Eeuwige rust

Gisteren had ik het weer: het gevoel van eeuwige rust.

Dat had ik ook toen ik mijn appartementje kwam na de scheiding. Het is een gevoel van aan de ene kant berusting en aan de andere kant: je kan, als het je niet bevalt van hieruit nog alle kanten op.

Yep. Inderdaad.

Het is raar, al onderweg zijn een uur voordat je anders opstaat. Alsof het verleden heden wordt, de irrealiteit van slapen omgezet is in een droom.

En dat is het ook zolang ik niet voel dat mijn voetjes weer aarden en de balans terugkeert.

Het is raar hoe ik ineens weer teruggrijp naar astrologie en hoe ook daar de constellatie een ommezwaai weergeeft die me ten goede komt. Ik voel het nog niet aan als reëel maar voel wel dat het ‘in de maak’ is.

Verandering is daarom niet slecht, het is die onbegrijpelijke angst die er in het kwadraat bij mij aan vooraf gaat. En ik bedoel nu eigenlijk ‘ging’ want sinds gisteren is dat gevoel nu vervangen door het ‘eeuwige-rustgevoel’.

En het is geen passief gevoel, het stroomt deze morgen ook door mijn aderen.

De files zijn niet te bespeuren vandaag, de parkeerplaats is gemakkelijk gevonden, ik zit rustig in klasse 2 op de juiste trein te bloggen.

Ik had het niet verwacht maar meer moet het vandaag niet zijn, geen opwinding, geen euforie, geen ontgoocheling, niets van dat.

Alleen de eeuwige rust.

Eens kijken vanavond of dat gevoel er nog steeds is…

Vee