10 op 10

Hoeveel geef jij je leven op 10?

Dat was de vraag die Julie van M&N deze morgen stelde net voor ik mijn auto uitstapte.

Onmiddellijk schoot door mijn hoofd: 10. Ik geef mijn leven zoals het is een dikke tien.

Wil je dan helemaal niets anders of veranderen, Vee?

Natuurlijk. Verandering kan altijd maar mijn gevoel zegt nu dat ik een dikke tien ervaar en ook verdien.

Als je 10 geeft kun je niets meer veranderen, denk je. Wel, ik denk daar anders over.

Je kunt tevreden zijn en dingen nog willen veranderen maar het hoeft niet per se nu. Het is goed zo. Mijn relatie met iedereen zit goed, mijn financiën zijn voldoende, mijn kids doen het goed, mijn kleinkind is een wondermooi kindje, mijn collega’s zijn top, mijn werk geeft voldoening,

De trein is inderdaad een minpunt maar te verwaarlozen als ik de werkinhoud en collegialiteit wil behouden. Dus daar ben ik ook in balans.

Het is eigenlijk zoals ik gisteren op een t-shirt zag zoals met de Tardis van doctor Who: zet dat kader in mijn directe omgeving en ik win nog meer geluk als tijd louter geluk zou betekenen.

Bron: metro 6 februari 2019 nr. 3967

Maar dan zou ik niet geblogd kunnen hebben over eerste klasse want dan had ik dat niet meegemaakt en misschien blogde ik dan helemaal niet. Er is altijd een alternatief voor alles, je maakt een keuze tot verandering meestal uit noodzaak, door ontevredenheid of door verplichting of uit verveling. Of ‘je bent jong en je wil wat!’.

Ik verveel me momenteel niet, ik stel mijn leven niet meer constant in vraag zoals ik jaren deed, van uur tot uur: is dit het nu?

Dus ik geef mezelf een dikke tien. Omdat ik eerlijk ben en omdat je normaal geen tien kan geven, volgens ‘velen’.

Waarom zou dat niet kunnen/mogen?

Net zoals ik gisteren een klasse 3, 4, 5 voor de trein kon zien, kan ik vandaag een letterlijk DIKKE (corpulente) tien visualiseren.

De idee alleen al doet me glimlachen 😃.

Er zijn min-nultijden geweest dus ik weet waar ik over spreek.

Yup. Ik wens het iedereen toe en vooral mijn zoekende kinderen. Er is licht aan het einde van de kronkelende tunnel.

Ik ben 50 en als ik nog 40 jaar een tiengevoel heb is dat oké.

Het is nu al oké. Ik sla dat gevoel even vlug op voor mindere tijden, alsof ik een Teslabatterij ben…

Vee

Update qua lieverdjes

Geluk

Aangezien ik een tijdje niet hier ben geweest (twijfel bekroop me ook of ik nog ooit terug zou bloggen), het volgende.

Ik heb een hondje meer dan vroeger. Haar naam is Siska. Ze was door een koppel net gered, ontklit, geschoren, ontmijt en ‘zindelijk’ toen ik haar zag zitten en zei aan het koppel op hun terras: wat een leuk ‘totje’.

Dat was genoeg voor het koppel om te zeggen dat het niet klikte met hun chihuahua en ze het niet konden houden. Dus kwam ik na een grondig gesprek met een ‘vers’ hondje thuis.

Mijn 4g was op die dag dus mijn ventje wist van niks.

Enthousiast werd ze door Luna, Pippa en Bazieltje onthaald en ze kroop grommend met haar staart tussen de poten in een klein hoekje, bang, vijandig, hulpeloos.

Maar schat, NOG een hondje.

Ik: wat moest ik ermee doen, ik kon het je niet vragen, ik had (gelukkig😂) geen 4G.

Ondertussen is onze prot goed ingeburgerd. Die zgz. zindelijkheid is nog een probleem maar verder is het een lieverdje met bokkensprongen dat liever buiten ‘crosst’ dan binnen zit en ongelooflijk ondernemend is.

Ze wandelt voorbeeldig terwijl de anderen het na 6 jaar nog niet door hebben… Kortom, ze verrijkt ons leven en dat van de andere hondjes.

En mijn plusdochter bevalt binnenkort van haar eerste kindje, ik word omie! Haar zus is ook gesettled.

Mijn oudste is verhuisd en is finally gelukkig (hoewel ik me aan adhd-capriolen blijf verwachten). Yep. Thuis met een zware hersenschudding wegens uitglijden in de douche…

En mijn jongste doet, na een paar jaar werken en de gedachte dat ze ‘daar haar pap niet mee kan koelen voor de rest van haar leven’ unief.

