Alles ok

Weer ‘normaal’?

Mijn pilletje is binnen check

De hondjes zijn buiten geweest check

Mijn koffie staat koud te worden check

Mijn mond stinkt check.

Een doodgewone ochtend dus. Na een woeldag vol gekwebbel (het mijne, welteverstaan) blijkt de rust in mijn koppeke wat teruggekeerd.

Gisteren was gisteren. Een dag vol twijfel, gekwetst zijn, bezorgd zijn.

Mijn oudste stuurde mij halfweg de morgen een foto.

Ze was uitgegleden in de douche. Een eenhoorn in wording, zei ze.

Nu weet ik uit ondervinding ook dat coördinatie en fijne motoriek niet echt adhd-kenmerken zijn maar mochten er geen studies genoeg over bestaan: 1 adres. Van auto ’s overkop tot deurposten passen tot van de trap vallen, met haar buik ergens tussen zitten… ze doet het allemaal. Zonder verpinken. Ze kan zo in een commercial voor ethiasverzekeringen.

En gisteren was ook een dag van ‘wijsheden’. Ik kreeg zowaar een quote 🙂 van Aristoteles in mijn msgrbox. Een excuus of een verwijt, daar was ik bij ontvangst nog niet uit maar het bleek een excuus te zijn. Toch.

Iedereen kan kwaad worden, dat is makkelijk. Maar kwaad worden in de juiste mate en op het juiste moment en om de juiste reden en op de juiste manier, dat is niet iedereen gegeven en niet gemakkelijk. -Aristoteles- ❤️

Ok. Ik mag er niet over nadenken. Ik heb ook niet gecheckt of het van Aristoteles kwam.

Het is wel zo : die wijsheid net aan mij sturen, een leek in doseren, is niet echt een vondst. Gelukkig had hij (jawel, mijn steenezel) het over zichzelf, ook al waant hij zich soms Aristoteles… 🤔

Zo lang er een besef is dat er een grens is overschreden en er spijt is, zit de liefde snor.

Snor zitten. Vee, waar komt dat vandaan. Je begint ook al te vernederlandsen!

Mijn jongste stuurde beelden door van de feesttafel waaraan haar jarige ventje samen met familie aan zat.

Het beurde me wat op, hoewel ik weet dat het plaatje niet klopt. Ze vermijdt daarom gelukkig geen feesten en sociale omgang, ook al draait dat meestal rond eten.

Maar vandaag is het een nieuwe, verse, mooie dag vol verrassingen, liefde en lenzen.

Yep. Tweede poging vanavond om die rotbril kwijt te geraken. Nu echter via een opticien, zonder gefoefel. Hoewel ik me vanavond alweer hoor vloeken om die dingen uit mijn ogen te krijgen…

Maar we zijn nog zover niet.

Vandaag is het ok. Correctie: vanmorgen.

En ik wil niets anders horen, van niemand. Punt.

Vee

Natuurlijk!

Ik zit hier alweer, vroeg, van 5u30 op wegens niet meer kunnen slapen. Het valt de laatste tijd steeds vaker voor, ik pieker weer. Mijn brein doet weer overuren en blijkbaar ’s nachts ook zegt mijn ventje want ik praat weer in mijn slaap.

Nu, het beton van mijn nieuwe werk straks houdt me bezig. Ik werk al 5 jaar op domeinen, waar de natuur mijn vriend is. Opgegroeid met een zelfdidact in fauna en flora, ben ik verweven met de natuur en onlangs las ik ook, en dat wist ik niet, dat natuur goed is voor ADHD. Het maakt je rustig -check, en het helpt je in- en uitademen als te veel impulsen je hersenen overspoelen- check.

In retrospect herinner ik mij mijn kids die, na school, door het concentreren tijdens de les, losgeslagen bommetjes waren toen ze thuiskwamen. Ratelen, boos zijn, niet onthouden, en de rilatine die per 4 uur werkte toen, was uitgewerkt toen ik ze terugkreeg na een dag geconcentreerd werken.
Ik herinner me de regenjasjes en de ‘botten’ waarin ik ze eerst de tuin instuurde. Het betekende extra werk voor mij maar vermeed ook huiswerkconflicten die zoveel energie opslorpten. Ik had er extra badtijd en extra schoonmaken voor over en voor iedereen stond het gelijk aan fun en vrolijkheid, lopen, katrollen met zelfhijstoestanden in het leven roepen, klimpartijen in bomen en springen in regenplassen. Ooit zat mijn oudste verweven tussen de takken van de taxus, ik kreeg haar er amper uit!
Het betekende flikflaks in het gras, turntoestanden, konijnen en kippen, joelen en zingen en vooral ontlading.

