaat is want wij hebben een afspraak: we houden mekaar ‘in the loop’ over alles, hoewel ik van mijn oudste hoorde dat ik beter wacht tot ik het resultaat heb vooraleer haar in te lichten en mijn jongste, die ik eerst inlichtte, zei dat ik beter de oudste eerst inlicht. Of hoe moeilijk communiceren kan zijn…

En  hoe lang deze zin weer is, Vee!

En in een adem vertelde de jongste dat ze meedoet aan de volgende Abraham De Pinto Competitie. De wat?

De Abraham De Pinto Competitie, mama!

en daar volgde de link.

Dus ik kijk en leer: een soort oefenrechtbank die in 2017 uit de grond werd gestampt door een docent aan de UM waarbij studenten rechtsgeleerdheid communicatievaardigheden en rollenspelen aanleren om cliënten via het ‘perfecte’ clientgesprek te kunnen te woord staan en met de juiste antwoorden naar huis te kunnen sturen.
Na een eerste ronde van teams per 2 worden de fouten besproken en volgt in de namiddag een tweede ronde die al veel beter zou moeten lopen. De winnaar neemt een prijs mee naar huis.

Oh, roept mijn ventje. Zoals wij de ‘oefengevangenis’ hebben!

Huh? De wat?

Weer volgt er een link op de ‘leen’gsm van mijn ventje.
Ik ben er namelijk in geslaagd om de mijne gisteren op het werk te laten liggen.
Ook daarover zijn sinds gisteren trouwens al verscheidene scenario’s gepasseerd: van mijn collega die hem zou meenemen maar dan niet kon tot mijn ‘treinvriendin’ die zou langsgaan op het werk en mij hem aan de treindeur zou overhandigen in het station van Brugge vanavond, waarna ze verder zou doorreizen naar Oostende.

Ik zag het al voor me : een blonde gesofisticeerde jonge knappe dame (mijn vriendin dus) loopt bij de halte Brugge van haar zitje in de trein naar de treindeur.
Ik, die al een kwartier op het perron op die trein sta te wachten, snel halsoverkop naar de deur waar ze uit komt piepen.
Terwijl al het volk afstapt en opstapt, grijp ik onbeholpen naar de gsm die me over de koppen wordt aangereikt, krijg een duw en mijn gsm belandt op de trainrails of zoiets.

Een ondenkbaar scenario? Bij mij niet. Alles kan. Dus dat scenario werd door ‘teveel mogelijkheid op niet-slagen’ besproken en afgewezen.

Soit, terug naar Abraham de Pinto en de oefengevangenis.

Echt, als dit nu niet schreeuwt om een virtuele toepassing , dan weet ik het niet meer, Vee!

Dàt zou nogal eens leuk zijn:
Hup, VR-bril op en samen rechtbankje spelen, of gevangenisje spelen.
Het doet me denken aan het gezegde van mijn ex-schoonma: ‘en nu geen ‘huizekotje spelen’  in mijn huis. Jullie zijn nog niet getrouwd!

Hier heeft ‘Wilhelmina Tell spelen’  nu even de voorkeur, daarvoor moet ik niet nadenken, enkel boogschieten en teleporteren. Verwoesten en verdergaan, er op en er over.

Maar nu serieus, ik ben serieus happy, nog happier kan momenteel niet, ook al gloeit mijn rechterkant enorm en heb ik pijn. Het had namelijk heel veel slechter gekund.

Yep!

 

Vee

 

 

 

 

 

Engeland

Vakantie is ontspanning?

Je zou denken dat ik rustig op vakantie ben.

Ik zou het ondertussen zelf al moeten weten. ‘Rustig’ is een illusie.

Terwijl ik hele dagen niets doe, doen mijn hersenen overuren.

En ik tel af naar terug thuis.

Ik mis mijn honden, mijn huis. Vijf dagen is lang genoeg maar er volgen er wel nog drie.

Nog drie, Vee. Dat is niet zo lang meer…

Ik weet niet wat me bezielt om telkens opnieuw te denken dat ik graag vakantie neem. Ik zeg wel altijd dat een week weg er twee zijn. Ik hoor het me overal zeggen.

En laat dat nu te lang zijn.

Mijn hondjes zijn in goede handen, mijn huis wordt opgepast. Daar niet van.

