10 op 10

Hoeveel geef jij je leven op 10?

Dat was de vraag die Julie van M&N deze morgen stelde net voor ik mijn auto uitstapte.

Onmiddellijk schoot door mijn hoofd: 10. Ik geef mijn leven zoals het is een dikke tien.

Wil je dan helemaal niets anders of veranderen, Vee?

Natuurlijk. Verandering kan altijd maar mijn gevoel zegt nu dat ik een dikke tien ervaar en ook verdien.

Als je 10 geeft kun je niets meer veranderen, denk je. Wel, ik denk daar anders over.

Je kunt tevreden zijn en dingen nog willen veranderen maar het hoeft niet per se nu. Het is goed zo. Mijn relatie met iedereen zit goed, mijn financiĆ«n zijn voldoende, mijn kids doen het goed, mijn kleinkind is een wondermooi kindje, mijn collega’s zijn top, mijn werk geeft voldoening,

De trein is inderdaad een minpunt maar te verwaarlozen als ik de werkinhoud en collegialiteit wil behouden. Dus daar ben ik ook in balans.

Het is eigenlijk zoals ik gisteren op een t-shirt zag zoals met de Tardis van doctor Who: zet dat kader in mijn directe omgeving en ik win nog meer geluk als tijd louter geluk zou betekenen.

Bron: metro 6 februari 2019 nr. 3967

Maar dan zou ik niet geblogd kunnen hebben over eerste klasse want dan had ik dat niet meegemaakt en misschien blogde ik dan helemaal niet. Er is altijd een alternatief voor alles, je maakt een keuze tot verandering meestal uit noodzaak, door ontevredenheid of door verplichting of uit verveling. Of ‘je bent jong en je wil wat!’.

Ik verveel me momenteel niet, ik stel mijn leven niet meer constant in vraag zoals ik jaren deed, van uur tot uur: is dit het nu?

Dus ik geef mezelf een dikke tien. Omdat ik eerlijk ben en omdat je normaal geen tien kan geven, volgens ‘velen’.

Waarom zou dat niet kunnen/mogen?

Net zoals ik gisteren een klasse 3, 4, 5 voor de trein kon zien, kan ik vandaag een letterlijk DIKKE (corpulente) tien visualiseren.

De idee alleen al doet me glimlachen šŸ˜ƒ.

Er zijn min-nultijden geweest dus ik weet waar ik over spreek.

Yup. Ik wens het iedereen toe en vooral mijn zoekende kinderen. Er is licht aan het einde van de kronkelende tunnel.

Ik ben 50 en als ik nog 40 jaar een tiengevoel heb is dat okƩ.

Het is nu al okĆ©. Ik sla dat gevoel even vlug op voor mindere tijden, alsof ik een Teslabatterij ben…

Vee

T begint weer goed…

Ik zit in de trein. Toen ik vanuit mijn auto de parking opstapte overviel me het bewustzijn dat ik traag stapte. En het besef gaf me een rustgevend gevoel.

Nooit stap ik anders een winkeltje binnen om een tijdschrift te kopen maar vandaag, hupla, een vt-wonen heb ik al op zak. Rustig bladeren straks.

Weer overvalt me mijn kalme stap. Ik heb zeeƫn van tijd.

De roltrap brengt me boven, de trein staat klaar voor me, ik moet maar instappen. Iemand roept: he, hij staat er wel vroeg deze keer! Een ander: het is dan ook dinsdag vandaag!

Ik knoop het in mijn hersenen, of doe een poging want een futiel iets wat niet nodig moet onthouden worden, hoeft niet in mijn warrige hersenpan opgeslagen te worden.

Nu nog een wagon of twee doorstappen en ik zit boven goed.

Topmorgen!

Ik blader, we stoppen in Gent, ik blader en herinner me dat ik toch mijn gsm meeheb nu ik erover nadenk, en net op dat moment komt de conducteur.

Tegenover mij komt een Deens uitziend type zitten, hij strijkt zijn broek glad en zegt goeiemorgen. In het Nederlands.

