Ik doe een poging

Stap stap stap

Eventjes wat pijn geleden, even geen zin gehad om te bloggen.

Ik heb gelezen. Het was, behalve een steeds herlezen van de 1ste blz. van Sherlock op de trein, eeuwen geleden dat ik een boek echt wou lezen. En ik ben er dus aan begonnen, door omstandigheden.

De gezellige Paasbrunch is al lang voorbij, de lege doos roept al om de spullen weer op te bergen.

Nu nog echter even niet. Ze storen me niet. Ik doe andere dingen, zoals vooral opletten om mijn teen niet te belasten.

Gisteren ben ik superfan geworden van skechers, die lichte sportachtige schoenen met ‘memory foam’.

Uit noodzaak, hoewel het gamma online wel steeds meer aantrekkelijk lijkt nu mijn voeten -eindelijk!- geen pijn meer doen.

Dat memory foam dat er in zit moet zich vooral niet blijven herinneren dat ik een ‘stressfractuur’ heb.

Yep. Na foto’s en echo’s en doktersbezoeken en uren ziekenhuis is dat de conclusie.

Wat is dat dan?, vraag ik.

Dat is het net, geen breuk bleek uit de foto’s, geen jicht bleek uit het bloedonderzoek en verder niets te zien doordat ik al een week uit mezelf 6 x 400 gr Brufen heb geslikt vooraleer ik richting spoedarts stapte. Ik kon na de drukke gezellige thuispaasbrunch niet meer steunen op mijn rechtervoet en ik kon geen schoen meer aan.

“Er is vocht te zien maar niet veel meer, er is wel degelijk iets van een letsel… ”

Hoe vaag kan je zijn, de pijn is er wel. Wat moet ik hiermee? Zeg dan dat je het niet weet!

Mocht u binnen een 8-tal weken een MRI maken zul je kalk zien waar er een breukje was.

Ja, zie dat van hier!

Waarom zou ik in godsnaam nog een MRI laten maken als de pijn al lang verdwenen is? De logica ontgaat me compleet.

Bij de bespreking van de foto’s bij de huisartse zei die wat ik al dacht: ze zullen het nooit op papier zetten maar eigenlijk vermoeden ze dat. Zeker zijn ze het niet.

pijn door stress – lees: overbelasting. Yep. Knellende schoenen zijn mogelijks een oorzaak.

Heb ik die dan? Welke schoen knelt niet? Er is wel altijd ergens wrijving…

Aangezien ik met beide voeten al een tijdje sukkel en eerder van de huisartse te horen kreeg dat het mijn voetbogen waren en ‘ijsblokjes’ de oplossing waren, ging ik gisteren gefrustreerd dan maar zelf op zoek via het internet.

Eerst maakte ik mijn voeten nat en ging op een papier staan. Dan vergeleek ik met afbeeldingen van anatomische tekeningen van voetaandoeningen.

Ik heb dus een lichte vorm van holvoet. Hehe, dat is al een iets wat mij naar een oplossing kan leiden.

Vervolgens keek ik naar inlegzolen. Een tijdje geleden kocht ik die gelzolen van Scholl. Een ware marteling bleek toen. Nu begrijp ik waarom. De ondersteuning zat niet waar ik ze moet hebben. Die moet aan de binnenkant zitten.

Gisteren ging ik schoenen zoeken. Torfs heeft die zeker en laat er nu net een winkel bij mij in de buurt zijn.

De podoloog waar mijn dokter naar verwees is nog met vakantie en ik moet maandag zeker weer werken en dus stappen.

Ik paste een paar skechers hopende dat dat foam ging ondersteunen waar nodig.

Yep. Een rare zoolvorm, dat wel maar net wat ik nodig heb, ondersteuning van mijn voetboog.

Veel denken kwam er niet meer aan te pas, mijn bankkaart deed de rest.

Gisteren gingen ze niet meer van mijn voeten en ik zou er mee slapen nu mijn voetzolen verlichting hebben gevoeld!

Mijn teen heeft ondertussen ook een weekje rust gehad en voelt normaler aan. In mijn nieuwe ‘schoenen’ voel ik hem geeneens meer prikken.

