Engeland

Vakantie is ontspanning?

Je zou denken dat ik rustig op vakantie ben.

Ik zou het ondertussen zelf al moeten weten. ‘Rustig’ is een illusie.

Terwijl ik hele dagen niets doe, doen mijn hersenen overuren.

En ik tel af naar terug thuis.

Ik mis mijn honden, mijn huis. Vijf dagen is lang genoeg maar er volgen er wel nog drie.

Nog drie, Vee. Dat is niet zo lang meer…

Ik weet niet wat me bezielt om telkens opnieuw te denken dat ik graag vakantie neem. Ik zeg wel altijd dat een week weg er twee zijn. Ik hoor het me overal zeggen.

En laat dat nu te lang zijn.

Mijn hondjes zijn in goede handen, mijn huis wordt opgepast. Daar niet van.

Ik zag Canterbury en Londen en kijk ’s avonds Sherlock Holmes omdat ik geniet van het Engelse, maar ik betrap me steeds vaker op aftelmomenten.

Is het heimwee, is het rusteloosheid? Ik ben niet uitgeslapener hier dan thuis.

En nu ik weet dat ik 96 db produceer als ik snurk (Courtesy of the slaapkliniek) durf ik nergens tussendoor meer een uiltje te knappen.

Schone uitdrukking, Vee šŸ™„

Ik betrapte mij al eerder op: ‘is dat het nu?’ En ik weet dat dat een fout en nepgevoel is.

Ik voel me niet zo maar het schiet wel door mijn hoofd en dat moet een reden hebben.

En waarop slaat dat nu, dat ‘is dat het nu’? Op de reis? Op de plek? Op mijn leven?

Vee, Je bent zondag 50 geworden! En je hervalt in je evalueren. Dat is het!

Ik hoop dat het dat is want ervoor was ik elke dag gelukkig. Ik zei dat ook. En dit voze gevoel wat ik nu heb, WIL ik niet meer hebben. Ik dacht dat dat verleden tijd was.

Niet dus… Ok. Misschien is het tijdelijk, omdat ik een halve eeuw oud ben en ik mijn leven ‘overschouw’.

Laat het dat zijn en niet weer een moment waarop ik bruggen wil verbranden om ook maar iets te voelen.

Yep. Het is weer zover. Wat moet ik toch met dat getwijfel en gepieker?

Meer Sertraline nemen?

Ik moet actiever worden, lijfelijk actiever, zodat de adrenaline me weer geaard doet voelen. Maar mijn lijf wil niet mee en mijn gedachten zeggen dat ik dat niet moet willen.

Yep. Ik begrijp mezelf weer niet en dat terwijl mijn oudste echt in de patatten is gesukkeld. Ik heb echter geen energie om te helpen.

Vakantie en vrije tijd, wat moet je ermee als het je depri maakt…

Ik snakte ernaar om nu weer te concluderen dat het niet echt dat is wat ik wil. En dan blijft de vraag: wat wil ik?

Slapen. Dat ga ik doen. Of proberen om te slapen.

Vee

Laatste dag voor de eerste

Het doet wat met mij. Alsof ik nog een laatste keer moet profiteren van de dagindeling die ik zelf kies.

Vandaar dat ik nog eens de solden induik want -50 % kan al tellen en het uitgeven van wat geld bedaart mij onrust ietwat.

Eventjes nog genieten van een koffietje samen met mijn ventje helpt ook.

Morgen is mijn eerste werkdag in Brussel. Ik heb de treinuren bekeken: om 6u15 zeker vertrekken in plaats van om 7u00 opstaan.

Dus morgen om 5u45 op of vroeger want ik rij nog een half uur met de auto voor ik in het station kom en zie wat de dag morgen brengt.

Ik zie er ferm tegenop om drie uur van mijn privƩ-tijd in reistijd te zien veranderen maar dat went zeker?

Ik hoop dat de jobinhoud alles compenseert en ik daar mijn voldoening haal maar dat valt nog af te wachten.

Nu, een nieuw jaar, nieuwe uitdagingen, nieuwe keuzes ook mocht ik niet kunnen aarden. Het is wat het is.

Het jaar draagt een nieuwe job maar ook een mogelijkheid op een kleinkind in zich: mijn plusdochter en haar vriendin gaan voor een baby’tje!

Na fysieke en psychologische tests kregen ze groen licht om er aan te beginnen.