Goeiemorgen. Ik geef mijn abonnement aan de conducteur om uit te lezen. Hij bedankt me en geeft het terug.

U zit wel in 1 ste klasse, mevrouw! De twee aanpalende wagons langs beide kanten zijn 2 de klasse.

De heer recht tegenover mij lacht en ik zeg: dan ga ik maar en haal mijn mantel uit het bagagerek en drop mijn magazine en gsm en abonnement in mijn handtas.

In de gang kom ik de corpulente conducteur tegen, die nu aan de kant moet om mij te laten passeren van elite naar middleclass.

Eigen schuld, superdikke kamelenbult!

Innerlijk voel ik me nog steeds kalm. Een keer per jaar verkeerd gaan zitten mag ik van mezelf. Trouwens, ik wist van niets. Pas toen ik er op gewezen werd, zag ik de grote 1 staan.

En je vindt dit flauwekul, Vee, geef toe!

Een mens is nogal een geconditioneerd wezen.

1 en 2 maken de orde van de dag uit. 3 is dan waarschijnlijk achteraan de trein meelopen…

Ik kan me niet voorstellen hoe lelijk en arm en onaangepast je moet zijn om in categorie 4 te vallen. In 5 ben je wellicht onzichtbaar gewoon…

Ik ging zitten recht tegenover een laptoptypende, wat oudere -ik vermoed- zakenvrouw, met dezelfde kledingstijl als de Deens uitziende heer. Geen klasseverschil. Ze keek op want het tijdstip waarop ik tegenover haar kwam zitten was onlogisch, zo tussen 2 stations in.

Een verantwoording welde in mij op en ik bekende dat ik uit 1ste klasse was weggestuurd.

Ze vroeg glimlachend: En, was er een verschil?

Nee dus, aangezien ik het niet doorhad. Ik voelde me er ook tussen passen. Alleen het vasttapijt is me als major feature bijgebleven.

Mensen betalen dus voor vasttapijt, Vee!šŸ¤“

Misschien werd ik misleid door het Engelse koppel met hun paar maanden oude baby in trappelzak die in 1ste klasse zaten.

Wellicht werden zij misleid en wisten zij veel dat een treinticket duurder is waar vasttapijt is gelegd…

Wellicht is dit voor hen de standaardprijs voor een Belgisch treinticket naar de luchthaven.

Het is wat het is!

Vee

Trots

Ik ben trots.

Soms wil ik er niet over bloggen omdat het te persoonlijk is, het gevoel om trots te zijn. Maar ik ben het wel!

Mijn jongste slaagde net voor haar eerste blok unief, ze ging ervoor en beseft nu eindelijk dat ze meer in haar mars heeft dan ze zelf denkt.

Is slagen in studies dan zo belangrijk? Nee, maar het gevoel dat je iets niet kunt, dat toch aanpakken en een sprong in het duister nemen om te zien dat het wel lukt, geeft je zelfvertrouwen een enorme boost om verder te doen.

En dat is wat van belang is bij ons adhd’ers. Want vaak wordt er je verteld dat het niet zal lukken, dat je te hoog grijpt, dat je het niet kan.

En dan heb ik het niet over de mensen die enkel leven om anderen naar beneden te halen omdat ze zelf geen leven hebben.

De grootste saboteur zit in onszelf.

Dat kleine negatieve verwijtende stemmetje dat je probeert onderuit te halen nog voor je aan iets begint. Dat stemmetje dat je lichaam zo in de stress doet gaan dat je misselijk wordt tot braken toe, dat je hoofdpijn bezorgt en fysiek pijn doet.

Mijn dochters kennen dat stemmetje, ik ook, hoewel ik het nu vaker op tijd identificeer en een dreun verkoop als ik daar genoeg energie voor heb.

De innerlijke strijd winnen tegen dat stemmetje is een massale overwinning op zich : het maakt dat, tenminste voor wat overwonnen werd, de strijd achter je ligt.

Daarom is het belangrijk voor mij en ook voor mijn dochters dat dingen worden opgesplitst in delen.