Vee, goed gedaan! Als je moet wachten op de doktersmallemolen dan ben je

A. Veel tijd en geld kwijt en

B. Niet veel wijzer.

Ik vogelde het tijdelijk zelf uit, vanuit het motto dat zoeken naar een oplossing een recht, wat zeg ik, een keuzemogelijkheid is van elke denkende mens.

Of hoe een teen filosofie in de ‘hand’ werkt.

Joepie! Geen pijn meer!

Vee

Geen zin om te bloggen, komt da tegen!!

Pasen

Ik weet niet waarom. Ik ben moe, heb koppijn en geraak nog net mijn werk door.

Bloggen leek me al twee dagen een superhindernis. En het knaagt wel want in mijn binnenste ‘moet’ ik bloggen.

Blijkbaar heb ik mezelf een verplichting opgelegd. En ik haat verplichtingen.

Vandaar waarschijnlijk dat mijn koppeke open en toe slaat en de migraine op de loer ligt.

Bovendien ben ik gisteren drie keer door mijn grote teen ‘gezakt’ als dat al mogelijk is. De pijn was wel redelijk reëel toen ik door de gang liep. Pijnscheuten. Niet gebroken denk ik want dan was ie opgezwollen geweest toen ik mijn schoen uitschoof.

’s Avonds was er ook niet veel aan te zien maar de liefde van mijn leven bewees nog maar eens spalkcapaciteiten. Meer kan je daar toch niet mee doen.

Vandaag op het werk ging het beter, toen ik mijn kousen uittrok en zo mijn schoenen inschoof. Geen zicht. Mijn broek lijkt een driekwart op mijn blote benen!

En probeer maar je treinverkeer halen al mankend met blikken alsof ze je bekijken als een anti-fashionista!

Ja mensen! Nog nooit een gespalkte teen gehad? Get A Life. Ik voel me al opgelaten genoeg.

En blij.

Blij dat ik de trein heb gehaald, blij dat mijn kersverse baas de paashaas langs stuurde, blij dat ik maar dinsdag weer ‘op’ moet naar Brussel.

Rest mij nog een avondje relaxen, een warm badje en lekker eten.

Vee, vergeet je Paasbrunch niet te organiseren, anders staan je gasten daar zonder eten!

Yep. Zondag full house. Efkes een nieuwe traditie uit de grond gestampt met al mijn dochters en aanhangsels, mijn pa en zijn pa en een hele hoop paaseieren…

Allez, ik moet nog stampen, en met een zere teen kan dat tellen…

Maar we zijn nog geen zondag. Ik heb nog tijd!

De koppijn is aan het wegtrekken. Naar mijn teen vrees ik.

Ik ga nog wat lezen tot in Brugge, zie!

Dada.

Vee

Verjaardag

Of liever ‘verjaardagen’

49 wordt hij er. Nog steeds want the aftermath van zijn werkelijke verjaardag zit er nu nog vandaag aan te komen.

Hier wordt gevierd, eigenlijk alle dagen.

Gevierd dat we lui in de zetel kunnen hangen, dat we niks te kort hebben, dat we mekaar graag zien (wat niet vanzelfsprekend is), dat de kids graag naar huis komen, dat alles sereen (lees: oplosbaar) verloopt, dat we gezond zijn.

Het leven is wat je er zelf van maakt. Daar zijn wij heilig van overtuigd, soms door noodzaak maar nu meestal -gelukkig- door eigen keuze.

“Ik heb een kettinkje gehangen aan de stop van het bad, e schat!”

Hij blijft lief, mijn ventje!

Ik had gezegd dat ik mijn vingers pijn deed telkens ik die stop er uit wou trekken. En het is nu opgelost.

Liefde is….

Tja, wat is liefde?

Liefde is echt geen evidentie voor mij.

Liefde was heel lang iets onbevattelijks, iets waarvan ik me afvroeg wat het eigenlijk was en daardoor door eliminatie dacht dat wat overbleef wel liefde moest zijn. En dan was ik het nog niet zeker.

