Van mammo over Abraham De Pinto naar boogschieten

Ik zei het niet eerder maar ik zat met iets.  En ik was behoorlijk  angstig, en mijn vrolijke zelf.

Vandaag bleek de angst ongegrond: klierweefsel ontstoken, geen cystes geen ‘maligniteit’.
En vandaag onder het zgn. ‘pannenkoekent*****machien’. Pijnlijk maar tegelijkertijd bevrijdend.

Dan besef je weer dat je eigenlijk op en top vrouw wilt blijven en dat zoveel vrouwen daar ook willen voor kiezen maar de keuze gewoon niet hebben. Zoals mijn vriendin, die me aanraadde om niet te wachten tot de volgende afspraak maar er via de huisarts spoed achter te zetten. Zij heeft een amputatie achter de rug en doet dapper door.

Vanmorgen zette mijn huisarts er dus ook spoed achter na uitsluitsel van ontstekingen die te zien waren of de zona en belde om me voor beeldvorming in het ziekenhuis voor te laten gaan. Ze garandeerde me ook tegen vanavond een antwoord, goed of slecht.
‘Op zulke zaken moet je geen dagen moeten wachten’, zei ze.
Voilà, mocht je willen weten waarom ik kilometers ver naar mijn huisarts blijf rijden terwijl ik ondertussen al 2 keer ben verhuisd: daarom!

Inderdaad, ik kan het me niet voorstellen wat ik zou doen moest ik een week op resultaat moeten zitten wachten. Als ik zie welke scenario’s er al in drie dagen door mijn kopke zijn gepasseerd…

En het blijkt dus gelukkig goed nieuws voor me. De dokter die de echo deed heeft het me reeds verklapt: niets verontrustends. Wellicht een hormonale stoornis die dit veroorzaakt, pijnlijk maar van voorbijgaande aard.
Ik wacht nog de fotobespreking af vanavond maar ik ben al gerust gesteld. Gelukkig zijn er dokters die begrijpen wat onzekerheid met me doet.

In de winkel van het ziekenhuis kocht ik van ‘contentement’ nog een paar dooddoeners voor op het toilet. Ondertussen ziet mijn wc-muur er al inspirerend uit maar deze moeten er zeker nog bij.

Mijn dochters zijn blij met het goede nieuws, ik heb ze vandaag verteld waar ik mee zat en wat het resultaat is want wij hebben een afspraak: we houden mekaar ‘in the loop’ over alles, hoewel ik van mijn oudste hoorde dat ik beter wacht tot ik het resultaat heb vooraleer haar in te lichten en mijn jongste, die ik eerst inlichtte, zei dat ik beter de oudste eerst inlicht. Of hoe moeilijk communiceren kan zijn…

En  hoe lang deze zin weer is, Vee!

En in een adem vertelde de jongste dat ze meedoet aan de volgende Abraham De Pinto Competitie. De wat?

De Abraham De Pinto Competitie, mama!

en daar volgde de link.

Dus ik kijk en leer: een soort oefenrechtbank die in 2017 uit de grond werd gestampt door een docent aan de UM waarbij studenten rechtsgeleerdheid communicatievaardigheden en rollenspelen aanleren om cliënten via het ‘perfecte’ clientgesprek te kunnen te woord staan en met de juiste antwoorden naar huis te kunnen sturen.
Na een eerste ronde van teams per 2 worden de fouten besproken en volgt in de namiddag een tweede ronde die al veel beter zou moeten lopen. De winnaar neemt een prijs mee naar huis.

Oh, roept mijn ventje. Zoals wij de ‘oefengevangenis’ hebben!

Huh? De wat?

Weer volgt er een link op de ‘leen’gsm van mijn ventje.
Ik ben er namelijk in geslaagd om de mijne gisteren op het werk te laten liggen.
Ook daarover zijn sinds gisteren trouwens al verscheidene scenario’s gepasseerd: van mijn collega die hem zou meenemen maar dan niet kon tot mijn ‘treinvriendin’ die zou langsgaan op het werk en mij hem aan de treindeur zou overhandigen in het station van Brugge vanavond, waarna ze verder zou doorreizen naar Oostende.