Ze verbaast zichzelf (ik wist al lang dat ze gemotiveerd alles aankan) en werkt aan haar persoonlijke adhd-annexe hindernissen.

En mijn ventje ziet me graag en is er nog.

En ikzelf? Ik schilder, observeer, blog, heb een groep toffe collega’s, verdraag lenzen, luier, geniet, ga op en neer maar met mate, neem afstand op tijd en word straks 50.

En dat ook met adhd. Het kan dus, af en toe rustig zijn en zien dat het goed loopt.

Het kon veel erger.

Wat is geluk? Dat dus.

Vee

Alles ok

Weer ‘normaal’?

Mijn pilletje is binnen check

De hondjes zijn buiten geweest check

Mijn koffie staat koud te worden check

Mijn mond stinkt check.

Een doodgewone ochtend dus. Na een woeldag vol gekwebbel (het mijne, welteverstaan) blijkt de rust in mijn koppeke wat teruggekeerd.

Gisteren was gisteren. Een dag vol twijfel, gekwetst zijn, bezorgd zijn.

Mijn oudste stuurde mij halfweg de morgen een foto.

Ze was uitgegleden in de douche. Een eenhoorn in wording, zei ze.

Nu weet ik uit ondervinding ook dat coördinatie en fijne motoriek niet echt adhd-kenmerken zijn maar mochten er geen studies genoeg over bestaan: 1 adres. Van auto ’s overkop tot deurposten passen tot van de trap vallen, met haar buik ergens tussen zitten… ze doet het allemaal. Zonder verpinken. Ze kan zo in een commercial voor ethiasverzekeringen.

En gisteren was ook een dag van ‘wijsheden’. Ik kreeg zowaar een quote 🙂 van Aristoteles in mijn msgrbox. Een excuus of een verwijt, daar was ik bij ontvangst nog niet uit maar het bleek een excuus te zijn. Toch.

Iedereen kan kwaad worden, dat is makkelijk. Maar kwaad worden in de juiste mate en op het juiste moment en om de juiste reden en op de juiste manier, dat is niet iedereen gegeven en niet gemakkelijk. -Aristoteles- ❤️

Ok. Ik mag er niet over nadenken. Ik heb ook niet gecheckt of het van Aristoteles kwam.

Het is wel zo : die wijsheid net aan mij sturen, een leek in doseren, is niet echt een vondst. Gelukkig had hij (jawel, mijn steenezel) het over zichzelf, ook al waant hij zich soms Aristoteles… 🤔

Zo lang er een besef is dat er een grens is overschreden en er spijt is, zit de liefde snor.

Snor zitten. Vee, waar komt dat vandaan. Je begint ook al te vernederlandsen!

Mijn jongste stuurde beelden door van de feesttafel waaraan haar jarige ventje samen met familie aan zat.

Het beurde me wat op, hoewel ik weet dat het plaatje niet klopt. Ze vermijdt daarom gelukkig geen feesten en sociale omgang, ook al draait dat meestal rond eten.

Maar vandaag is het een nieuwe, verse, mooie dag vol verrassingen, liefde en lenzen.

Yep. Tweede poging vanavond om die rotbril kwijt te geraken. Nu echter via een opticien, zonder gefoefel. Hoewel ik me vanavond alweer hoor vloeken om die dingen uit mijn ogen te krijgen…

Maar we zijn nog zover niet.

Vandaag is het ok. Correctie: vanmorgen.

En ik wil niets anders horen, van niemand. Punt.

Vee

Hoor je de haai kranen?

Versprekingen

Het is wat het is, zeker? Het is al erg dat ik in de tuin tegen mijn doggies zit te praten en Bazieltje waarschuw dat zijn binnenoor aan het verbranden is…

Yep. Hij heeft, naar ik ergens gelezen heb, bloemkooloren. Al van bij de eerste aanblik kon je zien dat zijn oren er “verkeerd op genaaid” stonden. Altijd maar dan ook altijd liggen zijn oren binnenstebuiten. Ik ken hem niet anders…

Ik accepteer het gewoon ook zo. Hij past bij me, Bazieltje. Net iets anders, daarom precies uniek gepast om bij mij te zijn.

Hoor je de haai kranen?, hoor ik me zeggen.

Oké, en laat ik een fractie voordat de klanken er uit kwamen al gedacht hebben dat het fout was en ik ze gecorrigeerd zou uitspreken. Niets van.