Ik zag Canterbury en Londen en kijk ’s avonds Sherlock Holmes omdat ik geniet van het Engelse, maar ik betrap me steeds vaker op aftelmomenten.

Is het heimwee, is het rusteloosheid? Ik ben niet uitgeslapener hier dan thuis.

En nu ik weet dat ik 96 db produceer als ik snurk (Courtesy of the slaapkliniek) durf ik nergens tussendoor meer een uiltje te knappen.

Schone uitdrukking, Vee 🙄

Ik betrapte mij al eerder op: ‘is dat het nu?’ En ik weet dat dat een fout en nepgevoel is.

Ik voel me niet zo maar het schiet wel door mijn hoofd en dat moet een reden hebben.

En waarop slaat dat nu, dat ‘is dat het nu’? Op de reis? Op de plek? Op mijn leven?

Vee, Je bent zondag 50 geworden! En je hervalt in je evalueren. Dat is het!

Ik hoop dat het dat is want ervoor was ik elke dag gelukkig. Ik zei dat ook. En dit voze gevoel wat ik nu heb, WIL ik niet meer hebben. Ik dacht dat dat verleden tijd was.

Niet dus… Ok. Misschien is het tijdelijk, omdat ik een halve eeuw oud ben en ik mijn leven ‘overschouw’.

Laat het dat zijn en niet weer een moment waarop ik bruggen wil verbranden om ook maar iets te voelen.

Yep. Het is weer zover. Wat moet ik toch met dat getwijfel en gepieker?

Meer Sertraline nemen?

Ik moet actiever worden, lijfelijk actiever, zodat de adrenaline me weer geaard doet voelen. Maar mijn lijf wil niet mee en mijn gedachten zeggen dat ik dat niet moet willen.

Yep. Ik begrijp mezelf weer niet en dat terwijl mijn oudste echt in de patatten is gesukkeld. Ik heb echter geen energie om te helpen.

Vakantie en vrije tijd, wat moet je ermee als het je depri maakt…

Ik snakte ernaar om nu weer te concluderen dat het niet echt dat is wat ik wil. En dan blijft de vraag: wat wil ik?

Slapen. Dat ga ik doen. Of proberen om te slapen.

Vee

Verkiezingen

Waar zijn de goeie?

Je wordt er hoe dan ook in gezogen, in die maalstroom aan zogezegde belangrijkheid.

Hoe kwam het ooit zover? Dat we van leven en overleven evolueerden tot superficieel gemaakte orde?

Hoe komt het dat de luidste roepers de meeste aandacht krijgen? In hoeverre wordt de waarheid gehanteerd, want het is en blijft een spel van beloven en niet waarmaken.

En ik word verplicht hieraan deel te nemen. Aan het toneel dat weer wordt opgevoerd.

“En op de goeien stemmen, e!”, roept een wildvreemde medegemeentenaar naar mij.

“Die staan er niet op!”, roep ik terug.

Mensen werden gisteren in een zgz. paradestoel rondgedragen. Woorden als ‘ippon’, mokerslag, koning van ’t schoon verdiep worden kwistig rondgegooid.

Sport-, vecht-, en carnavaltermen ineen.

En het verwijten dat tot gisteren via de o zo objectieve media werd uitgezonden en schering en inslag was, wordt aanvaard als zijnde ‘het hoort erbij’.

Ik ben echter van mening dat, als je je zo schandelijk gedraagt, je zo gewoon BENT, ngeacht de verkiezingen.

En dat mensen geloven dat je het goed meent, is nog schandelijker. Het gaat voor de meesten om aandacht, macht en uitvergroot zelfs megalomanie.

Kleine Trumps in een nog kleiner België. Vee

Mensen die de hele dag zuurpruimen zijn, zijn ineens vriendelijk.

Dan denk ik bij mezelf, zorg dat je gezicht er niet afvalt want het is al die lachactiviteit niet gewoon.

Vandaag zal er nog nagepraat worden hoewel ik mij er zo ver mogelijk van weg zal houden. Het is fake. En deze fakemensen (er zullen er nog wel een paar geloven dat ze echt het verschil maken) moeten ons leiden?

Ik heb er vertrouwen in, hoor!

