T begint weer goed…

Ik zit in de trein. Toen ik vanuit mijn auto de parking opstapte overviel me het bewustzijn dat ik traag stapte. En het besef gaf me een rustgevend gevoel.

Nooit stap ik anders een winkeltje binnen om een tijdschrift te kopen maar vandaag, hupla, een vt-wonen heb ik al op zak. Rustig bladeren straks.

Weer overvalt me mijn kalme stap. Ik heb zeeƫn van tijd.

De roltrap brengt me boven, de trein staat klaar voor me, ik moet maar instappen. Iemand roept: he, hij staat er wel vroeg deze keer! Een ander: het is dan ook dinsdag vandaag!

Ik knoop het in mijn hersenen, of doe een poging want een futiel iets wat niet nodig moet onthouden worden, hoeft niet in mijn warrige hersenpan opgeslagen te worden.

Nu nog een wagon of twee doorstappen en ik zit boven goed.

Topmorgen!

Ik blader, we stoppen in Gent, ik blader en herinner me dat ik toch mijn gsm meeheb nu ik erover nadenk, en net op dat moment komt de conducteur.

Tegenover mij komt een Deens uitziend type zitten, hij strijkt zijn broek glad en zegt goeiemorgen. In het Nederlands.

Goeiemorgen. Ik geef mijn abonnement aan de conducteur om uit te lezen. Hij bedankt me en geeft het terug.

U zit wel in 1 ste klasse, mevrouw! De twee aanpalende wagons langs beide kanten zijn 2 de klasse.

De heer recht tegenover mij lacht en ik zeg: dan ga ik maar en haal mijn mantel uit het bagagerek en drop mijn magazine en gsm en abonnement in mijn handtas.

In de gang kom ik de corpulente conducteur tegen, die nu aan de kant moet om mij te laten passeren van elite naar middleclass.

Eigen schuld, superdikke kamelenbult!

Innerlijk voel ik me nog steeds kalm. Een keer per jaar verkeerd gaan zitten mag ik van mezelf. Trouwens, ik wist van niets. Pas toen ik er op gewezen werd, zag ik de grote 1 staan.

En je vindt dit flauwekul, Vee, geef toe!

Een mens is nogal een geconditioneerd wezen.

1 en 2 maken de orde van de dag uit. 3 is dan waarschijnlijk achteraan de trein meelopen…

Ik kan me niet voorstellen hoe lelijk en arm en onaangepast je moet zijn om in categorie 4 te vallen. In 5 ben je wellicht onzichtbaar gewoon…

Ik ging zitten recht tegenover een laptoptypende, wat oudere -ik vermoed- zakenvrouw, met dezelfde kledingstijl als de Deens uitziende heer. Geen klasseverschil. Ze keek op want het tijdstip waarop ik tegenover haar kwam zitten was onlogisch, zo tussen 2 stations in.

Een verantwoording welde in mij op en ik bekende dat ik uit 1ste klasse was weggestuurd.

Ze vroeg glimlachend: En, was er een verschil?

Nee dus, aangezien ik het niet doorhad. Ik voelde me er ook tussen passen. Alleen het vasttapijt is me als major feature bijgebleven.

Mensen betalen dus voor vasttapijt, Vee!šŸ¤“

Misschien werd ik misleid door het Engelse koppel met hun paar maanden oude baby in trappelzak die in 1ste klasse zaten.

Wellicht werden zij misleid en wisten zij veel dat een treinticket duurder is waar vasttapijt is gelegd…

Wellicht is dit voor hen de standaardprijs voor een Belgisch treinticket naar de luchthaven.

Het is wat het is!

Vee

Bijna

En toch op tijd!

Gvd! Het is al kwart voor 6! Ik heb mijn wekker niet gehoord!

Voor de eerste keer in 2018 : opstaan, kleren aan, pillen slikken, hondjes aaien, haar kammen (geen tijd om te wassen), Griekse yoghurt in mijn sacoche gegooid… Geen tijd voor een expresso.

