Nieuwjaarsresolutie

Veefilosoofje

Ik ben uitgeslapen. Kwart voor elf, is het, driekwart van mijn voormiddag heb ik verloren/gewonnen? in bed om bij te slapen.

Ik geef wel toe dat het zalig was, me nog eens draaien in een fluffy donsdeken…

Het idee dat ik te lang verloren in bed lag moet ik gewoon laten varen.

Eens kijken of dat lukt…

“Je zult het nodig gehad hebben, schat!”

Het zal wel.

Het alternatief was boodschappen doen en op mijn gemakje ontbijten…

In de ene hand ‘slapen’ en in de andere ‘boodschappen plus genieten’, wat weegt er door?

Wat ik in mijn slaap gepresteerd heb zal ik nooit weten, vrees ik, hoewel ik zeker ben dat mijn hersenen gewerkt hebben in een andere realiteit.

Soms heb ik het gevoel dat ik tijdens de nacht een totaal ander leven leid, ergens anders, dat ik daar een even gelukkig bestaan heb en ik zou geld geven om daar eens bewust naartoe te gaan.

Ik weet het zeker omdat ik heel vaak moe wakker word. Dus dat is ook al iets.

Er is meer dan wat we waarnemen, wat we ’s nachts denken is creatiever, scheppender vaak dan wat we overdag doen. Daar ben ik heilig van overtuigd.

Hoe kom je anders tijdens je slaap tot oplossingen voor overdag onoplosbare dilemma’s?

Ik heb me eens een tijd verdiept in lucide dromen. Het is een techniek waarbij je bewust kunt leren dromen en tijdens je dromen kunt vragen stellen en een droomrichting kiezen om antwoorden te krijgen. Het lukt ook.

Maar zoals zo vaak vergeet ik dan na een tijdje waarmee ik bezig was en raakt dat op de achtergrond. Net als het schilderen een tijd in de vergeethoek belandde en het lezen van een interessant boek.

Dat kan ik nu op de trein terug opnemen… behalve dat dromen dan…

Mijn schat loopt plots reciterend door de living:

If people make you sick, maybe you should cook them longer. Hannibal Lector.

“Da’s een goeie!” , lacht hij. Hehehe.

Gisteren begon ik met het aankleden van mijn kale werkplek.

Gelukkig zijn mijn collega’s het zelfde idee genegen. Dus hangt er nu een schilderij van mij aan de muur en staan er plantjes en een familie/gezinsfoto op mijn bureau.

Gisteren ben ik ook eindelijk aan een opdracht begonnen. Het begint vorm te krijgen, dat nieuwe werk van mij. Gelukkig!

En vandaag heb ik mijn vrije woensdag waar ik nu blijkbaar weer echt nood aan heb om tot rust en vooral tot de kern van mezelf te komen.

Anders loop ik de kans om mezelf weer oppervlakkig voorbij te lopen en dan gaan we aan een snelheid waarin ik mezelf verlies en uiteindelijk weer geleefd word, wat eindigt in depressie.

Dat wil ik nooit meer. ‘Bewust’ is nodig en beter voor mij. Ik moet me weloverwogen ‘bewust aanwezig’ voelen in elke vezel van mijn lichaam.

Gisteren zag ik op een ander spoor een bomvolle trein met samengepakte mensen die, bij het openen van de deur, er uit ploften en uitzwermden als een nest bijen.

Ik wil die conditionering zo lang mogelijk tegengaan en elk been bewust voor het andere zetten. Ik weet ook zeker nu dat, als mijn barometerlijf ‘stop’ roept, ik bewust van richting verander.

Het kan nog alle kanten op en dat voelt beter dan geen kant op kunnen.

Ik ben er nog bewust bij overdag ook. Ik wil het zo houden.

Mijn nieuwjaarsresolutie…

Vee

Een voormiddagje solliciteren, moet kunnen!

Ik zit weer op de trein. Voor mij was het sowieso een goed gesprek, ik kwam veel te weten over het werk zelf en het kleine team waarin ik eventueel terecht kom. Ik zeg : eventueel, want ik geloof pas dat het iets is als ik bericht krijg.

ik ben volledig mezelf geweest, aanwezig en al, open, eerlijk, babbelwater en over de ADHD en waar ik tegenaan loop.

Nu is het aan hen, of ze het aandurven met mij. Voor mij is het een kans om binnen de opgedrongen werkverandering toch werk te mogen doen dat aanleunt bij mijn vorige administratieve job en daarin voldoening te vinden.  Organiseren van zaken, checken van dingen, betrokken zijn in een kleine overzichtelijke organisatie binnen een loggere structuur.

Het zou iets kunnen worden.

Het is wat het is en het wordt wat het wordt. Ik laat het op me afkomen en cross that bridge when I come to it.

En nu zit ik met mijn rug tegen de richting in op de trein terug naar Brugge.

Ik heb gezegd wat ik wou zeggen en net weer dat tikkeltje meer. Zo ben ik.

ik word wat ongemakkelijk nu. In Gent zullen er wel mensen af gaan en dan ga ik met de richting mee treinreizen hoewel mijn gedachten nog altijd tegengas zullen geven.