Ik zag het al voor me : een blonde gesofisticeerde jonge knappe dame (mijn vriendin dus) loopt bij de halte Brugge van haar zitje in de trein naar de treindeur.
Ik, die al een kwartier op het perron op die trein sta te wachten, snel halsoverkop naar de deur waar ze uit komt piepen.
Terwijl al het volk afstapt en opstapt, grijp ik onbeholpen naar de gsm die me over de koppen wordt aangereikt, krijg een duw en mijn gsm belandt op de trainrails of zoiets.

Een ondenkbaar scenario? Bij mij niet. Alles kan. Dus dat scenario werd door ‘teveel mogelijkheid op niet-slagen’ besproken en afgewezen.

Soit, terug naar Abraham de Pinto en de oefengevangenis.

Echt, als dit nu niet schreeuwt om een virtuele toepassing , dan weet ik het niet meer, Vee!

Dàt zou nogal eens leuk zijn:
Hup, VR-bril op en samen rechtbankje spelen, of gevangenisje spelen.
Het doet me denken aan het gezegde van mijn ex-schoonma: ‘en nu geen ‘huizekotje spelen’  in mijn huis. Jullie zijn nog niet getrouwd!

Hier heeft ‘Wilhelmina Tell spelen’  nu even de voorkeur, daarvoor moet ik niet nadenken, enkel boogschieten en teleporteren. Verwoesten en verdergaan, er op en er over.

Maar nu serieus, ik ben serieus happy, nog happier kan momenteel niet, ook al gloeit mijn rechterkant enorm en heb ik pijn. Het had namelijk heel veel slechter gekund.

Yep!

 

Vee

 

 

 

 

 

Het is gepasseerd.

Nu ik nog…

Het is pas nu dat ik wat energie over heb om te bloggen. Heftig was het. De angst, de operatie, de emoties tijdens en nu nog. Het vergt wat van je als partner.

En dan heb ik het nog niet over mijn schat zelf. Kranig, weinig klagend, goed herstellend en met een gedrevenheid die hij noodgedwongen moet loslaten als zijn lichaam stop roept.

We klagen niet. We schrikken wat een energie herstel vergt, bij beiden. We slapen meer dan we op zijn, we leven matig en vandaag was mijn schat zijn eerste uitje sinds zijn operatie. Drie overbruggingen werden er uit zijn beenader gemaakt.

De littekens vallen mee.

Wat het zwaarst weegt volgens hem is het ‘niet veel meer kunnen’. Het twijfelen aan dat alles veel beter wordt, de idee dat mensen hem voorgelogen hebben dat ie beter zal zijn na de operatie. Het ‘niets inspannends kunnen’ sloopt hem. Hij wordt er knorrig en kortaf van.

Wat hij wel doet? Dronen en op de pc tutorials allerhande bekijken zolang hij kan om dan pompaf in zijn opplooibed in de woonkamer te gaan liggen.

En dat gebeurt zo’ n vijf keer per dag. Hij voelt zich depressief worden, ‘niet gelukkig’ zoals hij het omschrijft.

En hoewel ik het niet persoonlijk mag nemen doe ik het toch, soms, als mijn pillen uitgewerkt zijn en mijn adhd ook opspeelt.

Of wat dacht je, Vee, dat dat foetsjie was?

Tussen een spoedopname van mijn bevriende ex en de spoedopname van mijn ventje ( hij sloeg de avond voor de opnamedag wat in paniek) was er nog mijn oudste die klaagde dat ze net nu ‘haar moeder nodig had’ en die ook boos aangaf dat ik er voor mijn ex, hun vader, op een zo’ n cruciaal moment beter ook moest zijn ( hij brak door een val zijn kaak en hand en had niemand om hem te komen ophalen).

Dus na van spoed Veurne naar spoed St-Jan Brugge te zijn gevlogen en met de aandacht die mijn dochter zoog, ben ik mezelf voorbij gelopen.

Typisch, maar WEER zag ik het zelf niet aankomen.

Gelukkig is er zoiets als halftijdse medische bijstand zodat ik met een premie van de RVA tot eind juli mijn ventje kan bijstaan maar vooral, en eveneens, zelf tot rust kan komen in de zetel naast mijn ventje in het opplooibed.

Ik voel me soms 70 als ik ’s morgens uit mijn bed kom. Mijn voetzolen doen pijn van het moment ik de grond raak en een ijstherapie met roloefeningen op een golfballeke maakt al een tweetal weken deel uit van mijn avondritueel.