Excuses dat ik niet in de zetel kan zitten naar de hondjes toe. Proficiat per bericht aan een vriendin dat ze 5 kg kwijt is, succes aan mijn dochter in Maastricht voor haar test strafrecht vandaag.

Joe opgezet in de auto, ruitenwissers (merde wat zijn die versleten!), ontdampers aan, klopje op het bedieningspaneel want de blazers doen het niet, lichten aan en aan de toegelaten snelheid richting station.

Er is elke morgen een rubriekje “Allemaal Moedertaal” op Joe. En mijn intrigue wordt gewekt: triest verhaal van “Flappie” van Joep van ’t Hek.

Ik ken de pointe wel zegt Anke.

Ik dus niet. Ik heb het liedje echt nog nooit gehoord dus ik MOET weten wat er op het einde komt.

Rijden, en ja hoor, rood licht troef vandaag… grr

Parkingticket genomen, parkeren op de parking voor het station en …

Blijven zitten en luisteren, Vee!

Je kunt toch niet weglopen als je de pointe niet weet! Zal wel konijn in de pot zijn maar ergens hoor ik iets in me dat zegt, blijf toch maar luisteren.

Lichten uit, ticket op zijn plaats voor vanavond, sleutel net tot radiostand en… yep, schitterend!

Ik weet het, ik ben een rariteit en waarschijnlijk de enige die ‘Flappie’ nog niet kende en verrast is door de pointe maar het heeft mijn dag nu al gemaakt.

De grijns die ik in Joep zijn stem hoor doorklinken…

Ik zie het zo voor me, het filmpje met steampunkinvloeden in mijn lugubere spinsels…

Het zou een mooie kortfilm zijn, mocht ik cineaste zijn maar dat ben ik niet.

Hup. Auto uit, sluiten, sleutels in handtas gegooid, bankkaart klaar want ik moet zeker nog een koffie hebben, kost wat kost.

Zoekt dat mens toch wel in de onderkast naar begot ik weet niet wat!

Zwart, lungo, geen snoep, geen suiker, geen melk, vlug mens!

En ik sta letterlijk te blinken op het perron, ruimschoots op tijd. Koud dat het is, ijzig die wind.

Hopelijk is dat ene zitje vandaag ook nog vrij.

Eerst bloggen (check), straks vanaf Gent hypnosebandje opzetten.

Yep, 4,3 kilo in drie weken sinds ik weer luister. En deze keer blijf ik luisteren dat mijn maag de grootte van een golfbal heeft…

Ik ben een simpele ziel als het op paranormaal en hypnose aankomt. I believe! šŸ˜‚

En ik ben impulsief. Op het werk konden we een virtuele sport uitproberen. Ik begon daarmee maar ging algauw samen met een collega boogschieten in het VR-spel Quivr.

Yep, 50 en onder de kerstboom ligt mijn eerste VR-bril. Virtueel gesproken dan want ik moet wachten tot ten laatste 31 december als het aan bol.com ligt.

Soit, volgende week ben ik thuis. Misschien werken ze deze keer wat correcter om de cadeaus op tijd te leveren.

Mijn schoonzoons zijn alvast enthousiast, al voordat de kamer is ingericht.

Hoe regel je vaker bezoek in deze hectische tijden?

Zo dus.

Maar ik zal dan toch wel de eerste zijn die mijn installatie uitprobeert! Als je dat maar weet!

Vee

Long time No write

Het gaat, meer zeg ik niet

Ik weet het. Soms verdwijn ik. Ik kan het even niet neerschrijven omdat andere zaken energie pakken. Mijn ventje zit nog altijd in t sukkelstraatje na zijn drie overbruggingen. Mijn oudste is gesettled en mijn jongste combineert unief met anorexia. Top. Het gaat goed met me.

Hoewel, ik voel me niet echt verbonden met wat ik doe. Mijn gevoel is verdwenen, Mn voeling is niet dat meer.

