Ik geef VR de schuld

Ik zie hier af en toe nieuwe lezers die zich een weg door mijn blog banen.

Misschien moet ik weer wat meer gaan bloggen. Ik weet het, ik weet het…

Maar mijn brein is nu gefocust op VR.

Op het werk heb ik een keer zulk een Vive-bril op mijn kop gezet om te “sporten” in virtual reality en ik was verkocht.

Ik stond blijkbaar te roepen gelijk een klein kind en dat aan 50.

En toen volgde de impulsaankoop. Die bril, 600 euro. Poef!

Wist ik veel dat ik daarvoor nog een dure (en dan bedoel ik DURE) gamepc nodig had voor het ook maar enigszins werkbaar werd.

Vee, vandaar dat er zoveel brillen online tweedehands te vinden zijn!

Soms valt mijn euro superlaat maar ik ga niet achteruit. Die pc komt er. En dus ging mijn teruggave belastingsgeld daarnaartoe…

Alleen, als ik, na veel nalezen wat een ‘vive-proof’-pc inhoudt er eentje bestel, komt er een pc toe die het woord niet waardig is. Zo slecht ineengezet dat de kabels er niet eens inpluggen!

MAAR NIET MET MIJN ZUURVERDIENDE CENTJES, MAKKER!

Fiksen aan de telefoon? Je moest beschaamd zijn! En je zou de leveringsfirma de schuld geven? Nope, hier is de impeccabele doos, No way!

En dus dezelfde dag, met pijn in het hart want nog geen virtual reality in zicht, retour firma en dus eis retour geld.

Yep, bij ontvangst kon het er wel af, dat het geen kwaliteit was. Sorry, maar geen 2 keer!

Dus via mijn schoonzoon een tip gekregen en nu wel een superperformante pc.

En je hebt de discokleurkes gratis erbij, Vee! šŸ˜ƒ

Soit, daar ben ik dus mee bezig momenteel. Ik ontdek en ontdek en ontdek gelijk een zesjarige.

En als je dacht dat ik alleen was? Mijn ventje gaat al even vlug naar Mars, schiet cowboys overhoop en bezoekt Thailand, waant zich een spion, laat arenden op zijn arm landen, creĆ«ert romantische kamers voor me…

Ik ben al gecrasht op een andere planeet maar ga vooral boogschieten en pingpongen en help een klein muisje door allerlei avonturen heen haar wereld te redden.

En ik bouw voort in real time aan onze steampunkwoning.

Gisteren schilderde ik de keukenmuren in metallic bronze en voorzag ze van nepbouten en ik schuim tweedehands sites af naar curiosa.

Zoals deze nieuwe aanwinst!

Yep, busy as ever, tussen een blokkende dochter en een andere die een huis koopt. De vragen van die kanten zijn er ook nog altijd, gaande van een foto van voetzolen met het onderschrift: ‘mama, mijn bloed loopt niet door!’ tot ‘ ik ga mijn haar bruin kleuren’ (nu het net weer blond is).

Het is mijn leventje en soms denk ik: wat zit ik in de zetel, daar had ik vroeger geen tijd voor?

Zou het kunnen dat het wat minder druk is?

En dan sms’t mijn ex, die middenin verbouwingen (lees bouwval) verloren loopt : ‘geen belet?’ en komt hij even op de VR roller coaster zitten en geniet in de bar met mijn ventje van man-time.

Yep. Mijn leven. En het is goed zoals het is.

Vee

Tweedehands

Eigenlijk heb ik een oude ziel. Vandaar waarschijnlijk mijn interesse in alles wat oud is. Een oud huis trekt me veeleer aan dan een pasgebouwd strak appartement. Een oude gekrijtverfde kast heeft meer karakter dan zoā€™ n blinkend vingerafdrukhoudend model. Verweerd is voor mij mooier, ook een verweerde kop wekt meer mijn interesse dan een babyface.

Daarom zal ik ook nooit Botox spuiten (mijn budget laat dat trouwens verre van toe) en zal ik eerder een oldtimer in mijn hart sluiten dan een sportkar.

En dan heb ik het niet over mijn ventje, hoewel die ook al aan meerdere van de bovenvermelde criteria voldoet! En hij is sexy.

Wij houden van Steampunk, van Chesterfields, van stovehoeden en radertjes, van smeedwerk en gezelligheid. Ik hou van Sherlock en kostuumdramaā€™s. En ik heb dus een verslaving (typisch!).

 

Toch wel meer dan een keer per dag schuim ik tweedehands af, op zoek naar spullen. En ik heb er al een neus voor, al zeg ik het zelf.

Terwijl mijn ventje de gadgets uitpiept die er op de markt komen, zoek ik het internet af naar creativiteit met oude spullen.

Op dat vlak passen mijn ventje en ik ook bij mekaar: oud en nieuw samensmelten is onze passie. Koper en neon, mechaniek en oude meubels.

Yep! ik ben in de verkeerde tijd geboren maar als ik daar aan denk, dan ook weer niet want ik vrees dat de geplogendheden van begin negentiende eeuw niet-echt aan mij besteed zouden zijn. En ik zou die hoepelrokken waarschijnlijk al meerdere keren in de vijver hebben gekeild.

Hoewel, als je borduren vervangt door breien kom ik soms wel aardig in de buurt! Daar word ik dan, net als bij schilderen en patchwork superrustig van. Huiselijkheid heeft zo soms zijn charme, vooral als buiten de drukte te veel indrukken nalaat en ik niet kan filteren.

Mijn leven is in balans, allez grotendeels. Houden zo!

Vee