Ik geef VR de schuld

Ik zie hier af en toe nieuwe lezers die zich een weg door mijn blog banen.

Misschien moet ik weer wat meer gaan bloggen. Ik weet het, ik weet het…

Maar mijn brein is nu gefocust op VR.

Op het werk heb ik een keer zulk een Vive-bril op mijn kop gezet om te “sporten” in virtual reality en ik was verkocht.

Ik stond blijkbaar te roepen gelijk een klein kind en dat aan 50.

En toen volgde de impulsaankoop. Die bril, 600 euro. Poef!

Wist ik veel dat ik daarvoor nog een dure (en dan bedoel ik DURE) gamepc nodig had voor het ook maar enigszins werkbaar werd.

Vee, vandaar dat er zoveel brillen online tweedehands te vinden zijn!

Soms valt mijn euro superlaat maar ik ga niet achteruit. Die pc komt er. En dus ging mijn teruggave belastingsgeld daarnaartoe…

Alleen, als ik, na veel nalezen wat een ‘vive-proof’-pc inhoudt er eentje bestel, komt er een pc toe die het woord niet waardig is. Zo slecht ineengezet dat de kabels er niet eens inpluggen!

MAAR NIET MET MIJN ZUURVERDIENDE CENTJES, MAKKER!

Fiksen aan de telefoon? Je moest beschaamd zijn! En je zou de leveringsfirma de schuld geven? Nope, hier is de impeccabele doos, No way!

En dus dezelfde dag, met pijn in het hart want nog geen virtual reality in zicht, retour firma en dus eis retour geld.

Yep, bij ontvangst kon het er wel af, dat het geen kwaliteit was. Sorry, maar geen 2 keer!

Dus via mijn schoonzoon een tip gekregen en nu wel een superperformante pc.

En je hebt de discokleurkes gratis erbij, Vee! 😃

Soit, daar ben ik dus mee bezig momenteel. Ik ontdek en ontdek en ontdek gelijk een zesjarige.

En als je dacht dat ik alleen was? Mijn ventje gaat al even vlug naar Mars, schiet cowboys overhoop en bezoekt Thailand, waant zich een spion, laat arenden op zijn arm landen, creëert romantische kamers voor me…

Ik ben al gecrasht op een andere planeet maar ga vooral boogschieten en pingpongen en help een klein muisje door allerlei avonturen heen haar wereld te redden.

En ik bouw voort in real time aan onze steampunkwoning.

Gisteren schilderde ik de keukenmuren in metallic bronze en voorzag ze van nepbouten en ik schuim tweedehands sites af naar curiosa.

Zoals deze nieuwe aanwinst!

Yep, busy as ever, tussen een blokkende dochter en een andere die een huis koopt. De vragen van die kanten zijn er ook nog altijd, gaande van een foto van voetzolen met het onderschrift: ‘mama, mijn bloed loopt niet door!’ tot ‘ ik ga mijn haar bruin kleuren’ (nu het net weer blond is).

Het is mijn leventje en soms denk ik: wat zit ik in de zetel, daar had ik vroeger geen tijd voor?

Zou het kunnen dat het wat minder druk is?

En dan sms’t mijn ex, die middenin verbouwingen (lees bouwval) verloren loopt : ‘geen belet?’ en komt hij even op de VR roller coaster zitten en geniet in de bar met mijn ventje van man-time.

Yep. Mijn leven. En het is goed zoals het is.

Vee

Verkiezingen

Waar zijn de goeie?

Je wordt er hoe dan ook in gezogen, in die maalstroom aan zogezegde belangrijkheid.

Hoe kwam het ooit zover? Dat we van leven en overleven evolueerden tot superficieel gemaakte orde?

Hoe komt het dat de luidste roepers de meeste aandacht krijgen? In hoeverre wordt de waarheid gehanteerd, want het is en blijft een spel van beloven en niet waarmaken.

En ik word verplicht hieraan deel te nemen. Aan het toneel dat weer wordt opgevoerd.

“En op de goeien stemmen, e!”, roept een wildvreemde medegemeentenaar naar mij.

“Die staan er niet op!”, roep ik terug.

Mensen werden gisteren in een zgz. paradestoel rondgedragen. Woorden als ‘ippon’, mokerslag, koning van ’t schoon verdiep worden kwistig rondgegooid.

Sport-, vecht-, en carnavaltermen ineen.