Mag het even? Mag ik mijzelf terug zoeken? Mijn job loopt op wieltjes maar maakt me supermoe. Dat pendelen is nog altijd zinloos.

Eergisteren nam ik sinds lang weer de tijd om een penseel vast te pakken. Ik heb dat nodig. Net zoals zingen en dat doe ik al jaaaaaaaaaren niet meer. Daaraan alleen al weet ik dat het niet is wat het moet zijn. Mijn creatieve ik zit in mijn tenen.

Sorry als ik down lijk, ik weet geeneens of ik het ben. Ik kan bergen verzetten maar nu even niet, schat.

Ik leef. Laten we dat gewoon eventjes vasthouden en niet te veel piekeren of ik wel goed bezig ben. Ik weet dat ik op de rand zit. Dat is al iets. Het besef.

Soit, hup met de geit (ik dus). Het is een beleving, misschien zelfs geen realiteit. Alles lukt toch?

Niet klagen, Vee. Je dobbert niet in een bootje met heel je hebben en houden. Je hebt alles. Je weet dat ook. Dus zoek verder naar weer ‘zin’. Ook jij mag er eens door zitten…

Jaja. Maar ondertussen loopt alles verder. Ik ben niet perfect. Ik kan er ook onderdoor gaan en verdrietig zijn. 1 gemene opmerking en ik zit op mijn gat, nu.

Soit. K zal nog n pilletje nemen, mijn dochters steunen, mijn vent zijn gedacht laten doen en zwijgen.

Jammer, dat zwijgen is net wat ik niet ‘ben’.

Bijna op het werk, ik zal wel de knop omdraaien of een masker opzetten. Het is wat het is.

Je ziet, ik ben nog geen haar veranderd, hoewel ik mezelf wijsmaak dat ik de waarheid in pacht heb.

Op naar een betere morgen en anders ben ik vanmiddag al weer thuis.

Aja en F* ADHD!

Vee

Zonnige morgen

Keep on shining !

Ik zit op de trein en zie een roze schijn in de lucht. Het wordt weer een mooie dag.

Ook al staan er een paar Amerikanen in de opstapruimte luidruchtig ruzie te maken, ik heb een goed gevoel.

Het wordt een dag zonder drama, of eerder, ik laat me niet meeslepen vandaag. Ik hou mijn vinger op het relativeerknopje, zoveel als mogelijk, zoveel als ik me bewust ben dat er zich een drama begint te ontvouwen.

Zou dat geen oplossing zijn? Eenmaal onder het mes om een gevoelspomp te laten analyseren, analoog aan een morfinepomp, waarbij je zelf wat bijdrukt op de juiste knop om weer in balans te komen.

En ook een morfineknop om af en toe eens compleet van de wereld te zijn.

Dat laatste is geen optie. Eenmaal je ‘van de wereld’ bent weet je van jezelf dat je niet terugkeert Vee. Omdat je net die andere onconventionele wereld zou verkiezen.

Vannacht droomde ik dat ik met mijn ex-man door het Vlaams Parlement een rondleiding kreeg en dat hij aan alle soorten toestellen gekoppeld blaren kreeg die openbarstten.. Hij moest gaan zitten en de hulpdiensten werden gebeld. Het duurde een eeuwigheid vooraleer ze door security waren en ook onze weg doorheen het Parlement konden traceren en toen ze bij hem aankwamen was alles bijna verdwenen. Streptokokken, zei ik en ik werd wakker door de wekker…

Het heeft alles van de realiteit. Vandaag doe ik een traject in het VP als voorverkenning voor het feest dat ik mee organiseer.

Gisteren zag ik in Metro een foto van vreselijke brandblaren op de handen van een kind door berenklauw en mijn ex heeft effectief in het ziekenhuis gelegen met streptokokken.

En de boel werd door mijn brein onafhankelijk van tijd met elkaar verweven.