Had ik het slecht? Nee. De liefde was er wel degelijk ook maar ik verloor die in drukte, piekeren, jachtig leven en vooral proberen voldoen aan de verwachtingen van mensen.

Nu besef ik dat ik er nooit aan kon voldoen omdat ik gewoon zo niet in mekaar zit.

Ik functioneerde jaren al watertrappelend, net met het hoofd boven water. Niet aan te raden want je voelt je energie zo via het badwater weglopen…

En nu weet ik dat dat was omdat ik tegen mezelf in ging.

Nu volg ik mijn eigen flow.

Het klinkt zweverig, maar het is het niet.

Mijn flow is er namelijk eentje van horten en stoten, van de hak op de tak, van alles en dan weer niets… van onthouden en van vergeten.

Het volgen van mijn eigen schokritme leidt bij mij tot de rust waar ik jaren naar snakte en die zo onbereikbaar leek.

Nu weet ik, als ik een kolkgevoel ervaar -en dat gebeurt nog- dat ik tegen mezelf inga en daar iets aan moet veranderen.

Intuïtief wist ik dat al lang maar het heeft me een hele tijd en een huwelijk gekost voordat ik mijn hersenen op mijn intuïtie kon afstemmen.

So… nu vier ik een verjaardag vanaf het moment dat ik een cadeau op het oog heb en nadat ik het te vroeg gegeven heb omdat ik niet kan wachten, vanaf het impulsieve moment dat ik een vriendinnenbezoek koppel aan een etentje dat ik hem nog wil cadeau doen en zolang er ideeën blijven binnenstromen om die verjaardag te blijven vieren.

En dan stopt het geefgevoel en is de verjaardag afgelopen. Of niet.

Dus hij is vandaag ook nog jarig en misschien volgende week ook nog. Hij heeft er geen last van en ik geniet er op die manier ook zo lang van.

Komt daarbij dat ik nog twee dochters heb die ook zo in mekaar zitten dus dan kan verjaren een tijdje duren bij ons!

Proficiat, schat!

En… ik ben tot het eind van het jaar even jong als jij! Thx!

Vee

Bongobon

Bonobo?

Het doet me direct aan een holle boomstam in de jungle denken…

Ik moet zeggen dat ik vandaag geniet van een bon die we op onze trouwdag van vrienden kregen.

Omdat het paste in ons gezamenlijk tijdschema en er gelukkig twee jaar geldigheid op zit nu zodat een mens wat kan gaan spreiden, maakten we er ons ‘gedacht’ van om Dunkerque eens te gaan bezoeken.

Wie mij kent weet dat ik geen zo’n grote fan ben van bongobons en daarom geef ik er zelf ook geen.

We kregen er op ons huwelijk drie stuks van. Dat valt mee, gezien de gelegenheid en de 50 genodigden.

Van die drie stonden er tot gisteren nog twee te ‘branden’ in mijn wandkast.

Ik zeg ‘branden’ want de conversatie ging wel altijd zo van : “we moeten nog die bons inwisselen want het zijn toch mooie cadeaus en die mensen betaalden er serieus wat geld voor. Zonde en schande ook mochten die verlopen!

En ik WEET gewoon dat andere gelukkigen er ook zo over denken.

We kregen dus in totaal twee overnachtingen, eentje met ontbijt en vandaag eentje met ontbijt en driegangenmenu.

We zijn dus een half jaar na ontvangstdatum aan de tweede toe en er rest ons nu nog een fotoshoot (die staat te branden in de kast).

Ik ben al aan het fantaseren wat we daarmee gaan doen. We hebben oneindig veel foto’s van de trouw – vanaf mijn slaapkop bij het opstaan tot het hele steampunkfeest ’s avonds.

En ik voel me verplicht om de bon in te wisselen want een gegeven paard kijk je niet in de bek, niet dat mijn schenkers paarden zijn…

Verplichtingen doen me huiveren. Dat is het gewoon.

Ik bepaal graag samen met mijn schat zelf wat we willen doen. En wanneer we dat willen. En of we dat wel willen.