Elk deel afwerken is een overwinning want de strijd in je hoofd stopt nooit. En eenmaal je zwak staat wint het stemmetje aan woordenschat.

Het per deel een dreun verkopen, is de oplossing voor mij. Maar dat is niet noodzakelijk ook de oplossing voor hen want iedere adhd’er is anders.

En als je dat min of meer onder controle krijgt, zijn er nog de mensen rondom je die het nodig vinden om via jouw rug over je te springen, je een dreun te verkopen omdat ze nu eenmaal enkel daarvan een kick krijgen. En ze komen uit de meest onverwachte hoeken en slaan onverwachts toe.

En dat terwijl geluk zo simpel kan zijn.

Dat stemmetje innerlijk even doen zwijgen en genieten van de overwinning die mijn dochters behalen is zo’n geluksmoment.

Mijn jongste begon aan haar studies na twee jaar werken en het besef dat ze met het werk dat ze deed haar pap niet zou koelen voor de rest van haar leven. Nog heel wat studeerblokken zullen volgen maar ze huilde van geluk, zegt ze.

Het besef dat ze op haar eentje dat heeft behaald, doet haar groeien. Het heeft haar innerlijk faalstemmetje een lesje geleerd.

Proficiat motje!

En het mooie is dat wij mekaar elke overwinning gunnen, mijn kids en ikzelf.

Omdat we weten hoe moeilijk het is om dat stemmetje een dreun te geven zodat het eventjes zwijgt, omdat we weten hoe we in elkaar zitten en mekaar redelijk kennen.

Wij oordelen niet over reacties die eigen zijn aan elk van ons en die vaak door anderen als extreem worden gezien.

Elke dag is er een om opnieuw te beginnen en geluk te zien in momenten.

En mijn ventje is thuis. Ik ben gelukkig! En bovenal trots op hoe iedereen stilaan zijn/haar plekje vindt!

Vee

Wat kan thuis zijn heerlijk zijn

Plots was daar Marijke Pinoy

Net voor ik vertrek naar het werk overvalt me deze gedachte.

Misschien is het net omdat ik wegga dat dit gebeurt. Zou een mens die de hele tijd thuis is dat ook voelen. Soms?

Soms ben ik mij bewust dat een gevoel me bekruipt. Dat zijn heerlijke momenten van bewustzijn.

En ik heb mijn bril weer aan.

Gisteren was chaotisch en babbelachtig. Eenmaal thuis werd ik me ervan bewust dat ik mijn pil niet had ingenomen. Tada!

ik merkte het eens zelf op!

Ik was beter niet zo gelukkig vertrokken! De trein heeft blijkbaar ook dat thuisgevoel en heeft 14 minuten vertraging.

En dan slaat mijn brein op hol en gaat op zoek naar alternatieven. Ik erger me eraan dat de borden en omroeper in het station 14 minuten aangeven terwijl de app al op 16 minuten staat.

Als dat al niet synchroon loopt, waarop kan een mens dan nog vertrouwen?

Op jezelf, Vee, op jezelf. Dat deed je vroeger al dus what’s new?

Soit. De trein is er, de verontschuldigingen volgen ‘wegens problemen tijdens het eerste deel van deze treinrit… blablabla.’

Je weet daarmee zoals gewoonlijk niets.

Ik geraak op mijn werk, en dat terwijl ik thuis kon werken.

Dat heb ik dan weer: 1 collega zou alleen zitten dus ga ik ook. Niet dat ze er iets van maakt om alleen te zitten, maar dan denk ik, ok. Mocht ik het zijn, dan zou ik dat ook fijn vinden.

Twee uur vroeger op, vertraging en een flitsmarathon deze morgen. Het wordt een risicovolle dag šŸ¤£.

Eigenlijk heb ik fysiek wat verzendstukken in enveloppes te duwen die dringend de deur uitmoeten dus het is niet echt onnodig om te gaan.