Het zijn allemaal indrukken uit het verre of dichte verleden, verwerkt in een kortbij toekomstige tijd. Sciencefiction dusšŸ˜‚.

Shuuuuuuut upppp! No YOU listen!

Mijn vibe zit nog altijd goed, ondanks de Amerikanen.

Ik had gisteren een roetsjbaandag.

Nu eens niet met mijn ventje maar ik kreeg een sms dat de vriend van mijn oudste haar vriend waarmee hij veel optrekt en die aan urban fotografie doet, door een dak van 8 m hoog was gevallen in Luxemburg. Paniek bij de gedachte van zijn breuken want een mens leeft mee met zijn dochter.

Ik gaf haar eerst wat advies dat ze niet impulsief daarheen trekt want dat ze al een baas heeft die er op zit te wachten om haar buiten te keilen.

Ik kan er trouwens niet bij dat sommige bazen zo met personeel mogen/kunnen spelen. En dan zijn ze verwonderd dat er me#too-toestanden ontstaan…

Soit, terug naar het ongeval.

Hij had een gebroken oogkas, bekken, borstkas, been en klonters in het hoofd. Daarvoor stond hem een operatie te wachten. Hij zou niet meer kunnen lopen.

Vreselijk! Het beeld bleef maar door mijn hoofd spoken en aangezien hij wees is was ik in mijn hoofd al met een benefiet bezig om de kosten te drukken.

En ergens was ik blij dat hij het nog kon vertellen. Raar, ergens had hij nog geluk, hij was nog bij verstand. Dat schoot door mijn hoofd.

Of misschien had hij het beter niet overleefd? En dergelijke gedachten meer…

Nee, er is hoop, we steunen hem wel.

En mijn collega was jarig! Happy! We hebben gelachen, gedronken en taart gegeten en vooral genoten. In mijn achterhoofd zat ‘je geniet er best van, want alles kan zo over zijn’.

copyright H.S.

En toen ik een uur later dan anders mijn trein richting huis nam kwam was ik totally happy.

Er kwam een sms door van mijn dochter.

Waaaaaaaaaaat?

Ze was kwaad en wie zou dat niet zijn?

Ze had geĆÆnformeerd via zijn liefje in Luxemburg en daar vernomen dat ons ‘slachtoffer’ in kwestie een gebroken been had en dat zelfs niet vandaag was gebeurd.

OkƩ. Dramaqueen? Tuurlijk wil je niemand zien! Dan val je door de mand! Maar je claimt wel alle aandacht en doet zielig op afstand? Sukkel.

Waarom doet iemand dat? Je WEET toch dat je daarmee geen vrienden maakt maar verliest?

Ik ben blij det mijn dochter en haar vriend nu weten wat voor iemand hij is. Zo’n fantast is ziek en kan mensen problemen bezorgen omdat ze

– onterecht een benefiet opzetten (ik bijv.)

– hun baas de huid volschelden omdat vriendschap voorgaat op alles en ontslagen worden (zoals mijn oudste).

Ik had op het werk zo geschrokken gereageerd dat mijn collega’s vroegen wat er was en nu mag ik ook de rest vertellen want anders vragen ze ook uit bezorgdheid hoe het met hem gaat…

En dat terwijl mijn ventje en ik nog voor een hartoperatie staan.

En juist DAAROM vind ik liegen zo hatelijk! Een klein leugentje heeft grote gevolgen, altijd.

Toen mijn oudste hem eindelijk aan de telefoon kreeg, deed ze ook haar zegje.

Enig antwoord op haar bezorgdheid?

Fuck off!

Maar : karma is a bitch. En dat heeft hij aan zichzelf te danken…

Soit, vandaag dus de vinger op de dramaknip en vooruit. Het is nog steeds een zonnige morgen en ik hou dat gewoon zo.

Vee

Raar

Daar gaat mijn lijf weer

Ik zit op de trein. What’s new, zou je zeggen.