De wereld is al langer zot maar taferelen zoals gisteren maken me ziek als ik er bij stilsta.

Dus ik ga erover als niet belangrijk. Ik zie wel hoe ze weer in mijn portemonnee zullen zitten en hoe belangrijk onze grieven zijn op gemeentelijk vlak.

Gewoon doorgaan tot hypocrisie en vernietigingsdrang alles naar de botten helpen…

Ik heb, eerlijk waar, schrik voor mijn ongeboren klein- en achterkleinkinderen.

Van een burgemeester die mij op mijn huwelijk als occasiewagen omschreef waar mijn tweede man naar op zoek was, verwacht ik sowieso nul komma nul intelligentie.

En de wereld draait door… echt!

Vee

Alles ok

Weer ‘normaal’?

Mijn pilletje is binnen check

De hondjes zijn buiten geweest check

Mijn koffie staat koud te worden check

Mijn mond stinkt check.

Een doodgewone ochtend dus. Na een woeldag vol gekwebbel (het mijne, welteverstaan) blijkt de rust in mijn koppeke wat teruggekeerd.

Gisteren was gisteren. Een dag vol twijfel, gekwetst zijn, bezorgd zijn.

Mijn oudste stuurde mij halfweg de morgen een foto.

Ze was uitgegleden in de douche. Een eenhoorn in wording, zei ze.

Nu weet ik uit ondervinding ook dat coördinatie en fijne motoriek niet echt adhd-kenmerken zijn maar mochten er geen studies genoeg over bestaan: 1 adres. Van auto ’s overkop tot deurposten passen tot van de trap vallen, met haar buik ergens tussen zitten… ze doet het allemaal. Zonder verpinken. Ze kan zo in een commercial voor ethiasverzekeringen.

En gisteren was ook een dag van ‘wijsheden’. Ik kreeg zowaar een quote 🙂 van Aristoteles in mijn msgrbox. Een excuus of een verwijt, daar was ik bij ontvangst nog niet uit maar het bleek een excuus te zijn. Toch.

Iedereen kan kwaad worden, dat is makkelijk. Maar kwaad worden in de juiste mate en op het juiste moment en om de juiste reden en op de juiste manier, dat is niet iedereen gegeven en niet gemakkelijk. -Aristoteles- ❤️

Ok. Ik mag er niet over nadenken. Ik heb ook niet gecheckt of het van Aristoteles kwam.

Het is wel zo : die wijsheid net aan mij sturen, een leek in doseren, is niet echt een vondst. Gelukkig had hij (jawel, mijn steenezel) het over zichzelf, ook al waant hij zich soms Aristoteles… 🤔

Zo lang er een besef is dat er een grens is overschreden en er spijt is, zit de liefde snor.

Snor zitten. Vee, waar komt dat vandaan. Je begint ook al te vernederlandsen!

Mijn jongste stuurde beelden door van de feesttafel waaraan haar jarige ventje samen met familie aan zat.

Het beurde me wat op, hoewel ik weet dat het plaatje niet klopt. Ze vermijdt daarom gelukkig geen feesten en sociale omgang, ook al draait dat meestal rond eten.

Maar vandaag is het een nieuwe, verse, mooie dag vol verrassingen, liefde en lenzen.

Yep. Tweede poging vanavond om die rotbril kwijt te geraken. Nu echter via een opticien, zonder gefoefel. Hoewel ik me vanavond alweer hoor vloeken om die dingen uit mijn ogen te krijgen…

Maar we zijn nog zover niet.

Vandaag is het ok. Correctie: vanmorgen.

En ik wil niets anders horen, van niemand. Punt.

Vee

Long time No write

Het gaat, meer zeg ik niet

Ik weet het. Soms verdwijn ik. Ik kan het even niet neerschrijven omdat andere zaken energie pakken. Mijn ventje zit nog altijd in t sukkelstraatje na zijn drie overbruggingen. Mijn oudste is gesettled en mijn jongste combineert unief met anorexia. Top. Het gaat goed met me.

Hoewel, ik voel me niet echt verbonden met wat ik doe. Mijn gevoel is verdwenen, Mn voeling is niet dat meer.

Mag het even? Mag ik mijzelf terug zoeken? Mijn job loopt op wieltjes maar maakt me supermoe. Dat pendelen is nog altijd zinloos.