Hoe vaak ik dit tegenkom? Heeeeeeel vaak. Misschien kan een haai kranen, maar ik hoor liever een haan kraaien🙄.

Zelfacceptatie is dan cruciaal. Ofwel godver ik me te pletter en maak ik mezelf uit voor dom en alles wat schoon en lelijk is, of ik lach ermee en vind het eigenlijk wel iets wat je, mocht je willen, niet eens kan bedenken om uit te spreken.

Ik verkies het tweede. Het is wat het is. Ze horen bij mij, de versprekingen.

Wat helpt het me verder om te jammeren, over versprekingen, over verkeerd begrepen intenties, over de keren waarop ik het deurkozijn ram in plaats van door de opening loop.

Vroeger vond ik mezelf lomp, dom als ik dat deed. Ondertussen weet ik dat er iets aan mijn motoriek zou kunnen schelen maar daarom ga ik het nog niet uitzoeken.

Het is wat het is, niets levensbedreigend, soms ben ik een kluns, soms niet. Maar soms ben ik ook intelligenter en to the ‘pointer’ en dat is dan een voordeel.

Hier in het West-Vlaams hebben ze er een gezegde voor: je neemt de beule bij de blutse. Het betekent zoveel als: de buil effent de deuk of zoals ik al zei ‘het is wat het is’.

Grappig, misschien moet ik zonnecrème aan Baziel zijn oren smeren. Problem solved.

En dat is wat leven is denk ik, leven met de idee van alweer een gezegde: we’ll cross that bridge when we come to it.

En ondertussen geniet ik, van mijn ventje, mijn tuin, mijn hondjes, mijn versprekingen en mijn leven.

Meer moet dat niet zijn.

Vee

Zonnige morgen

Keep on shining !

Ik zit op de trein en zie een roze schijn in de lucht. Het wordt weer een mooie dag.

Ook al staan er een paar Amerikanen in de opstapruimte luidruchtig ruzie te maken, ik heb een goed gevoel.

Het wordt een dag zonder drama, of eerder, ik laat me niet meeslepen vandaag. Ik hou mijn vinger op het relativeerknopje, zoveel als mogelijk, zoveel als ik me bewust ben dat er zich een drama begint te ontvouwen.

Zou dat geen oplossing zijn? Eenmaal onder het mes om een gevoelspomp te laten analyseren, analoog aan een morfinepomp, waarbij je zelf wat bijdrukt op de juiste knop om weer in balans te komen.

En ook een morfineknop om af en toe eens compleet van de wereld te zijn.

Dat laatste is geen optie. Eenmaal je ‘van de wereld’ bent weet je van jezelf dat je niet terugkeert Vee. Omdat je net die andere onconventionele wereld zou verkiezen.

Vannacht droomde ik dat ik met mijn ex-man door het Vlaams Parlement een rondleiding kreeg en dat hij aan alle soorten toestellen gekoppeld blaren kreeg die openbarstten.. Hij moest gaan zitten en de hulpdiensten werden gebeld. Het duurde een eeuwigheid vooraleer ze door security waren en ook onze weg doorheen het Parlement konden traceren en toen ze bij hem aankwamen was alles bijna verdwenen. Streptokokken, zei ik en ik werd wakker door de wekker…

Het heeft alles van de realiteit. Vandaag doe ik een traject in het VP als voorverkenning voor het feest dat ik mee organiseer.

Gisteren zag ik in Metro een foto van vreselijke brandblaren op de handen van een kind door berenklauw en mijn ex heeft effectief in het ziekenhuis gelegen met streptokokken.

En de boel werd door mijn brein onafhankelijk van tijd met elkaar verweven.

Het zijn allemaal indrukken uit het verre of dichte verleden, verwerkt in een kortbij toekomstige tijd. Sciencefiction dus😂.

Shuuuuuuut upppp! No YOU listen!

Mijn vibe zit nog altijd goed, ondanks de Amerikanen.

Ik had gisteren een roetsjbaandag.

Nu eens niet met mijn ventje maar ik kreeg een sms dat de vriend van mijn oudste haar vriend waarmee hij veel optrekt en die aan urban fotografie doet, door een dak van 8 m hoog was gevallen in Luxemburg. Paniek bij de gedachte van zijn breuken want een mens leeft mee met zijn dochter.

Ik gaf haar eerst wat advies dat ze niet impulsief daarheen trekt want dat ze al een baas heeft die er op zit te wachten om haar buiten te keilen.