Ik ben wel blij met mijn collega’s en mijn werk, dat wel. Naast de voor mij voldoening gevende jobinhoud, valideren we elkaar en hebben we, tussen de concentratie (vooral van hen dan), ook veel plezier, wat voor mij noodzakelijk is om de boel als ‘niet saai’ te classificeren in mijn hoofd.

Ik had dit voorop staan in januari: de balans moest echt doorslaan naar jobinhoud, collegialiteit en mogelijkheid tot bijleren toe om de reistijd en vroege uurtjes te compenseren.

Het is niet zo dat ik opties om naar West-Vlaanderen terug te keren heb uitgesloten maar tot nu toe voel ik niet echt de ‘need’ om te veranderen.

Je tijdspanne om iets over een andere boeg te gooien, is twee jaar, Vee. Het is nog te vroeg!

Het ging relatief makkelijk om mij aan te passen en het kriebelt wel op sommige dagen, zeker als ons hecht team veel verandert en dat staat er aan te komen. Ik zie wel.

Dus nu ga ik naar Brussel, hou mijn ogen open en geniet van mijn werk. Sowieso worden mijn horizonten steeds ruimer en ben ik me bewuster van wat ik kan en aandurf.

Man, zo serieus!

Het leven begint aan 50? Maar het begon aan 30 en 40 ook.

Ik had het nooit durven denken dat het zo is. Ik was er normaal in mijn jonge ideeƫn en zo moeilijk als alles liep -gepland door mezelf- zeker aan 25 niet meer.

Daarom ook : geef de depressieve jongeren nooit op, een deel ervan gelooft gewoon niet in een toekomst omdat ze die niet kunnen bevatten.

Je bent wie je bent en eenmaal je accepteert dat jij alleen dat moet accepteren komt de rust om keuzes te maken die jou doen groeien.

Mama zegt het, meid!

En daar knelt ook het schoentje: mama is iemand om je tegen af te zetten, je wilt het zelf doen. Dat doet mijn oudste dus ook.

Daarom, rode neuzendag en cggz’s en laagdrempelige psychiatrische hulp zijn voor sommigen echt essentieel.

Uhum. Stooooooop!

Lang geleden dat ik dat tegen mezelf moet roepen.

Hou het ‘loecht’ zou mijn ex-schoonmoeder zeggen. Luchtig, vrolijk en vrij.

Laat ik het vandaag daar bij houden.

Of nee. Daarnet sprak ik Marijke Pinoy aan op de trein dat ik nog Soeur Sourire heb vertaald uit het Frans voor haar. Ze bedankte mij hartelijk.

Yep. Daarom moest ik de trein op vandaag. Het leven zit vol verrassingen!

Vee

Het doet deugd

Blij om mezelf te zijn

Ik ben klaar met thuiswerken. Soms gaat dat vlotjes, soms duurt diezelfde grofweg bijna 8 uur zoveel langer dan anders.

Vandaag was de voormiddag een pijnlijk trage en in de namiddag stond ineens de klok op 16u00.

Heeft het te maken met wat ik moest verwerken? Ook. Boekhouden ligt me totaal niet, maar er zit een deeltje tussen. Niets aan te doen!

Maar soms heeft het ook te maken met bewust zijn en aandacht.

Gisteren snuisterde ik wat rond op internet en kwam bij een discours van Eckhardt Tolle uit: je bewust zijn van je inner consciousness.

Je omgeving waarnemen maakt je bewust, je zintuiglijke waarnemingen maken je nog zelfbewuster en op een dieper niveau kun je je bewust zijn van je ‘zijn’. Je staat stil bij de ruimte binnenin jezelf.

Hoewel ik me vaak erger aan zijn grinnikend lachje, betrap ik me vaak op het feit dat ik in mijn leven toch al enige malen op een filmpje van hem uitkom en ik er wel kan naar luisteren.

Ooit las ik wat hij deed voor hij beroemd werd maar ik ben het vergeten.

Het was niet veel, dat herinner ik me wel dus heeft het ook geen zin om het weer op te zoeken.