De Highland Games met mijn collega’s was een welkom uitje, er eventjes helemaal tussen uit was een welkome verademing.

Maar toch: de zon schijnt maar schijnt vandaag aan mij voorbij.

De kwaliteit is weer eventjes weg uit mijn leven, zintuiglijk is genieten iets onbestaande.

Het automatisme doet me denken aan de week na het overlijden van mijn ma, toen ik de begrafenis organiseerde tussen de verdrietige broers en zus en pa door.

Dat heb ik wel, ik schakel blijkbaar over op ‘noodrantsoen’ als dingen te heftig worden…

Ik hoop alleen dat ik gauw weer voeling krijg met de wereld rondom mij want ik ben aan het afdwalen, verglijden, vervreemden als een marionet op een poppentoneel. Anders kan ik het niet omschrijven.

Ik kijk rond maar voel me een toeschouwer, vaker dan zou moeten.

Soit, we komen er wel door. Klagen doe ik niet, ik heb er de fut niet voor.

En van zodra alles weer wat normaler wordt, geeft de zon wel weer haar vitaminen aan mij persoonlijk. Want ik heb dat gewoon verdiend. Punt!

Vee

Ik doe een poging

Stap stap stap

Eventjes wat pijn geleden, even geen zin gehad om te bloggen.

Ik heb gelezen. Het was, behalve een steeds herlezen van de 1ste blz. van Sherlock op de trein, eeuwen geleden dat ik een boek echt wou lezen. En ik ben er dus aan begonnen, door omstandigheden.

De gezellige Paasbrunch is al lang voorbij, de lege doos roept al om de spullen weer op te bergen.

Nu nog echter even niet. Ze storen me niet. Ik doe andere dingen, zoals vooral opletten om mijn teen niet te belasten.

Gisteren ben ik superfan geworden van skechers, die lichte sportachtige schoenen met ‘memory foam’.

Uit noodzaak, hoewel het gamma online wel steeds meer aantrekkelijk lijkt nu mijn voeten -eindelijk!- geen pijn meer doen.

Dat memory foam dat er in zit moet zich vooral niet blijven herinneren dat ik een ‘stressfractuur’ heb.

Yep. Na foto’s en echo’s en doktersbezoeken en uren ziekenhuis is dat de conclusie.

Wat is dat dan?, vraag ik.

Dat is het net, geen breuk bleek uit de foto’s, geen jicht bleek uit het bloedonderzoek en verder niets te zien doordat ik al een week uit mezelf 6 x 400 gr Brufen heb geslikt vooraleer ik richting spoedarts stapte. Ik kon na de drukke gezellige thuispaasbrunch niet meer steunen op mijn rechtervoet en ik kon geen schoen meer aan.

“Er is vocht te zien maar niet veel meer, er is wel degelijk iets van een letsel… ”

Hoe vaag kan je zijn, de pijn is er wel. Wat moet ik hiermee? Zeg dan dat je het niet weet!

Mocht u binnen een 8-tal weken een MRI maken zul je kalk zien waar er een breukje was.

Ja, zie dat van hier!

Waarom zou ik in godsnaam nog een MRI laten maken als de pijn al lang verdwenen is? De logica ontgaat me compleet.

Bij de bespreking van de foto’s bij de huisartse zei die wat ik al dacht: ze zullen het nooit op papier zetten maar eigenlijk vermoeden ze dat. Zeker zijn ze het niet.

pijn door stress – lees: overbelasting. Yep. Knellende schoenen zijn mogelijks een oorzaak.

Heb ik die dan? Welke schoen knelt niet? Er is wel altijd ergens wrijving…

Aangezien ik met beide voeten al een tijdje sukkel en eerder van de huisartse te horen kreeg dat het mijn voetbogen waren en ‘ijsblokjes’ de oplossing waren, ging ik gisteren gefrustreerd dan maar zelf op zoek via het internet.

Eerst maakte ik mijn voeten nat en ging op een papier staan. Dan vergeleek ik met afbeeldingen van anatomische tekeningen van voetaandoeningen.

Ik heb dus een lichte vorm van holvoet. Hehe, dat is al een iets wat mij naar een oplossing kan leiden.

Vervolgens keek ik naar inlegzolen. Een tijdje geleden kocht ik die gelzolen van Scholl. Een ware marteling bleek toen. Nu begrijp ik waarom. De ondersteuning zat niet waar ik ze moet hebben. Die moet aan de binnenkant zitten.