En het verwijten dat tot gisteren via de o zo objectieve media werd uitgezonden en schering en inslag was, wordt aanvaard als zijnde ‘het hoort erbij’.

Ik ben echter van mening dat, als je je zo schandelijk gedraagt, je zo gewoon BENT, ngeacht de verkiezingen.

En dat mensen geloven dat je het goed meent, is nog schandelijker. Het gaat voor de meesten om aandacht, macht en uitvergroot zelfs megalomanie.

Kleine Trumps in een nog kleiner België. Vee

Mensen die de hele dag zuurpruimen zijn, zijn ineens vriendelijk.

Dan denk ik bij mezelf, zorg dat je gezicht er niet afvalt want het is al die lachactiviteit niet gewoon.

Vandaag zal er nog nagepraat worden hoewel ik mij er zo ver mogelijk van weg zal houden. Het is fake. En deze fakemensen (er zullen er nog wel een paar geloven dat ze echt het verschil maken) moeten ons leiden?

Ik heb er vertrouwen in, hoor!

De wereld is al langer zot maar taferelen zoals gisteren maken me ziek als ik er bij stilsta.

Dus ik ga erover als niet belangrijk. Ik zie wel hoe ze weer in mijn portemonnee zullen zitten en hoe belangrijk onze grieven zijn op gemeentelijk vlak.

Gewoon doorgaan tot hypocrisie en vernietigingsdrang alles naar de botten helpen…

Ik heb, eerlijk waar, schrik voor mijn ongeboren klein- en achterkleinkinderen.

Van een burgemeester die mij op mijn huwelijk als occasiewagen omschreef waar mijn tweede man naar op zoek was, verwacht ik sowieso nul komma nul intelligentie.

En de wereld draait door… echt!

Vee

Nog geen 2018

Deel 1 van de hoverboardhistorie

Gisteren had ik per sms een gesprek met mijn oudste dochter.

Ze was op kerstdag bij mijn ex-schoonzus uitgenodigd en had, enthousiast zoals ze is, het hoverboard van een van de drieling uitgeprobeerd.

Was ik erbij geweest dan had ik haar gewaarschuwd, doe het niet.

Ik heb daar namelijk al een zesde, zevende en achtste zintuig voor…

Dus volgde er ‘s avonds op weg naar huis een sms dat ze een kwalijke val had gemaakt en op haar arm en nek was gevallen.

Kwalijk is het woord dat mijn jongste later op de avond sms’te.

-Maar het is niet zo erg, mama. Het doet maar een beetje pijn.

Vandaag ging ze enthousiast werken blijkbaar maar na een half uur stond er een ei op haar arm.

Dus de huisarts verwees door naar spoed voor foto’s en het resultaat : een zware kneuzing, een mitella en om te beginnen een week thuis.

Sommigen zouden een moord doen om tussen kerst en nieuw thuis te zijn, alleen bij ons is dat niet nodig, het gebeurt vanzelf 🙄.

– Oh mama, we zijn nog geen 2018 dus het mag nog gebeuren. Vanaf volgend jaar gaat alles beter.

Yep. Ik ben er zeker van 🙄.

Ondertussen in Maastricht is zus ook op de hoogte want die is supervroeg om 5u opgestaan voor een vroege hotelshift en ik vroeg haar hoe het ging na een emotionele kerst bij ons. Ze kreeg gisteren een supercadeau, liet ze me weten.

Ik wist er van maar ik heb voor een keer mijn lippen kapot gebeten om niets te verklappen.

Haar zus had het lumineuze idee gehad om aan zoveel mogelijk mensen te vragen om een deel positiviteit op kaartjes te schrijven.

Die stopten we in een curverbox en zo heeft ze ruggensteuntjes van ons allemaal als ze het even niet meer ziet zitten, zoals: ‘you go, girl!’ Of ‘ik zit een rinkeltje van je vandaan’ en ‘als iemand zegt dat je het niet kan, probeer het toch maar’ of ‘dikke kus en een leuke dag!’…

Ik vroeg haar, enthousiast als ik zelf ben over het idee, of ze er al eentje gelezen had.

-Mo mama, ik doe dat pas als ik me niet lekker in mijn vel voel, e!

Yep, domme mama toch!, denk ik dan bij want ik zie haar gezichtje zo voor me en haar ogen draaien net zoals het emoticontje… 🙄

So, vandaag heb ik al iedereen gehoord behalve mijn ex. Die slaapt door alles heen en leest het hele verhaal wel als alles voorbij is.