Onder het motto ‘een keer gelezen is genoeg’ lees ik wat anders want ik blijf anders herlezen en het blijft NIET hangen…

Is dat jammer, Vee?

Ik denk van niet want ik ben er nog, ook met alle gaten in mijn hoofd en alle belangrijke zaken die ik vergeten ben.

Er zijn mensen die dan repliceren dat het wel niet zo belangrijk zal geweest zijn, anders zou ik het wel onthouden hebben.

Sorry, mensen! Dat werkt niet zo bij mij. Het kan belangrijk of minder belangrijk zijn, herinneringswaardig of vergetenswaardig, de maatstaf om te gaan oordelen over belangrijkheid werd bij mij niet ingebouwd.

Jammer? Ik zou het niet weten. Ik weet van niks anders, maar ik ben me wel bewust weet dat ik anders in mekaar zit. En dan vergelijk ik met niemand, ik weet het heel diep vanbinnen.

Een stukje ontbreekt

En ik heb er nu al een tijdje meer dan vrede mee.

Mensen mogen gerust over mij oordelen, ieder mens is vrij, maar mijn ‘inner consciousness’ zit op een niveau dat ik meer dan gelukkig ben in dit leven.

Het was ooit anders, dat is waar, maar ik verkies dit boven watertrappelen, net niet voldoen, onzekerheid over mezelf en over wat ik kan en wil.

Het blijft maar terugkomen hoe ik geniet van mijn geliefden, mijn zijn, mijn leven…

Wie had dat ooit kunnen denken, he moeder?

Vee

Update qua lieverdjes

Geluk

Aangezien ik een tijdje niet hier ben geweest (twijfel bekroop me ook of ik nog ooit terug zou bloggen), het volgende.

Ik heb een hondje meer dan vroeger. Haar naam is Siska. Ze was door een koppel net gered, ontklit, geschoren, ontmijt en ‘zindelijk’ toen ik haar zag zitten en zei aan het koppel op hun terras: wat een leuk ‘totje’.

Dat was genoeg voor het koppel om te zeggen dat het niet klikte met hun chihuahua en ze het niet konden houden. Dus kwam ik na een grondig gesprek met een ‘vers’ hondje thuis.

Mijn 4g was op die dag dus mijn ventje wist van niks.

Enthousiast werd ze door Luna, Pippa en Bazieltje onthaald en ze kroop grommend met haar staart tussen de poten in een klein hoekje, bang, vijandig, hulpeloos.

Maar schat, NOG een hondje.

Ik: wat moest ik ermee doen, ik kon het je niet vragen, ik had (gelukkigšŸ˜‚) geen 4G.

Ondertussen is onze prot goed ingeburgerd. Die zgz. zindelijkheid is nog een probleem maar verder is het een lieverdje met bokkensprongen dat liever buiten ‘crosst’ dan binnen zit en ongelooflijk ondernemend is.

Ze wandelt voorbeeldig terwijl de anderen het na 6 jaar nog niet door hebben… Kortom, ze verrijkt ons leven en dat van de andere hondjes.

En mijn plusdochter bevalt binnenkort van haar eerste kindje, ik word omie! Haar zus is ook gesettled.

Mijn oudste is verhuisd en is finally gelukkig (hoewel ik me aan adhd-capriolen blijf verwachten). Yep. Thuis met een zware hersenschudding wegens uitglijden in de douche…

En mijn jongste doet, na een paar jaar werken en de gedachte dat ze ‘daar haar pap niet mee kan koelen voor de rest van haar leven’ unief.

Ze verbaast zichzelf (ik wist al lang dat ze gemotiveerd alles aankan) en werkt aan haar persoonlijke adhd-annexe hindernissen.

En mijn ventje ziet me graag en is er nog.

En ikzelf? Ik schilder, observeer, blog, heb een groep toffe collega’s, verdraag lenzen, luier, geniet, ga op en neer maar met mate, neem afstand op tijd en word straks 50.

En dat ook met adhd. Het kan dus, af en toe rustig zijn en zien dat het goed loopt.

Het kon veel erger.

Wat is geluk? Dat dus.