Eergisteren nam ik sinds lang weer de tijd om een penseel vast te pakken. Ik heb dat nodig. Net zoals zingen en dat doe ik al jaaaaaaaaaren niet meer. Daaraan alleen al weet ik dat het niet is wat het moet zijn. Mijn creatieve ik zit in mijn tenen.

Sorry als ik down lijk, ik weet geeneens of ik het ben. Ik kan bergen verzetten maar nu even niet, schat.

Ik leef. Laten we dat gewoon eventjes vasthouden en niet te veel piekeren of ik wel goed bezig ben. Ik weet dat ik op de rand zit. Dat is al iets. Het besef.

Soit, hup met de geit (ik dus). Het is een beleving, misschien zelfs geen realiteit. Alles lukt toch?

Niet klagen, Vee. Je dobbert niet in een bootje met heel je hebben en houden. Je hebt alles. Je weet dat ook. Dus zoek verder naar weer ‘zin’. Ook jij mag er eens door zitten…

Jaja. Maar ondertussen loopt alles verder. Ik ben niet perfect. Ik kan er ook onderdoor gaan en verdrietig zijn. 1 gemene opmerking en ik zit op mijn gat, nu.

Soit. K zal nog n pilletje nemen, mijn dochters steunen, mijn vent zijn gedacht laten doen en zwijgen.

Jammer, dat zwijgen is net wat ik niet ‘ben’.

Bijna op het werk, ik zal wel de knop omdraaien of een masker opzetten. Het is wat het is.

Je ziet, ik ben nog geen haar veranderd, hoewel ik mezelf wijsmaak dat ik de waarheid in pacht heb.

Op naar een betere morgen en anders ben ik vanmiddag al weer thuis.

Aja en F* ADHD!

Vee

Afwezig met reden

Niets bijzonders te melden

Ik heb niet veel fut, zin, reden, enz. om hier iets neer te pennen.

Mijn ventje kreeg een hartinfarct (of 2) en ik ben er meer mee bezig dan hij.

Ik kon weduwe geweest zijn. Hij heeft het voelen aankomen zegt ie dus t is allemaal in orde.

Jazeker. Ik verwerk het nog steeds: nog geen jaar getrouwd, het telt geeneens…

Wacht, eerst nog een keer van spoor veranderen, kwestie dat ik weet dat ik niet moe genoeg ben…

En weer verder. Het is wat het is. Morgen mag hij naar huis en er wachten nog 5 overbruggingen. Tja, eentje is geentje, denk ik dan. Als je borstkas toch open moet.

Ik heb het lastig. Ik dacht dat ik bestand was maar het heeft gevreten. Meer dan bij hem.

Alles is ok, de bloeddruk, saturatie… maar hij is hyperder dan anders en zelfs ik heb er moeite mee zoals hij als een kwajongen alle advies aan zijn laars lapt.

Het is genetisch. Ok. Maar daarom hoef je nog niets te ontkoppelen. Ik ben er ook. Ik zie je graag. Al nagedacht hoe ik er uit zou komen mocht je er niet meer zijn?

Die mogelijkheid zat er volgens jou nooit in, je weet het beter en was op tijd.

Maar wat dan met degenen die maar een verwittiging krijgen? Die zijn er niet meer hoor!

Ik hou me sterk. De operatie zal routine zijn.

Het blijft wel een operatie en je zult pijn hebben. Geen ontkomen aan. En ik had je dit liever bespaard. Maar misschien ook niet, dat je de ernst beseft. Moet je stoppen met genieten? Nee. Maar meer mate zou mogen.

Ik zeg tegen collega’s als je zegt ‘toch paling in de room te eten en toch verder te roken’ dat je je eigen persoon bent en ik je laat.

Ik zou nogal van mijn foert dromen, is een van de antwoorden.

Ik niet, ik heb dat lang gedaan. Ik vecht niet meer tegen iets wat niet verandert. Het is inderdaad jouw leven.

Je hebt maar een leven en inderdaad, je hebt goed geleefd mocht je nu gestorven zijn maar in mijn ogen heb je niet lang genoeg geleefd want ik wil oud worden met jou. Het is dus ook ONS leven.