Het klinkt ondankbaar maar ik voel me niet schuldig door dit neer te pennen. En ik denk niet dat ik alleen ben.

Het is zo dat ik op een bepaald moment heb beslist om zelf te leven in plaats van geleefd te worden. Het is een heel stuk makkelijker geworden ook.

En dan kwam de Bongobon. (Bonobo?🙄)

Ik sta huiverachtig tegen alles wat mijn controle op de zaken in de war stuurt, als ik mezelf dus goed begrijp en de boel kort samenvat.

Laat ik het uitleggen : uitslapen zit er al niet in. Hoewel je denkt te gaan ontspannen en uitcheckt om 12u wat lang uitslapen op zich impliceert, moet je vroeg op om van het ontbijt te kunnen ‘genieten’ tot ten laatste 9u. En dan ga je niet weer je bed in om daarna uit te checken om 12u.

Nee, je gaat hoogstwaarschijnlijk dan daarna gewoon je koffers inladen en richting huis.

Of dat ga ik toch doen. Denk ik. Wij dus. 😂

En dus was het misschien de moeite niet om te vertrekken en heb ik de locatie ook gekozen naargelang de korte reistijd.

Thuis ging mijn jongste op de hondjes passen, toen weer niet, en dat was ook goed, en toen we weg waren weer wel.

Er werd dus veel geregeld onderweg naar het hotel per sms.

Ook mijn oudste had een keer of vijf gebeld zag ik. Die heeft  vandaag een cyste van 3 cm gebaard. Amai, het kind! En ik was niet bereikbaar wegens gsm op stil…

Nu, er gebeurt altijd wel wat in ons gezin, vooral als mijn schat en ik ergens anders zijn. Het wil altijd lukken.

Gelukkig is er de gsm en kan ik wat kalmte overbrengen in tijden van crisis.

Welke tijden zijn geen crisistijden in ons gezin, denk ik dan. Alle rariteiten die je je niet kunt voorstellen gebeuren bij ons.

Lekker spannend zou je zeggen… zo kan je het inderdaad ook bekijken 🙃.

Ik geniet echter, altijd tot mijn eigen verwondering, dat wel.

Ik koos een hotel waar dieren toegelaten zijn, voor de eerste keer.

En het is een meevaller, ook voor Bazieltje, die even opgelucht is dat hij weer eens alleen de aandacht krijgt.

Hij jaagt op een kat en zakt door het ijs, speelt als een gazelle springend van het ene bed op het andere met sokken (jaja, ik ben vergeten te zetten dubbel bed!) gaat op restaurant, gaat in bad…

Zalig gewoon hoe hij mee geniet…

En nu ligt hij uitgeteld op bed te slapen, wakend over twee sokken.

Hoe dan ook, we hebben niet veel nodig om gelukkig te zijn.

En ook al staat er geen kraag op mijn kriek uit een intermarcheglas, het smaakt!

Santé!

Vee

Receptie

en het nut van netwerken

Als ‘nieuwe’ inwoner werd ik vandaag op het stadhuis verwacht voor een kennismaking met de gemeente waarin ik sinds februari vorig jaar kwam wonen.

De burgemeester die me tijdens mijn huwelijksceremonie verleden jaar vergeleek met een occasiewagen (tweedehandswagen) waar mijn man zogezegd naar op zoek was na zijn eerste mislukte huwelijk, heette ons nu welkom met de woorden aan mijn man (geboren en getogen in de gemeente) : “maar jij bent hier niet nieuw!”.

Alsof ik zonder mijn ventje op een gemeentelijke verwelkoming op zondag zou verschijnen…

Soms denk ik, ik mag dan wel ‘slechts’ een gewone inwoner en slechts een uitvoerend, administratief ambtenaar zijn maar het is toch vaak zo dat intelligentie en tact net niet de eigenschappen van een burgervader zijn…

Op dergelijke dagen schaam ik me om ambtenaar te zijn en hou ik me op de achtergrond.

Best dat achter de schermen de administratie goed werk levert, denk ik dan, of het beleid is helemaal om zeep.

