Hoor je de haai kranen?

Versprekingen

Het is wat het is, zeker? Het is al erg dat ik in de tuin tegen mijn doggies zit te praten en Bazieltje waarschuw dat zijn binnenoor aan het verbranden is…

Yep. Hij heeft, naar ik ergens gelezen heb, bloemkooloren. Al van bij de eerste aanblik kon je zien dat zijn oren er “verkeerd op genaaid” stonden. Altijd maar dan ook altijd liggen zijn oren binnenstebuiten. Ik ken hem niet anders…

Ik accepteer het gewoon ook zo. Hij past bij me, Bazieltje. Net iets anders, daarom precies uniek gepast om bij mij te zijn.

Hoor je de haai kranen?, hoor ik me zeggen.

Oké, en laat ik een fractie voordat de klanken er uit kwamen al gedacht hebben dat het fout was en ik ze gecorrigeerd zou uitspreken. Niets van.

Hoe vaak ik dit tegenkom? Heeeeeeel vaak. Misschien kan een haai kranen, maar ik hoor liever een haan kraaien🙄.

Zelfacceptatie is dan cruciaal. Ofwel godver ik me te pletter en maak ik mezelf uit voor dom en alles wat schoon en lelijk is, of ik lach ermee en vind het eigenlijk wel iets wat je, mocht je willen, niet eens kan bedenken om uit te spreken.

Ik verkies het tweede. Het is wat het is. Ze horen bij mij, de versprekingen.

Wat helpt het me verder om te jammeren, over versprekingen, over verkeerd begrepen intenties, over de keren waarop ik het deurkozijn ram in plaats van door de opening loop.

Vroeger vond ik mezelf lomp, dom als ik dat deed. Ondertussen weet ik dat er iets aan mijn motoriek zou kunnen schelen maar daarom ga ik het nog niet uitzoeken.

Het is wat het is, niets levensbedreigend, soms ben ik een kluns, soms niet. Maar soms ben ik ook intelligenter en to the ‘pointer’ en dat is dan een voordeel.

Hier in het West-Vlaams hebben ze er een gezegde voor: je neemt de beule bij de blutse. Het betekent zoveel als: de buil effent de deuk of zoals ik al zei ‘het is wat het is’.

Grappig, misschien moet ik zonnecrème aan Baziel zijn oren smeren. Problem solved.

En dat is wat leven is denk ik, leven met de idee van alweer een gezegde: we’ll cross that bridge when we come to it.

En ondertussen geniet ik, van mijn ventje, mijn tuin, mijn hondjes, mijn versprekingen en mijn leven.

Meer moet dat niet zijn.

Vee

Nog geen 2018

Deel 1 van de hoverboardhistorie

Gisteren had ik per sms een gesprek met mijn oudste dochter.

Ze was op kerstdag bij mijn ex-schoonzus uitgenodigd en had, enthousiast zoals ze is, het hoverboard van een van de drieling uitgeprobeerd.

Was ik erbij geweest dan had ik haar gewaarschuwd, doe het niet.

Ik heb daar namelijk al een zesde, zevende en achtste zintuig voor…

Dus volgde er ‘s avonds op weg naar huis een sms dat ze een kwalijke val had gemaakt en op haar arm en nek was gevallen.

Kwalijk is het woord dat mijn jongste later op de avond sms’te.

-Maar het is niet zo erg, mama. Het doet maar een beetje pijn.

Vandaag ging ze enthousiast werken blijkbaar maar na een half uur stond er een ei op haar arm.

Dus de huisarts verwees door naar spoed voor foto’s en het resultaat : een zware kneuzing, een mitella en om te beginnen een week thuis.

Sommigen zouden een moord doen om tussen kerst en nieuw thuis te zijn, alleen bij ons is dat niet nodig, het gebeurt vanzelf 🙄.

– Oh mama, we zijn nog geen 2018 dus het mag nog gebeuren. Vanaf volgend jaar gaat alles beter.

Yep. Ik ben er zeker van 🙄.

Ondertussen in Maastricht is zus ook op de hoogte want die is supervroeg om 5u opgestaan voor een vroege hotelshift en ik vroeg haar hoe het ging na een emotionele kerst bij ons. Ze kreeg gisteren een supercadeau, liet ze me weten.

Ik wist er van maar ik heb voor een keer mijn lippen kapot gebeten om niets te verklappen.

Haar zus had het lumineuze idee gehad om aan zoveel mogelijk mensen te vragen om een deel positiviteit op kaartjes te schrijven.

Die stopten we in een curverbox en zo heeft ze ruggensteuntjes van ons allemaal als ze het even niet meer ziet zitten, zoals: ‘you go, girl!’ Of ‘ik zit een rinkeltje van je vandaan’ en ‘als iemand zegt dat je het niet kan, probeer het toch maar’ of ‘dikke kus en een leuke dag!’…

Ik vroeg haar, enthousiast als ik zelf ben over het idee, of ze er al eentje gelezen had.

-Mo mama, ik doe dat pas als ik me niet lekker in mijn vel voel, e!

Yep, domme mama toch!, denk ik dan bij want ik zie haar gezichtje zo voor me en haar ogen draaien net zoals het emoticontje… 🙄

So, vandaag heb ik al iedereen gehoord behalve mijn ex. Die slaapt door alles heen en leest het hele verhaal wel als alles voorbij is.

Ondertussen vraagt mijn oudste of ik het doktersbriefje ga ophalen en dan even langskom?

Ik vraag me af of het niet simpeler is om in spoed gewoon een briefke te vragen. Ik snap soms de logica niet.

En als ik het vraag waarom het zo niet gebeurd is, is ze pissed. Waarschijnlijk meer op zichzelf maar soit.

-Ik begrijp jou echt niet, mama!

Yep, het is tegen de deur 🙄. Ik rij morgen wel een toerke…

Nu is het tijd voor koffie en een gekregen macaron. Relax!!

Vee