Ikzelf speelde als kind ook veel buiten. Met een straat vol familie (tantes en nonkels van langs beide kanten) was het makkelijk om met neven en nichten van mijn leeftijd op straat rolschaatswedstrijdjes te houden, samen en colonne te fietsen naar het zwembad, daar te spelen en zwemmen om daarna 5 km terug te fietsen, vaak met natte haren in de wind, door graanlandschappen en via kronkelende binnenweggetjes…
Ik herinner me Chiro-ruiltochten en slede- en schaatstochtjes op weg naar school. We legden in de winter een schaatsparcours aan op een ondergelopen weiland, de sneeuwschoppen gemaakt van unaliet met een bezemsteel aan…

Kampen bouwen deden we later als gezin samen nog in de Ardennen waar een regenpijp voor de kinderen jarenlang paddestoeleneen ‘bron’ was en we reeën gingen spotten, urenlange wandeltochten van Julien van Remoortel ondernamen waar we de zoveelste bocht aan een speciale boom namen zoals in zijn reisgids beschreven.

Ik kan niet tegen oorverdovende machinale stilte, maar herinner me momenten ‘an der Hohe Wand’ in Oostenrijk, toen er nog geen beschermende trappen en afscheidingen waren, met mijn rug zittend tegen de rotsen, mijn benen bengelend over de afgrond. Ik herinner me taferelen van de Grand Canyon, de uitgestrektheid van de Nevadawoestijn toen we er landden… Het voelde toen aan als puur geluk en het maakt nu deel uit van mijn ‘ontladingsherinneringen’ als ik snak naar kalmte in mijn hoofd.

Die, laat ik ze ‘geluksmomenten’ noemen, zijn nu mijn redding: de Aha-Erlebnis dat ik de enige was die op de pier tijdens een storm twee seconden in de wind kon zitten, gedragen door de natuur; het moment dat alleen ik een wervelwind van herfstbladeren ervoer rond mij, toen ik richting het station fietste; het moment waarop een duif parallel een paar kilometer lang op een meter afstand van mijn autoraampje vloog richting werk. Mijn vorige standplaats was in een kasteel in het bos, tussen ruisende bomen waar ’s morgens bij aankomst ik een groepje reeën aan verse blaadjes zag knabbelen.
Nu vlieg ik ’s morgens mee met meeuwen, stap ik door het domein waar waterhoentjes, fazanten, eksters en kauwen zich van het pad weg haasten, fotografeer ik een pad, zie ik wezeltjes spelen in de zon…

pad

Als ik het allemaal overdenk, dan weet ik gewoon dat ik keuzes heb gemaakt die voor mij leefbaar en productief zijn. Zonder al te veel op de ADHD te focussen zocht ik mijn werkomgeving waar ik het meest door rendeer en waar ik gelukkig van word. Een win-winsituatie dus met creativiteit en een werkijver om u tegen te zeggen, gedoseerd met mogelijkheden om eventjes lucht te happen.

En dus lig ik wakker van beton, uitzicht op muren, menselijke drukte en mijn gezondheid. Een kangoeroe moet springen en heeft daarvoor ruimte nodig. Wat een ander aankan is mij om het even, ik ben nu gelukkig en in balans en vecht met lijf en leden om dit te mogen behouden. Ik email, lobby, praat zonder al te veel te willen overkomen als klager. Ik klaag niet, ik ‘eis’ niet, ik weet gewoon what makes me tick.

Yep, natuur, landelijkheid, een koetje hier, een schaapje daar, een tokkende kip, mijn drie schatten van hondjes… en mijn tijd, die ik kies en die me dierbaar is.
Hoe krijg ik dat ooit aan het verstand van mijn chefs die me naar een plaats willen waar burn-outs nu al een groot probleem zijn. Begrijpe wie begrijpen kan…

 

Kabouter Lui zou zeggen : ik word daar zo moe van!

 

 

 

Dit is mijn ei…

Of zo voelt het toch, ovaal, poreus en breekbaar. Maar het is wel MIJN ei.

Al van in mijn jeugd heb ik iets met tekst, met schrijven. Ik ben nu eind in de veertig, het werd tijd.

Niet dat ik nog nooit heb geschreven, ik heb in een ver verleden een blog gehad, meer als therapie, op een ADHD-site waar ik moderator was. Het klinkt allemaal heel serieus, maar dat was het niet. Het was leuk, ons kende ons, ons hielp ons.