Wel, blijkbaar ben ik vandaag verward. Niet in de zin dat ik niet weet wat ik doe. Neen, ik ga altijd zoveel als mogelijk in de dubbeldektrein op het eenspersoonszitje zitten. Ik ben altijd gelukkig als blijkt dat ik daar de kans toe krijg en dat is vaak. Ook deze keer dus.

Geluk zit in een klein hoekje…

Ik lees de Metro. Again, what’s new…

Wel, ik kijk pas op als we in het station van Aalter zijn, bij stilstand.

En dan gebeurt het.

Huh, rijden we nu achterwaarts het station terug binnen? En geen mededeling? Waarom?

Ik kijk rond me en niemand blijkt zich daaraan te storen.

Ik ben uit mijn lood geslagen, voel me ietwat paniekerig, kijk naar de trein naast ons die stilstaat en kijk nog eens om me te vergewissen of ik het wel bij het juiste eind heb.

Yep. We gaan achteruit! Ik ben het zeker!

Het duurt bijna een minuut voor ik besef dat de trein vooruit gaat en ik tegen de richting in zit.

Typisch, mijn maag begint direct bij deze vaststelling te draaien.

Heb je dat gevoel soms ook dat, wanneer je denkt dat je ventje/chauffeur van de dag rechtdoor gaat rijden en hij plots afslaat, dat je ingewanden toch rechtdoor willen?

Hij zet vaak de gps alleen voor snelheidscontrole met gelijk welke bestemming en dus heb ik dat schizofreen gevoel vaak.

Mijn kop wil rechtdoor en mijn lijf zegt ‘afslaan’. En nu ervaar ik dat dus voor de eerste in de trein.

Er moet voor alles een eerste keer zijn, Vee

Is dat zo? Gek dat ik het voor Aalter niet gewaar werd. Ik verdraag het namelijk niet zo goed om tegen de richting in zitten.

Raar.

Als ADHD’er verwacht ik van mezelf dat alles tegen de stroom in goed is omdat ik dan niet met de ‘kudde’ mee loop maar een unieke weg zoek.

Hier dus niet. I feel gutted.

En ik voel me steeds misselijker worden šŸ˜‚.

Vee

Muurhagedis neemt de trein

Slim!

Yep. Dat lees ik vandaag in de treinkrant. Waar anders als je de tijd moet doden…

Een hagedis heeft alle tijd om de trein te nemen, denk ik dan…

Deze morgen stap ik het station binnen: hupla, plus tien minuten.

Ik zet tien stappen verder: plus 20 minuten.

Ik dacht even dat ik beter bleef stilstaan maar daarmee geraak ik die trein nog niet op. (Mocht MIJN logica nu eens werken!).

En als ik op mijn stappen zou terugkeren. Kan ik dan de trein vroeger nemen? Maar dan weet ik het niet want ik kan het bord vanuit mijn auto niet lezen dan.

Misschien is het een idee voor een twilight-kortfilm ooit.

Een ding moet ik toegeven. De vertaling in het Frans, Engels en Duits galmt foutloos door de speakers.

“Door technische problemen in Knokke heeft de trein 20 minuten vertraging. Onze verontschuldigingen.”

Wat valt onder technisch? Ik heb nog nooit horen omroepen dat door bijvoorbeeld een zelfmoord de trein vertraging had.

En het sneeuwt nog niet. Wat zal dat vanavond geven…

Code geel vanaf vanmiddag wordt gezegd. Geel is nu niet een kleur die ik associeer met ‘oppassen’. Geel associeer ik met kuikens, zon en een kanariegeel met mijn zuster. Ik weet niet meer waarom eigenlijk…

De regering durft deze keer geen thuiswerkalarm geven na de storm van kritiek door de bedrijven. Het is aan de bedrijven om dat te bepalen, of wie heeft de macht in ons Belgenlandje…

Maar, om terug te komen op de hagedis. Ik vind het mooi, dat nieuws.