Dus ben ik begonnen met het uitkijken naar babyspullen en welk leuks er op de markt is qua babyspeeltjes.

Het wordt nog leuk, dat ‘omi’ worden!

Ik besef wel plotseling dat ik oud word als ik al omi word maar er lijken mij ergere dingen dan dat in het leven.

Wij zijn allemaal gezond, we steunen elkaar als gezin, als familie en dus zijn we in 2018 ook weer rijk. En meer wens ik niet.

Dat heet dan gelukkig zijn, zong Ann Christy. En ik weet wat ze bedoelde, en zij stierf WEL aan kanker.

Daarom, we doen verder op hetzelfde elan. Ik wens niets, het komt wel!

Vee

Wat eten we vandaag…

Nog even wat rust inlassen vooraleer we er weer invliegen.

Gisteren heb ik niet zoveel me-time gehad: eventjes driekwart door en driekwart terug gereden naar de tegenexpert van de arbeidsgeneesheer van mijn oudste – een ritje voor de koning, zoals ze hier zeggen…

10 minuutjes zijn we binnen geweest maar die man was gelukkig dokter genoeg om haar arm op te meten en een armdikte van -jawel- 2cm! meer vast te stellen aan de arm waarop ze gevallen is. Conclusie: als het woensdag nog niet gaat om te werken ga je terug naar de huisdokter…

En door deze wijze woorden wordt ze de twee dagen die de eerste ‘klutser’ haar vroeger had bevolen terug te werken maar die ze wegens te veel pijn niet kon waarmaken, toch betaald.

Mensen, wat een tijdverlies en geldverspilling allemaal! Mocht ik zo onpraktisch in mekaar zitten dan had ik nooit een gezin kunnen runnen! Maar het is een keten dus dan heb je miljoenen en papierwerk genoeg om zoiets te verzinnen…

En met onze regering is het geld bij de rijken te rapen, niet bij gewone mensen zoals ik en al zeker niet bij de jeugd die geenszins toekomt aan sparen op deze manier. En toch proberen ze daar dus nog geld te gaan halen.

I’m as appie as can bie, e – roept mijn ventje.

Ik moet eerlijk zijn en de context vermelden: hij kwam binnen met het nieuws dat de overgang naar 2018 niet denderend zal zijn. Zijn weerapp voorspelt storm en regen en donker weer.

Ik heb geen app nodig daarvoor. En ik zeg nog eens dat ik die negatieve gedachtengang niet kan/wil delen en dat hij dit niet moet meedelen als ik zo positief ingesteld ben als vandaag. Hij weet dat trouwens, negatief nieuws, daar ga ik los over, ik luister er niet naar.

En dus huppelt hij in pyjama door de living met : I am appie as can bie – e!

Gelukkig is hij even zot als ik, ik zou niks anders willen, twee gelukkige zotten samen šŸ˜œ… en ik heb zo het idee dat we dementer worden met de dag dus ook gelukkiger.

Terug naar ‘wat eten we vandaag…’

Mijn schat heeft de gewoonte om een vers brood direct in de vriezer te steken en een bevroren brood eerst op te eten.

De vraag : -waarom mag IK nooit eens vers brood eten? is hier al meerdere keren gevallen. Zijn antwoord is steevast: “Maar dat IS vers brood, schat!”

Huh?

En toen ik zei dat ik ging ontbijten, zei hij: “Er zijn nog scampi met pasta over van gisterenavond, of je eet ‘verse’ stuutjes. Keuze genoeg!

Als ontbijt? Geef me maar stuutjes (boterhammen) met chocolade, als er nog chocolade is…

Nope dus… Dan maar de pralines die ik kreeg van mijn jongste met kerstdag op tafel gezet met de idee dat chocolade chocolade is.

Niet dus. Dat is buiten de vulling met drank gerekend.

<<<

Ineens schieten de woorden van wijlen mijn ma mij door het hoofd : “Goe verscheen is goe tegoare!” oftewel ‘het gaat apart je mond in maar komt toch allemaal samen in je maag terecht’.

Yep. En met die wetenschap en de wetenschap dat West-Vlaams toch een stuk veelzeggender en korter is dan het Algemeen Nederlands neem ik nu een bijt in mijn praline, vervolgens in mijn stuutje en drink een slok hete koffie.

Smaken doet het niet, maar ik heb ontbeten en kan aan mijn dag beginnen!

Vee

Lui of oud?