Maar toch loont het de moeite om op zo’ n uitnodiging in te gaan al is het maar om aan netwerken te doen.

Na een groepsfoto buiten (waarop mijn ventje niet staat wegens ‘waar hangt hij nu uit?’) was het tijd voor een broodje en een drankje.

En zoals ik verhoopt had, was er inderdaad wel een schepen (laat het toevallig weer een vrouw zijn) die wel wist waarover ze sprak, die ook geïnteresseerd kon luisteren en die ook van haar kant het nut inzag van een wederzijdse kennismaking.

Het werd een boeiend en echt gesprek, waar ik mijn pap ruimschoots mee kon koelen.

De indruk is gekregen en gemaakt. Je weet nooit wie later weer op je pad komt.

En neen, ik ben niet zo’n type dat recepties afschuimt maar ik ben wel van het principe dat je op zijn minst poolshoogte neemt en je interesse toont.

En in die zin heb mijn plicht ruimschoots vervuld.

Nu is het tijd om onze zondag verder te zetten, ik al bloggend, mijn schat rustend in de zetel.

Het was wat het was en het was goed!

Vee

Muziek

De waardering van stilte

Gisteren vierden we een laat Nieuwjaar bij mijn jongste broer en schoonzus.

Ik was, zo blij als een kind dat ik de afspraak niet vergeten was, en diende mijzelf om 18u gisteren aan aan zijn voordeur.

Klingel, klingel dus, want een reguliere deurbel heeft hij niet.

Klop, klop ook, want er kwam geen beweging in het versterkte door rolluiken en gesloten gordijnen beveiligde als onroerend erfgoed-geklasseerde arbeidershuisje. (Het zit er allemaal in wat ik wou zeggen 🤭)

Ik bleef echter hardnekkig klingelen, alleen al omdat ik bevestiging nodig had, en al sloffend naderde mijn broer de voordeur.

– Ja?

-Ik ben toch op de juiste datum hier e? Het is toch vandaag dat ik hier moet zijn?

De twijfel sloeg al toe, uit ervaring…

– Ja, maar pas vanaf 19u00. Dus je bent een uur te vroeg. Wij zijn nog niet klaar, ik moet me ook nog opfrissen. Dus je zult nog een uur bij pa moeten zitten…

Typisch ik. Ofwel heb ik de week verkeerd, of het uur, of ben ik totaal de afspraak vergeten…🙄

Dus ging biebie (ik dus) inderdaad richting mijn stille, evenwichtige pa en ik dronk daar een koffie.

Zoals altijd sinds mijn ma stierf klonk er non-stop muziek uit de boxen en stond de tv op in de living. Af en toe zei hij wat tegen Gigi, de roodstaartpapegaai, zijn pratend gezelschap.

Op de achtergrond weerklonk een liedje in het genre van ‘kleine Jodeljongen’, ik herinner mij de titel nu al niet meer.

Direct werd ik terug gecatapulteerd in de tijd en eigenlijk naar de tijd van voor mijn geboorte.

Er volgden nog een paar van die verhaalliederen op simpele oormijtdeuntjes.

– Dat waren nog eens zangers, met een verhaal EN muziek die op iets trok! Nu wordt er enkel nog geschreeuwd en laat die stem weg en er blijft niks over.

-Er zijn er weer een paar hoor, pa, van die storytellers! Niet veel maar er zijn er, alleen hoor je die niet vaak op de commerciële radio. Is er koffie?

-Ik denk het, zei hij wijzend naar de koffiekan die op tafel stond. Verder hadden we het over documentaires, mijn dochters en nog wat koetjes en kalfjes.

Door mijn hoofd schoot de gedachte dat ik nu niet alles moet vertellen want dat ik straks de ‘bende’ ook nog iets moest kunnen vertellen en pa niet alles dubbel moest horen. Een angst die ongegrond is, weet ik, want we zijn allemaal best grote babbelaars. Maar toch heb ik die gedachte, zucht.

Hij stond op, deed de lichten uit, liet de rolluiken naar beneden waardoor hij mij op zijn eigen woordenloze manier liet verstaan dat het tijd was om te vertrekken.