IK ben egoïstisch want ik WIL je niet moeten missen en al zeker niet als je er eventueel zelf wat aan kan doen.

Myocardinfarct. Je stuurde nog een wikepediabericht. Daar staat in dat de vernauwing aanlading door cholesterol is. Ookal is je cholesterol in orde, het heeft bij jou toch voor de 90% vernauwing gezorgd.

Ik wil je niet op dieet maar je moet het nu niet zoeken ook. Paling in de room. Ik verwacht dat je het toch ietske kalmer aan doet, al is het maar als ik er bij ben.

Ik weet het, ik discussieer niet, het heeft geen zin maar het doet pijn dat je het niet belangrijk zou vinden om langer met mij door te brengen want zo interpreteer ik dat.

Ik vraag niet dat je verandert voor mij, ik verwacht dat je zorgt voor jezelf. Maar tot nu toe bewijs je het tegendeel en ik kan het niet helpen dat ik verdrietig ben daarom.

Eerlijk is eerlijk. Mijn gevoel. Mijn blog.

En dus ga ik straks weer op bezoek waar je mij zegt dat je me mist, me doodgraag ziet en graag naar huis wil. En kwaad zult zijn omdat ik blog hierover.

Ik zei het je al maar je bent niet serieus als ik het zeg. Luchtig doe je er over.

Ergens klopt er iets niet tussen woord en daad. Zo voel ik het aan.

Misschien vat je de ernst niet omdat je niet met hoogdringende sirene bent weggeloeid en er niets aan overhoudt. Het kon slechter. Inderdaad, gelukkig ben je weer de oude maar het had slechter gekund.

Of ik dan nog de oude ben valt te bezien. En het houdt me serieus bezig.

Vee

Zwijgen is goud

En ik verdien er platina voor!

Spreken is zilver, zwijgen is goud. Ik weet iets. En ik mag het niet zeggen.

Weet je wat dat betekent? Ik moet mijn tong er af bijten om iets niet te vertellen. Vooral als ik blij ben, is dingen voor mezelf houden heeeeeeeeeeeeel moeilijk!

En er staan nog geen e’s genoeg in heel.

Ik ben zo. Een vulkaan op uitbarsten. Ik moet me inhouden om geen relevante uitgelichte foto te posten. Ik focus op mijn thuiswerk. Maar ik ben zoooooooooooooo blij. Ook weer geen o’s genoeg in zo 🙄.

Vee, gewaag het niet!

Ook met cadeautjes gaat het moeilijk.

Meestal :

1. heeft de gelukkige al weet van zijn cadeau omdat ik mezelf verraad net omdat ik het heerlijk vind om persoonlijk te verrassen en dat veel te vroeg

2. floept de vraag : ‘moet je het al hebben?’ uit mijn mond voor ik het zelf besef en geef ik het dan ook echt veel te vroeg

3. ben ik teleurgesteld als iemand zelf zegt ‘maar het is nog mijn verjaardag niet!’ want de drang om te geven moet ik dan weer kwijt zien te geraken

4. is de aanloop naar de verjaardag even spannend als de dag zelf.

5. neemt mijn schat het cadeau aan en zegt spontaan al : je koopt me toch nog een cadeau voor het zover is, want je zult al vergeten zijn dat dit voor mijn verjaardag was…

Soit. Ik ben zo’n blije gever. Sla me!

Ik geniet veel meer van geven dan van krijgen. Ik geniet namelijk enorm van gezichten en hun uitdrukkingen.

Maar ik had het over zwijgen. Ik bijt mijn tong er bijna af. Maar ik moet zwijgen want ik heb het beloofd.

Yep. Ik ZWIJG !

Vandaag lukt het me ook weer. Gisterenavond zweeg ik ook al. Ik babbelde honderduit maar slaagde er in om te zwijgen. En ik sliep goed.

Straks gooi ik me na mijn blog weer op het werk. Dan is het stil in huis en dan zwijg ik vanzelf.

Mijn ventje weet het en niet van mij, hij wist het en hij zweeg. Ik ga bewijzen dat ik het ook kan.

Vraag me dus niets (alstublieft?) want vissen naar wat ik weet, helpt niet. Ik zwijg.

Hopelijk hou ik het vol. En in het vervolg: straf me niet met te vragen om te zwijgen!

Vee