Hoewel ik betwijfel of hij de enige is die de goederentrein neemt. Ik neem aan dat er wel meer dieren te vinden zijn in goederentreinen en daarbij denk ik eerst en vooral aan spinnen.

Slim bekeken door vriend hagedis. Hij boekt direct een Oriƫnt express-rit, restauratiewagen inbegrepen.

Het moet gezegd, sommige dieren zijn gewoon slimmer dan mensen. Instinctief floreren ze waar de omstandigheden goed zijn.

Blijkbaar is dat voor de hagedis de trein, hoewel ik in Brugge nog geen enkele heb zien afstappen…

Maar ik heb dan weer nood aan sterkere brillenglazenšŸ™„.

Vee

Goeiemorgen!

Het wordt zeker een goeie dag- ik klaag niet!

Ik weet het, uit je auto stappen zonder je gordel los te klikken is niet alleen onmogelijk, maar ook pijnlijk.

Pijnlijk fysiek, zeker als je drie pogingen doet voor je beseft ‘waar het schoentje knelt’, en ook mentaal als je bedenkt dat iemand je mogelijks gezien heeft.

Gelukkig heeft niemand mijn uitstapmoment (scrabble-alert!!) van deze morgen geregistreerd.

Hoewel, ergens aan het betaalhokje van de parking zal wel een of andere camera hangen…

Soit, what’s done is done! No use crying over spilt milk.

Mooi he, die Engelse uitdrukkingen šŸ™ƒ!

Ik ben al later vertrokken dan normaal. Mijn vent zat daar voor iets tussen…

Wat is nu vijf minuten, Vee!

Wel, dat is meer verkeer waardoor meer kans op trage slakken op de weg, meer onduidelijkheid of ik de trein haal of niet, een directe douche met slecht nieuws als ik de auto start want de radio start vanaf de sleutel in het contact zit en om 6u is er dus nieuws op de radio…

Die 5 minuten voor het nieuws luister ik naar MNM, pure ontspanning met Peter en Julie. En ik lach vaak met hun interactie, hoe dom dat ook is. Die heb ik dus ook gemist.

Mijn motto: intelligent zijn hoeft niet echt, zo vroeg.

“We hebben een clubke opgericht voor mensen met een wakker gezicht, ge zijt er bij… ge zijt erbij!”

Een simpel melodietje maar een oppepper als je achter het stuur zit te gapen op weg naar Brussel…

Soit, mijn gordel is los, ik ben op tijd, ik heb het gratis Metrokrantje meegegrist en over de actie van mijn ventje gelezen.

GROOT GELIJK!

<<

Dat de grote bazen eens op het werkveld meedraaien, niet voor een dag maar voor een half jaar bijvoorbeeld. Dan zullen ze de ongemakken en tekorten wel voelen!

Ik zou ook op de barricades staan hoewel je tegenwoordig je mening best ‘gepast’ uit om niet door de media gekruisigd te worden.

Aja, her nieuwtje van de dag is dat Boudewijn (van Spilbeeck, VTM-journalist) voortaan als Ā Bo door het leven gaat, met steun van vrouw en kids.

Good for you! Je kunt maar gelukkig zijn, denk ik dan…

Elk mens gaat een parcours, de ene al moeilijker dan de andere. Dat is leven, een parcours afleggen en groeien.

En met die noot geef ik mijn vervoerbewijs aan de conductrice.

De man naast me (vermoedelijk van Afrikaanse afkomst) heeft geen geldig bewijs en discussieert maar de conductrice blijft bij haar stuk, het ticket is voor het traject Brussel-Deinze en voor gisteren.

Hij betaalt na veel discussie een ticket naar Brussel en probeert met mij te discussiƫren.

Hij kan Nederlands en wil naar Amsterdam. Dat weet ik van toen hij goeiedag zei en naast me ging zitten. Nu doet hij alsof hij enkel Engels begrijpt…

Ik blog. Punt. En ik wil voor een keer ECHT met rust gelaten worden.

Vee