Deze keer mocht ik wel binnen, mijn zus en oudste broer waren er ok al, met hun man/vrouw en de kussen vlogen in het rond evenals het verhaal dat ik een uur te vroeg was. Mij schoonzus had alles weer piekfijn voor elkaar.

Op de achtergrond (eerder op de ‘middengrond’ qua geluidssterkte) hoorde ik tijdens het lekkere ‘hapjesmoment’ een soort ‘jazzmuzak’.

Ik denk dat mijn broer moet gedacht hebben (dat is ook weer zoiets ‘denken dat er gedacht wordt’) : ik laat op de achtergrond wat ‘knabbelbare muziek’ spelen, door iedereen te smaken, voor alle leeftijden ook (mijn pa is er 76).

Aan tafel speelde er een soortgelijke klassieke neutrale muziek die plots ‘overging’ in een Herbie Hancocknummer waardoor we allen tegelijkertijd in de lach schoten.

Iedereen zag het hilarische er van in. Wat een overgang, wat een genreverschil !

Op zijn broers klonk het:

-Kan ik niets aan doen, de machine kiest zelf door associatie en zo verschillend is dit niet van het vorige – Herbie is ook een componist.

Hij besloot tussen te komen en zette iets op waarvan mijn jichtteen ging krullen.

Weer een lachsalvo!

Ik zei: ik wil het best proberen maar ik vrees dat dit meer dan op mijn zenuwen werkt. Sorry!

Ik weet het, ik ben een moeilijke mens. Geluid valt in mijn oor. Punt. Net zoals de speciale stem die mijn jongste broer heeft waardoor ik alleen hem hoor als hij praat.

Gisteren vroeg mijn zus iets meerdere malen en ik had haar niet gehoord omdat mijn broer iets zei, half tussen keuken en eetplaats door.

Geluid (stemmen, muziek, fluittonen, geklapper van luiken…) kan storen als het in mijn oren valt, en dat ‘at random’, de ene keer wel, de andere keer niet.

Zo is het gewoon. Niets aan te doen.

Plots ging het over kinderfeuilletons en hun deuntjes. Q en Q, Karlson, Chico the rainmaker en Kinderen van de zoutkreek, Hamelen met Rob De Nijs passeerden de revue, sommigen ook via YouTube.

Heerlijke nostalgie!

Kortom, het eten was van sterkwaliteit, de sfeer en het gezelschap ook. Het moet vermeld!

En vandaag zet ik de radio aan om hem vervolgens weer uit te zetten.

Wat kan de stilte een zegen zijn!

Vee

De nostalgie van wafels

Mmmmmmm…

Mijn ventje dacht, die pannenkoeken geraken afgezaagd, ik heb zin in wafels.

Hier is dat maar idee en twee minuten later een feit. Hij maakt het deeg, ik bak de wafels.

Het katapulteert me direct terug in de tijd, eerst naar mijn ouderlijke thuis met mijn broers en zus en zelfs daarvoor, bij meme (oma) aan de wafelenbak, waar de hele familie en bij uitbreiding de ganse buurt kind aan huis was.

Ik eet niet vaak wafels, maar als er wafels zijn dan komt de sfeer van vroegere huiselijkheid direct de woonkamer/keuken binnen.

Net als de sfeer wanneer er oliebollen worden geserveerd. Nostalgie troef!

Ik denk niet dat er veel wafelfanaten zijn binnen mijn deel van het gezin. Mijn ventje zegt dat zijn deel wel graag wafels eet.

Ook opa, achteraan in de tuin, heeft er net vier stuks verorberd met zelfgeklopte slagroom.

Het heeft iets, wafels bakken. Het maakt me rustig ook al ben ik zelf niet echt een liefhebber van alles wat met deeg te maken heeft.

En ik ben er preus op. Mijn stapeltje wafeltjes ziet er goed uit en de smaak zit goed.

En de hondjes delen mee in mijn bakeuforie, ze klagen niet…

Voor een zaterdag is dat meer dan genoeg!

Vee