Ondertussen vraagt mijn oudste of ik het doktersbriefje ga ophalen en dan even langskom?

Ik vraag me af of het niet simpeler is om in spoed gewoon een briefke te vragen. Ik snap soms de logica niet.

En als ik het vraag waarom het zo niet gebeurd is, is ze pissed. Waarschijnlijk meer op zichzelf maar soit.

-Ik begrijp jou echt niet, mama!

Yep, het is tegen de deur 🙄. Ik rij morgen wel een toerke…

Nu is het tijd voor koffie en een gekregen macaron. Relax!!

Vee

Mijn digitale ambetante ik

Ik ben een klikmonster met weinig geduld en onlogisch klikgedrag

Man, man, man… Wat ben ik een digitale analfabeet!

Ik ‘mag’ volgende week (lees tussen de lijnen hoe ik mezelf in positieve zin stimuleer) weer naar Brussel met de trein.

Eerlijk gezegd begint het mij echt wel aan te trekken, de kans om te tonen wat ik kan in een nieuwe uitdaging.

Mijn werkgever doet er alles aan om me welkom te heten, zo ook betaalt hij mijn vervoertickets heen en terug in afwachting van een abonnement dat start vanaf 1 januari 2018.

Dus, ik mailde dat ik een ticket wil voor maandag (infomoment) en woensdag (uitnodiging tot een Kerstetentje met mijn nieuwe collega’s).

Al goed en wel, ik krijg een pdf-document in de mail al deze week en print die af, stuur die ook naar mijn persoonlijk e-mailadres om, als ik de prints ergens kwijtspeel en dat zit er altijd dik in, die nog thuis te hebben.

En ik heb nog tijd genoeg: ik heb een heel weekend om alles uit te zoeken online.

Yep. En daar ben ik tot net kort geleden mee bezig geweest…

Ik las namelijk op de print dat die niet als vervoersbewijs geldt, maar dat het ticket via e-id wordt afgeleverd.

Ok dan, dan haal ik die NU af.

Ik surf naar het onthaalportaal van mijn toekomstige werkgever op mijn vaste pc, sluit een kaartlezer aan en steek mijn pas in.

Het begint al: de software is alweer verouderd, of ik die opnieuw wil installeren? Aha, wat ben ik opmerkzaam toch, op Mozilla Firefox moet er nog een ADD-on bij.

Bij mij zou het beter een ADHD-on zijn!

Veel te veel werk dus ik gebruik de explorer-browser wel, en ik download ook daar braaf de e-idsoftware opnieuw.

Ow, een tabblad weg geklikt, ik mag herbeginnen.

Zo, ik ben weer waar ik wilde zijn, enkele clicks later. Typisch!

En nu gaan we op zoek naar de juiste rubriek, na verificatie of ik wel degelijk ben wie ik ben. Ik weet zelf niet wie ik ben, hoe moet dat ding dat dan weten 🙄?

<

Soit, zou het onder rubriek ‘mobiliteit’ staan of staat er ergens simpelweg ‘NMBS’ of ‘vervoer’’?

Om het kort samen te vatten : ik heb me zot zitten klikken.

Ik kwam eerst geen stap verder, ben dan via NMBS.be gegaan, kon daar ook niets vinden om e-id aan te klikken, registreerde mij met mijn thuismail, registreerde mij met mijn  werkmail (en we zijn al ettelijke tientallen minuten verder🙄).

Nu zegt de NMBS dat er met mijn gegevens al een account bestaat, natuurlijk, maar nergens zijn er tickets online aan verbonden om af te printen.

Goed bezig, zulle!

Ik besluit de print nog eens te lezen en zie dat dit via detrein.be is gebeurd. Ok, zijn er zo nog andere sites waar ik moet gaan op zoeken? 😡

Mijn ventje wil er zich, goed bedoeld, mee bemoeien maar op dit punt gekomen, laat je mij best met rust. Hij klikt en klikt en ik frustreer me natuurlijk dat ik zelf niet verder kan zoeken.

Via Belgium.be in mijn inbox? NIETS.

Ondertussen heb ik op mijn I-Phone de e-id app willen dowloaden maar vraagt die mijn Apple-idpaswoord…

“Uw account is vergrendeld”.

Tuurlijk, ik had niets anders verwacht! Grrrrr. En weer gemorrel met herinstalleren van een paswoord met de vraag na invoer om een ander te kiezen dan eentje wat ik het afgelopen jaar heb gebruikt.