Gisteren ging ik schoenen zoeken. Torfs heeft die zeker en laat er nu net een winkel bij mij in de buurt zijn.

De podoloog waar mijn dokter naar verwees is nog met vakantie en ik moet maandag zeker weer werken en dus stappen.

Ik paste een paar skechers hopende dat dat foam ging ondersteunen waar nodig.

Yep. Een rare zoolvorm, dat wel maar net wat ik nodig heb, ondersteuning van mijn voetboog.

Veel denken kwam er niet meer aan te pas, mijn bankkaart deed de rest.

Gisteren gingen ze niet meer van mijn voeten en ik zou er mee slapen nu mijn voetzolen verlichting hebben gevoeld!

Mijn teen heeft ondertussen ook een weekje rust gehad en voelt normaler aan. In mijn nieuwe ‘schoenen’ voel ik hem geeneens meer prikken.

Vee, goed gedaan! Als je moet wachten op de doktersmallemolen dan ben je

A. Veel tijd en geld kwijt en

B. Niet veel wijzer.

Ik vogelde het tijdelijk zelf uit, vanuit het motto dat zoeken naar een oplossing een recht, wat zeg ik, een keuzemogelijkheid is van elke denkende mens.

Of hoe een teen filosofie in de ‘hand’ werkt.

Joepie! Geen pijn meer!

Vee

Als je denkt dat alles goed loopt…

Het ADHD-monster

Wat vele mensen niet beseffen is dat ADHD niet weggaat. Je leert er mee omgaan, je maakt het beste van je capaciteiten en ‘copet’ zoals ze zo mooi in het Engels zeggen.

Het beste is je kinderen de weg tonen naar de hulpverlening, de manier aanleren om problemen aan te pakken voor ze onoverkomelijk worden en eigenlijk vooral benadrukken dat er niets onoverkomelijk is. Het kost moeite, meer moeite dan zou moeten, maar er is een weg naar acceptatie, al val je af en toe terug in “waarom ik?” en zoals ik gisteren : “wat heb ik mijn kinderen aangedaan dat ze ook zo moeten lijden.”

Mijn jongste kwam onlangs zichzelf tegen en is een traject ingestapt wat mogelijks haar acceptatie helpt bewerkstelligen.

Mijn oudste liet gisteren via msgr weten dat het bijna te laat was, mocht ze op haar impuls gereageerd hebben. Nu kun je niet meer van de Halletoren springen wegens beveiligd omdat iemand dat al heeft gedaan, maar de idee om het te doen alleen al is, zeker bij haar, meer dan beangstigend.

En het is weer enkele dagen achteraf dat het doorsijpelt naar mij, dat ze loslaat dat ze niet goed in haar vel zit.

Ik wil haar zo hard helpen maar ze moet het zelf doen. Alle hulpverlening staat al ter beschikking, ze kent de weg, ze moet alleen het volledige diepere traject afleggen en niet afhaken wanneer zaken roziger worden.

Zucht. Ik kan het maar zeggen.

Maar diep in mijn hart weet ik dat het zo moeilijk is om hulp te aanvaarden want dan geef je toe dat er iets mis is, dat je er niet in slaagt om te leven. Been there…

Ze wil zich laten opnemen. Dat vind ik dus nu een goeie stap, maar ze betaalt huur alleen, heeft haar werk dus broodnodig om haar veroverde eigen plekje, zo belangrijk voor haar zelfbeeld, te kunnen behouden.

Dat dilemma is dus een dealbreaker of ze wel of niet voor zichzelf zal gaan zorgen, emotioneel.

Maar als ze dat niet doet heeft dat huisje van haar totaal geen belang meer, en dat beseft ze niet.

En ik? En haar vader?

We zijn er voor haar maar kunnen niet meer die zorgende functie op ons nemen, hoe hard dat ook klinkt.

Ze moeten het zelf doen. Alleen dan komen ze er sterk genoeg uit om zelf verder te gaan op weg naar een voor hen zinvol leven.

Daarom denk ik, met wat ik weet, dat de keuze om eigen kinderen te hebben als je weet dat de ADHD 70 procent erfelijk is, even bedachtzaam moet gemaakt worden als beslissen of je epilepsie wil doorgeven.