Ik kan er trouwens niet bij dat sommige bazen zo met personeel mogen/kunnen spelen. En dan zijn ze verwonderd dat er me#too-toestanden ontstaan…

Soit, terug naar het ongeval.

Hij had een gebroken oogkas, bekken, borstkas, been en klonters in het hoofd. Daarvoor stond hem een operatie te wachten. Hij zou niet meer kunnen lopen.

Vreselijk! Het beeld bleef maar door mijn hoofd spoken en aangezien hij wees is was ik in mijn hoofd al met een benefiet bezig om de kosten te drukken.

En ergens was ik blij dat hij het nog kon vertellen. Raar, ergens had hij nog geluk, hij was nog bij verstand. Dat schoot door mijn hoofd.

Of misschien had hij het beter niet overleefd? En dergelijke gedachten meer…

Nee, er is hoop, we steunen hem wel.

En mijn collega was jarig! Happy! We hebben gelachen, gedronken en taart gegeten en vooral genoten. In mijn achterhoofd zat ‘je geniet er best van, want alles kan zo over zijn’.

copyright H.S.

En toen ik een uur later dan anders mijn trein richting huis nam kwam was ik totally happy.

Er kwam een sms door van mijn dochter.

Waaaaaaaaaaat?

Ze was kwaad en wie zou dat niet zijn?

Ze had geïnformeerd via zijn liefje in Luxemburg en daar vernomen dat ons ‘slachtoffer’ in kwestie een gebroken been had en dat zelfs niet vandaag was gebeurd.

Oké. Dramaqueen? Tuurlijk wil je niemand zien! Dan val je door de mand! Maar je claimt wel alle aandacht en doet zielig op afstand? Sukkel.

Waarom doet iemand dat? Je WEET toch dat je daarmee geen vrienden maakt maar verliest?

Ik ben blij det mijn dochter en haar vriend nu weten wat voor iemand hij is. Zo’n fantast is ziek en kan mensen problemen bezorgen omdat ze

– onterecht een benefiet opzetten (ik bijv.)

– hun baas de huid volschelden omdat vriendschap voorgaat op alles en ontslagen worden (zoals mijn oudste).

Ik had op het werk zo geschrokken gereageerd dat mijn collega’s vroegen wat er was en nu mag ik ook de rest vertellen want anders vragen ze ook uit bezorgdheid hoe het met hem gaat…

En dat terwijl mijn ventje en ik nog voor een hartoperatie staan.

En juist DAAROM vind ik liegen zo hatelijk! Een klein leugentje heeft grote gevolgen, altijd.

Toen mijn oudste hem eindelijk aan de telefoon kreeg, deed ze ook haar zegje.

Enig antwoord op haar bezorgdheid?

Fuck off!

Maar : karma is a bitch. En dat heeft hij aan zichzelf te danken…

Soit, vandaag dus de vinger op de dramaknip en vooruit. Het is nog steeds een zonnige morgen en ik hou dat gewoon zo.

Vee

Mist

Don’t worry, be happy!

Er zit mist in mijn ogen, ik krijg de onscherpte er vanmorgen niet uitgewreven . En er zit mist in mijn hoofd, wat even watterig aanvoelt als de pels van ons Luna.

Maar ik moet de deur uit. Niets aan te doen. Ik stap buiten en de mist omvat mij totaal.

Eerlijk gezegd, het heeft iets. Iets waarin ik me thuisvoel, het isolement dat ontstaat omdat je net iets verder ziet dan je neus lang is.

En de lucht na het optrekken ervan. Wazig maar mooi, een blauwe lucht met wattenwolken.

De zon doet ook een poging om het donzerige weg te duwen.

Twee vogels vliegen parallel onder elkaar naast de trein…

Het is een scène als in een roman en zo voel ik me ook, als een romanfiguur in een wazig landschap. Niks concreets uitgeschreven, een blanco blad met alle mogelijkheden die vandaag open liggen.

Het legt echt aan om een mooie dag te worden, ook in mijn hoofd.

Zweverig, half wakker, niets doet er toe. De rust en zelfs traagheid zit er in.

En het mag van mezelf. Ik voel het.

In tegenstelling tot het ‘moet’-gevoel op andere dagen heb ik er vrede mee dat vandaag wellicht zal kabbelen.

En het is goed zo, Vee.

Voor nu toch want je weet nooit wat de dag verder zal brengen, wat ook goed is.

I am at peace en ik ben van plan om van deze zeldzame roes volop te genieten onder het motto : don’t worry, be happy!

Vee