We hebben het allebei wel zo’n beetje: waarom zijn we in godsnaam de laatste tijd zo moe?

Komt het door de tijd van het jaar, de feestdagen, de leeftijd of wat?

We leunen beiden tegen de 50 aan en dat mijn schat na al die onmenselijke inbreuken op zijn bioritme uitgeteld in de zetel ligt, kan ik begrijpen maar ikke?

OkƩ, de late en de vroege uurtjes doen er bij mij ook geen goed aan maar het ontbreekt me aan ideeƫn, nu ik met vakantie ben. En dat gebeurt praktisch nooit.

Ik wil wel schilderen maar ik kom er niet toe. Ik wil wel lenzen maar dan moet ik ook de opvolging ervan doen, ik wil wel … maar ik heb er geen fut voor. Alsof de weerslag van een heel jaar me ineens in de nek is gevlogen.

Ik ben laat opgestaan vandaag en heb, denk ik en voor zover er zoiets bestaat, goed geslapen.

-Het is dat je het nodig had, schat!

OkƩ, maar waarom ben ik dan alweer uitgeteld na amper een was en een vaatwas ingestoken te hebben en een broodcake in de oven te hebben geduwd? Verl werk is daar niet aan, e!

Ik heb me geforceerd om van trainingsbroek naar broek te gaan en om mijn haar te kammen. Mijn ma draait zich vast om in haar graf mocht ze nog enig besef hebben van hoe inactief ik ben.

Dan maar een boek lezen, een kerstcadeautje van mijn oudste…

Nope, lukt niet.

Ik ben driekwart van mijn energie kwijt, ofwel broed ik straks iets uit.

Maar tevreden is mijn kop met mijn luie lijf al helemaal niet, er is conflict.

Een luxeprobleem omdat ik te veel vrije tijd heb?

OkƩ, Vee. Je schildermateriaal staat al van gisteren gebruiksklaar. Begin er gewoon aan met al dat uitstelgedrag van je!

Yep, dat is het. Ik vat het nu. Uitstellen kan ik als de beste maar nu mijn ‘euro’ gevallen is kan ik er ook iets aan doen. Vooruit met de geit (spreekwoordelijk dan).

En om bij spreekwoorden te blijven: goed begonnen is half gewonnen, of zoiets…šŸ™„

<<<

Tweedehands

Eigenlijk heb ik een oude ziel. Vandaar waarschijnlijk mijn interesse in alles wat oud is. Een oud huis trekt me veeleer aan dan een pasgebouwd strak appartement. Een oude gekrijtverfde kast heeft meer karakter dan zoā€™ n blinkend vingerafdrukhoudend model. Verweerd is voor mij mooier, ook een verweerde kop wekt meer mijn interesse dan een babyface.

Daarom zal ik ook nooit Botox spuiten (mijn budget laat dat trouwens verre van toe) en zal ik eerder een oldtimer in mijn hart sluiten dan een sportkar.

En dan heb ik het niet over mijn ventje, hoewel die ook al aan meerdere van de bovenvermelde criteria voldoet! En hij is sexy.

Wij houden van Steampunk, van Chesterfields, van stovehoeden en radertjes, van smeedwerk en gezelligheid. Ik hou van Sherlock en kostuumdramaā€™s. En ik heb dus een verslaving (typisch!).

 

Toch wel meer dan een keer per dag schuim ik tweedehands af, op zoek naar spullen. En ik heb er al een neus voor, al zeg ik het zelf.

Terwijl mijn ventje de gadgets uitpiept die er op de markt komen, zoek ik het internet af naar creativiteit met oude spullen.

Op dat vlak passen mijn ventje en ik ook bij mekaar: oud en nieuw samensmelten is onze passie. Koper en neon, mechaniek en oude meubels.

Yep! ik ben in de verkeerde tijd geboren maar als ik daar aan denk, dan ook weer niet want ik vrees dat de geplogendheden van begin negentiende eeuw niet-echt aan mij besteed zouden zijn. En ik zou die hoepelrokken waarschijnlijk al meerdere keren in de vijver hebben gekeild.

Hoewel, als je borduren vervangt door breien kom ik soms wel aardig in de buurt! Daar word ik dan, net als bij schilderen en patchwork superrustig van. Huiselijkheid heeft zo soms zijn charme, vooral als buiten de drukte te veel indrukken nalaat en ik niet kan filteren.

Mijn leven is in balans, allez grotendeels. Houden zo!

Vee