Ik heb altijd de nood aan analyseren gehad, ik kan mezelf “dood”analyseren als het moet en ik ben er ondertussen expert in en dus dacht ik: misschien kan mijn en bij uitbreiding ‘onze’ manier van leven wel iemand inspireren terwijl het tegelijkertijd voor mij een gezonde uitlaatklep is.

Misschien lig je niet wakker van alweer een persoonlijk verhaal. Ik ook niet. Niet van dat verhaal, en niet of je dit wel of niet leest.
Ik lig wakker van andere dingen, waar ik mijn vinger niet op kan leggen maar wat me eindeloos in een vicieuze cirkel van piekeren doet belanden, of eerder, deed belanden vooraleer ik mijn denkproces leerde herkennen en stoppen.

STOP moet ik vaak tegen mezelf roepen. STOP met daarin mee te gaan, STOP met jezelf te benadelen door verder te praten, STOP met je schuldig te voelen omdat je niet onthoudt wat je moet onthouden. Het is nu eenmaal wie je bent, het is niet belangrijk want je hebt veel betere kwaliteiten dan dat.
STOP heeft mijn leven heel wat makkelijker gemaakt. Als vrouw, als moeder, als collega, als familielid.

Stooooop!

Maar het ging niet vanzelf. Het inzicht kwam pas toen de grond onder mijn voeten wegviel, toen ik mezelf tegenkwam. En geloof me, alleen ik kan mezelf tegenkomen met die ADHD-intensiteit dat het benauwelijk gevoelloos wordt, dat de analyse gewoon leidt tot zelfdestructie. En ik was op dat moment al een eind moeder van 2 bloedmooie dochters die naar ik pas later vernam vrolijk 70% kans hadden om mijn ADHD te erven. Yep. Wat dus in het kwadraat waar bleek te zijn.

‘Dank u, mama!’

Hoewel: ‘mijn’ ADHD is het niet. Het is elk apart ‘hun’ ADHD, met hun specifieke problemen, in het Nederlands “comorbiditeit” genoemd.

Maar dat volgt later wel in ons verhaal. Zonder het te benoemen zie je de verschillen zo duidelijk. En hun ADHD is even intens, even kop-tegen-de-muur-stotend bij momenten als dat bij mij soms is.

Ikzelf heb ‘therapie’ achter de rug waar ik bleef vragen om kapstokken om uit de put te geraken. De traditionele therapie van het graven maakte de put alleen maar dieper.

Maar ik ben er uit geraakt uit frustratie (kwaad zijn is innerlijke kracht) en ik mag nu, op dit moment aan mezelf luidop toegeven dat ik gelukkig ben. Omdat ik STOP zeg, ongeacht wat anderen daarvan vinden. Mijn lijf is mijn barometer, alleen ik kan over mezelf beslissen. Dus ik stop als ik stop, ik geef 300% van mezelf en soms zeg ik stop voor een lange tijd.

Het is wie ik ben, ik heb het geaccepteerd. Er viel niets anders aan te doen.

Ik neem ondertussen een viertal jaar meds maar dat ging niet zonder slag of stoot. Want ik mankeerde in mijn ogen niks dat niet overkomelijk was. En dat wolkerige dat in mijn hoofd kwam zweven bij het nemen van Rilatine en later Concerta hielp me ook niet echt geloven dat dit de oplossing was.
Maar nu voel ik me door de pilletjes min of meer ‘normaal’ hoewel ik me eerder kan vinden in het feit dat het mij helpt om ‘normaler’ over te komen bij anderen.

Het maakt me ook 20 kg dikker maar als ik afweeg (en dat kan IK alleen) hoe het mijn leven makkelijker heeft gemaakt zonder aan mijn ‘ik’ af te doen, dan kies ik voor ‘dikker zijn’ -Bij wijze van spreken dan want een maand of twee geleden liet ik mijn maag hypnotiseren om toch te kunnen ingaan tegen wat dokters en apothekers beweren…-
Zo ben ik dan weer. Ik stel alles in vraag, zwem liever tegen de stroom in dan mee. Dat is avontuurlijker en vraagt meer persoonlijkheid dan meelopen.

Wat mij onderscheidt van het dierlijke ras is een doordachte mening en daar ben ik trots op! De ene keer al wat meer doordacht dan de andere 🤜

Soit, voor een eerste blog kan dit wel al tellen.
Ik geef me bloot.

Mijn ei is dus breekbaar en poreus, maar wat binnenin de schaal zit is sterker, kleurrijker en intenser dan ooit. Punt.

Vee