Het klinkt cru maar het is zo pijnlijk om te zien dat je zelf geen vat hebt op hun eigen ADHD, ook al begrijp je wat ze doormaken, elk apart.

Het enige wat ik hen voorhoud is dat er een manier is om volledig jezelf te zijn en ook gelukkig te zijn.

Ik ben het nu, zo eerlijk als ik maar kan.

Ik ben 50 ongeveer en heb er mee geworsteld tot een paar jaar geleden, dus veel moed geeft dat hen ook niet.

Kon ik heb dat gevoel maar doorgeven, zo in een cadeauverpakking op hun verjaardag…

Dus… om het van me af te zetten (wat niet gelukt is trouwens) ben ik deze morgen een frisse neus gaan halen. Wandelen met de hondjes, het was een tijdje geleden..

En ik heb toch genoten. Ons Luna ging in overdrive bij het zien van twee hangbuikzwijntjes! Schattig!

Het zijn ECHT de kleine dingen die het hem doen…

Geloof me nu maar, motjes!

Vee

Nog geen 2018

Deel 1 van de hoverboardhistorie

Gisteren had ik per sms een gesprek met mijn oudste dochter.

Ze was op kerstdag bij mijn ex-schoonzus uitgenodigd en had, enthousiast zoals ze is, het hoverboard van een van de drieling uitgeprobeerd.

Was ik erbij geweest dan had ik haar gewaarschuwd, doe het niet.

Ik heb daar namelijk al een zesde, zevende en achtste zintuig voor…

Dus volgde er ‘s avonds op weg naar huis een sms dat ze een kwalijke val had gemaakt en op haar arm en nek was gevallen.

Kwalijk is het woord dat mijn jongste later op de avond sms’te.

-Maar het is niet zo erg, mama. Het doet maar een beetje pijn.

Vandaag ging ze enthousiast werken blijkbaar maar na een half uur stond er een ei op haar arm.

Dus de huisarts verwees door naar spoed voor foto’s en het resultaat : een zware kneuzing, een mitella en om te beginnen een week thuis.

Sommigen zouden een moord doen om tussen kerst en nieuw thuis te zijn, alleen bij ons is dat niet nodig, het gebeurt vanzelf 🙄.

– Oh mama, we zijn nog geen 2018 dus het mag nog gebeuren. Vanaf volgend jaar gaat alles beter.

Yep. Ik ben er zeker van 🙄.

Ondertussen in Maastricht is zus ook op de hoogte want die is supervroeg om 5u opgestaan voor een vroege hotelshift en ik vroeg haar hoe het ging na een emotionele kerst bij ons. Ze kreeg gisteren een supercadeau, liet ze me weten.

Ik wist er van maar ik heb voor een keer mijn lippen kapot gebeten om niets te verklappen.

Haar zus had het lumineuze idee gehad om aan zoveel mogelijk mensen te vragen om een deel positiviteit op kaartjes te schrijven.

Die stopten we in een curverbox en zo heeft ze ruggensteuntjes van ons allemaal als ze het even niet meer ziet zitten, zoals: ‘you go, girl!’ Of ‘ik zit een rinkeltje van je vandaan’ en ‘als iemand zegt dat je het niet kan, probeer het toch maar’ of ‘dikke kus en een leuke dag!’…

Ik vroeg haar, enthousiast als ik zelf ben over het idee, of ze er al eentje gelezen had.

-Mo mama, ik doe dat pas als ik me niet lekker in mijn vel voel, e!

Yep, domme mama toch!, denk ik dan bij want ik zie haar gezichtje zo voor me en haar ogen draaien net zoals het emoticontje… 🙄

So, vandaag heb ik al iedereen gehoord behalve mijn ex. Die slaapt door alles heen en leest het hele verhaal wel als alles voorbij is.

Ondertussen vraagt mijn oudste of ik het doktersbriefje ga ophalen en dan even langskom?

Ik vraag me af of het niet simpeler is om in spoed gewoon een briefke te vragen. Ik snap soms de logica niet.

En als ik het vraag waarom het zo niet gebeurd is, is ze pissed. Waarschijnlijk meer op zichzelf maar soit.

-Ik begrijp jou echt niet, mama!

Yep, het is tegen de deur 🙄. Ik rij morgen wel een toerke…

Nu is het tijd voor koffie en een gekregen macaron. Relax!!

Vee