Vee

Het is gepasseerd.

Nu ik nog…

Het is pas nu dat ik wat energie over heb om te bloggen. Heftig was het. De angst, de operatie, de emoties tijdens en nu nog. Het vergt wat van je als partner.

En dan heb ik het nog niet over mijn schat zelf. Kranig, weinig klagend, goed herstellend en met een gedrevenheid die hij noodgedwongen moet loslaten als zijn lichaam stop roept.

We klagen niet. We schrikken wat een energie herstel vergt, bij beiden. We slapen meer dan we op zijn, we leven matig en vandaag was mijn schat zijn eerste uitje sinds zijn operatie. Drie overbruggingen werden er uit zijn beenader gemaakt.

De littekens vallen mee.

Wat het zwaarst weegt volgens hem is het ‘niet veel meer kunnen’. Het twijfelen aan dat alles veel beter wordt, de idee dat mensen hem voorgelogen hebben dat ie beter zal zijn na de operatie. Het ‘niets inspannends kunnen’ sloopt hem. Hij wordt er knorrig en kortaf van.

Wat hij wel doet? Dronen en op de pc tutorials allerhande bekijken zolang hij kan om dan pompaf in zijn opplooibed in de woonkamer te gaan liggen.

En dat gebeurt zo’ n vijf keer per dag. Hij voelt zich depressief worden, ‘niet gelukkig’ zoals hij het omschrijft.

En hoewel ik het niet persoonlijk mag nemen doe ik het toch, soms, als mijn pillen uitgewerkt zijn en mijn adhd ook opspeelt.

Of wat dacht je, Vee, dat dat foetsjie was?

Tussen een spoedopname van mijn bevriende ex en de spoedopname van mijn ventje ( hij sloeg de avond voor de opnamedag wat in paniek) was er nog mijn oudste die klaagde dat ze net nu ‘haar moeder nodig had’ en die ook boos aangaf dat ik er voor mijn ex, hun vader, op een zo’ n cruciaal moment beter ook moest zijn ( hij brak door een val zijn kaak en hand en had niemand om hem te komen ophalen).

Dus na van spoed Veurne naar spoed St-Jan Brugge te zijn gevlogen en met de aandacht die mijn dochter zoog, ben ik mezelf voorbij gelopen.

Typisch, maar WEER zag ik het zelf niet aankomen.

Gelukkig is er zoiets als halftijdse medische bijstand zodat ik met een premie van de RVA tot eind juli mijn ventje kan bijstaan maar vooral, en eveneens, zelf tot rust kan komen in de zetel naast mijn ventje in het opplooibed.

Ik voel me soms 70 als ik ’s morgens uit mijn bed kom. Mijn voetzolen doen pijn van het moment ik de grond raak en een ijstherapie met roloefeningen op een golfballeke maakt al een tweetal weken deel uit van mijn avondritueel.

De Highland Games met mijn collega’s was een welkom uitje, er eventjes helemaal tussen uit was een welkome verademing.

Maar toch: de zon schijnt maar schijnt vandaag aan mij voorbij.

De kwaliteit is weer eventjes weg uit mijn leven, zintuiglijk is genieten iets onbestaande.

Het automatisme doet me denken aan de week na het overlijden van mijn ma, toen ik de begrafenis organiseerde tussen de verdrietige broers en zus en pa door.

Dat heb ik wel, ik schakel blijkbaar over op ‘noodrantsoen’ als dingen te heftig worden…

Ik hoop alleen dat ik gauw weer voeling krijg met de wereld rondom mij want ik ben aan het afdwalen, verglijden, vervreemden als een marionet op een poppentoneel. Anders kan ik het niet omschrijven.

Ik kijk rond maar voel me een toeschouwer, vaker dan zou moeten.

Soit, we komen er wel door. Klagen doe ik niet, ik heb er de fut niet voor.

En van zodra alles weer wat normaler wordt, geeft de zon wel weer haar vitaminen aan mij persoonlijk. Want ik heb dat gewoon verdiend. Punt!

Vee