Top! Maak het NOG moeilijker dan het al is voor een warhoofd zonder geheugen, zeg ik dan…

Ik kies een totaal nieuw paswoord met de angst al in het achterhoofd dat ik dat nooit oftewel nimmer zal kunnen onthouden.

Te kort. Ok, iets langer dan, dus nog moeilijker om te onthouden met cijfers en tekens bij…

“Zwak paswoord”.

Ewel, dan is het maar zwak, het is MIJN paswoord dus zwak of niet, IK HOEF GEEN TELEFOONAPPARAAT DAT ME CORRIGEERT!

Ik bedenk plots wat een Artificial Intelligence me wel allemaal naar mijn hoofd zou slingeren mocht die mijn leven binnenkomen. Ik ben daar geen voorstander van want ik word zeker als zwakke, onberekenbare schakel met een droneschot in de nek neergemaaid wegens “niet efficiënt genoeg”.

Soit, de e-Id-app staat er op, ik klik en kom geen stap verder want ik heb een draadloze lezer nodig, hoewel ik op de pc heb aangegeven dat ik via sms-code op de app binnen wil komen (ook aangevraagd per paswoord dat ik ga vergeten 🙄👍).

EN ik heb de NMBS-app gedownload…

Twee apps en geen enkel ticket rijker besluit ik internet te raadplegen : ‘hoe ticket NMBS met e-id binnenhalen’.

Mijn schat zegt: mail naar die dame die je de bewijzen doorstuurde.

Lieverd toch, in tegenstelling tot de jouwe werkt mijn werkgever niet in het weekend en het ticket is voor maandag dus mailen is ook geen optie!

Dan maar ‘the old fashioned way’ : via de telefoon.

Yep, ook daar eerst ‘alle medewerkers zijn in gesprek, u wordt zo dadelijk geholpen’ en daarna ‘dit gesprek wordt opgenomen’.

Plots heb ik een mannenstem aan de lijn, waaraan ik mijn perikelen zo duidelijk mogelijk uiteen doe.

Hij weet niet wat ik moet doen, zegt hij, maar geeft wel het advies om het zelfde nummer opnieuw te vormen en optie 3 in te toetsen Daar zullen ze me vast helpen.

Met bovennatuurlijk geduld (misschien omdat mijn ventje kookte en ik het raadzaam vond eerst wat te eten) belde ik nog eens.

Na de hele reutemeteut van ‘zo dadelijk geholpen te worden” en “u wordt opgenomen” heb ik nu een ‘Cindy’ aan de lijn. Ik vraag haar hoe ik aan mijn ticket kom voor maandag en doe opnieuw mijn verhaal.

Zegt zij vriendelijk: “U presenteert een duidelijk e-id aan de conducteur.”

“Maar hoe doe ik dat dan, hoe kom ik aan zo’n e-id?”, vraag ik haar. Je geeft je paspoort en de conducteur leest die in.

Dus mensen, gewoon je paspoort meehebben volstaat, pffff.

“Ik wil je ticketnummer wel voor je verifiëren of alles in orde is, hoor.”

Zo gezegd, zo…. niet gedaan.

“Ik zie dat de tickets via een business portal zijn gereserveerd. Die medewerkers werken pas maandag weer. U hebt de bewijzen dus ze zijn wellicht in orde maar wil u zeker zijn, bel dan maandagvoormiddag naar dit nummer.”

“Misschien kan u uw telefooncollega die ik eerst  sprak inlichten dat ik enkel mijn paspoort dien te tonen, zodat een volgende beller direct een antwoord krijgt?”, geef ik haar als tip.

“Je had een werknemer aan de lijn op 1 maand van zijn pensioen en deze heeft de e-id-opleiding niet hoeven te volgen”, antwoordt ze ludiek.

Met een “Wens hem een fijn pensioen en bedankt voor de inlichtingen”, haak ik in.

Amai, wat moet een bijna-computeranalfabeet zoals mijn 76-jarige pa met een dergelijke digitale lijdensweg doen, denk ik dan.

Misschien is een ‘pc-buddy’ een optie voor mensen zoals wij?

Top! Ik heb mijn paspoort klaarzitten voor maandag en heb een halve dag gespendeerd aan “geen oplossing vinden” om den te horen hoe simpel het is.

En inderdaad, moeilijk is het niet, EENS JE HET WEET!

Tja, wat had ik anders wel met mijn tijd moeten doen🙄.

Vee