We blijven onszelf, that is a promise!

 

Vee

Mijn barometerlijf

’t Is vandaag nog eens gebleken hoe erg mijn binnenste kan draaien als er iets op me afkomt. Verandering is goed, denk ik dan en heel soms voelt dat ook zo aan maar heel vaak, zoals vandaag, zat er eerst een goed gevoel, dat dan ineens door een opmerking omslaat in, hoe zou ik het omschrijven, een draaikolkgevoel in mijn maag.

Yep. En ’t is er weer. Morgen ga ik de trein op, richting Brussel, richting voorbereiding op een nieuw werk dat me werd opgedrongen. Weigeren is ook geen optie, want laat mijn statutaire benoeming voor mij nu een houvast zijn. Het maakt dat ik alle andere zaken die ik graag doe kan verwezenlijken en dat ik niet zomaar buitengebonjourd kan worden.

Waarom kan ik zo panisch reageren op dingen? Ik ga bijvoorbeeld niet gauw naar Gent met de wagen. Terwijl ik dankzij Waze overal heen vlieg zonder aarzelen, vermijd ik Gent. Eens ik er ben en de auto geparkeerd is dan ben ik er graag, het is ook een heel actieve en leuke, jonge stad. Maar die tramsporen! Panisch word ik van de gedachte alleen al. Waarom? Geen idee. Onwerkelijk dat ik om zoiets onbenulligs als een stel ijzeren rails in de straat, vermijd om een stad te bezoeken. Of dat iemand waarvan ik denk dat er twijfel in de stem zit, mij van mijn stuk kan brengen na al die jaren assertiviteitstraining…

Zo ervoer ik vandaag het telefoontje dat ik pleegde met iemand met ADHD. Over het integratietraject en -protocol dat ik zou kunnen afsluiten. Mits ik de diagnose ADHD heb.
Laat dat nu iets zijn wat ik afgeleid verkregen heb, omdat ik de drukke moeder ben van 2 vastgestelde ADHD-twintigers nu. En omdat hun pa dus alles behalve dat was.
Ik vond en vind het voor mij persoonlijk niet nodig om nu nog een papieren diagnose te laten vaststellen. Heb ik mezelf uitgeroepen? Neen. Ik loop tegen dingen aan, en het is 70% erfelijk. Mijn zus heeft de diagnose, haar oudste heeft het met een duidelijke H, wijlen mijn moeder was er zeker een en dramaqueen ten top en ik herinner de verhalen van mijn oudste broer heel duidelijk die gestraft werd omdat ie meer onder zijn schoolbank zat als op zijn stoel. Mijn moeder vroeg toen aan de leerkracht: “Kent hij de leerstof? Antwoordt hij als je iets vraagt?” “Wat is het probleem dan?”

Mijn familie is een hele creatieve familie, waarvan de helft binnenloopt aan de voordeur om aan de achterdeur zonder een woord weer buiten te lopen. Begin maar te diagnosticeren…
Ik ben bijna 50, een beetje laat om nu te gaan bewijzen wat dagdagelijks voor mijn neus staat. Waarom ik het niet wil? Omdat ik dat psychiater-lopen zo hartsgrondig beu ben. Burn-out, depressie en dergelijke liggen nu achter mij. Omdat ik het allemaal heb uitgepiept voor mezelf nu. Omdat het leefbaar is en ik het geaccepteerd heb. Nu graven is weer verdrinken in een label…

label

Ikzelf zou liever geen ADHD hebben, een beter geheugen, een fijnere manier van praten, een onuitputtelijke hoeveelheid geduld en zoveel dingen meer… Niet 300% voor dingen gaan en dan in een acht vallen.

Maar dat is vaak het geval, en ik verantwoord me al mijn hele leven, ik ging er ooit totaal aan onderdoor en heb het nu onder controle. Samen met ons speciaal gezinnetje. Waarom nu weer die zever? Om een bureau met mogelijkheid tot het sluiten van een deur, om mij wat meer te kunnen verplaatsen tijdens de werkuren in korte periodes? Om mijn opgebouwde netwerk met mijn 2 kids te vrijwaren en mijn gsm-noodlijn te mogen behouden? En moet ik dat dan inderdaad aan mijn deur gaan hangen om jaloerse blikken van collega’s in een landschapsbureau duidelijk te maken dat er iets ‘aan me scheelt’?

Ik ben zelfstandig, ik gebruik ADHD nooit als excuus en ik vind ook niet dat een ander moeilijk moet doen over mijn simpele vragen waardoor ik weet dat ik op mijn best presteer. Integratie? Ik integreer me van zodra ADHD geïntegreerd geraakt als zijnde ‘niet lastig’. En dat ik niet to the point ben soms? So what!

Yep. Ik heb het lastig maar straks komt mijn jongste langs vanuit Nederland. Dat is al belangrijker. En mijn oudste, om de auto te lenen na overkop te gaan. Maar die komt ook weer op haar pootjes terecht.  Misschien moet ik toch maar een frituur beginnen….

En ik begin dan maar aan dat traject zeker?