Ik geef VR de schuld

Ik zie hier af en toe nieuwe lezers die zich een weg door mijn blog banen.

Misschien moet ik weer wat meer gaan bloggen. Ik weet het, ik weet het…

Maar mijn brein is nu gefocust op VR.

Op het werk heb ik een keer zulk een Vive-bril op mijn kop gezet om te “sporten” in virtual reality en ik was verkocht.

Ik stond blijkbaar te roepen gelijk een klein kind en dat aan 50.

En toen volgde de impulsaankoop. Die bril, 600 euro. Poef!

Wist ik veel dat ik daarvoor nog een dure (en dan bedoel ik DURE) gamepc nodig had voor het ook maar enigszins werkbaar werd.

Vee, vandaar dat er zoveel brillen online tweedehands te vinden zijn!

Soms valt mijn euro superlaat maar ik ga niet achteruit. Die pc komt er. En dus ging mijn teruggave belastingsgeld daarnaartoe…

Alleen, als ik, na veel nalezen wat een ‘vive-proof’-pc inhoudt er eentje bestel, komt er een pc toe die het woord niet waardig is. Zo slecht ineengezet dat de kabels er niet eens inpluggen!

MAAR NIET MET MIJN ZUURVERDIENDE CENTJES, MAKKER!

Fiksen aan de telefoon? Je moest beschaamd zijn! En je zou de leveringsfirma de schuld geven? Nope, hier is de impeccabele doos, No way!

En dus dezelfde dag, met pijn in het hart want nog geen virtual reality in zicht, retour firma en dus eis retour geld.

Yep, bij ontvangst kon het er wel af, dat het geen kwaliteit was. Sorry, maar geen 2 keer!

Dus via mijn schoonzoon een tip gekregen en nu wel een superperformante pc.

En je hebt de discokleurkes gratis erbij, Vee! 😃

Soit, daar ben ik dus mee bezig momenteel. Ik ontdek en ontdek en ontdek gelijk een zesjarige.

En als je dacht dat ik alleen was? Mijn ventje gaat al even vlug naar Mars, schiet cowboys overhoop en bezoekt Thailand, waant zich een spion, laat arenden op zijn arm landen, creëert romantische kamers voor me…

Ik ben al gecrasht op een andere planeet maar ga vooral boogschieten en pingpongen en help een klein muisje door allerlei avonturen heen haar wereld te redden.

En ik bouw voort in real time aan onze steampunkwoning.

Gisteren schilderde ik de keukenmuren in metallic bronze en voorzag ze van nepbouten en ik schuim tweedehands sites af naar curiosa.

Zoals deze nieuwe aanwinst!

Yep, busy as ever, tussen een blokkende dochter en een andere die een huis koopt. De vragen van die kanten zijn er ook nog altijd, gaande van een foto van voetzolen met het onderschrift: ‘mama, mijn bloed loopt niet door!’ tot ‘ ik ga mijn haar bruin kleuren’ (nu het net weer blond is).

Het is mijn leventje en soms denk ik: wat zit ik in de zetel, daar had ik vroeger geen tijd voor?

Zou het kunnen dat het wat minder druk is?

En dan sms’t mijn ex, die middenin verbouwingen (lees bouwval) verloren loopt : ‘geen belet?’ en komt hij even op de VR roller coaster zitten en geniet in de bar met mijn ventje van man-time.

Yep. Mijn leven. En het is goed zoals het is.

Vee

Nieuwjaarsresolutie

Veefilosoofje

Ik ben uitgeslapen. Kwart voor elf, is het, driekwart van mijn voormiddag heb ik verloren/gewonnen? in bed om bij te slapen.

Ik geef wel toe dat het zalig was, me nog eens draaien in een fluffy donsdeken…

Het idee dat ik te lang verloren in bed lag moet ik gewoon laten varen.

Eens kijken of dat lukt…

“Je zult het nodig gehad hebben, schat!”

Het zal wel.

Het alternatief was boodschappen doen en op mijn gemakje ontbijten…

In de ene hand ‘slapen’ en in de andere ‘boodschappen plus genieten’, wat weegt er door?

Wat ik in mijn slaap gepresteerd heb zal ik nooit weten, vrees ik, hoewel ik zeker ben dat mijn hersenen gewerkt hebben in een andere realiteit.

Soms heb ik het gevoel dat ik tijdens de nacht een totaal ander leven leid, ergens anders, dat ik daar een even gelukkig bestaan heb en ik zou geld geven om daar eens bewust naartoe te gaan.

Ik weet het zeker omdat ik heel vaak moe wakker word. Dus dat is ook al iets.

Er is meer dan wat we waarnemen, wat we ’s nachts denken is creatiever, scheppender vaak dan wat we overdag doen. Daar ben ik heilig van overtuigd.

Hoe kom je anders tijdens je slaap tot oplossingen voor overdag onoplosbare dilemma’s?

Ik heb me eens een tijd verdiept in lucide dromen. Het is een techniek waarbij je bewust kunt leren dromen en tijdens je dromen kunt vragen stellen en een droomrichting kiezen om antwoorden te krijgen. Het lukt ook.

Maar zoals zo vaak vergeet ik dan na een tijdje waarmee ik bezig was en raakt dat op de achtergrond. Net als het schilderen een tijd in de vergeethoek belandde en het lezen van een interessant boek.

Dat kan ik nu op de trein terug opnemen… behalve dat dromen dan…

Mijn schat loopt plots reciterend door de living:

If people make you sick, maybe you should cook them longer. Hannibal Lector.

“Da’s een goeie!” , lacht hij. Hehehe.

Gisteren begon ik met het aankleden van mijn kale werkplek.

Gelukkig zijn mijn collega’s het zelfde idee genegen. Dus hangt er nu een schilderij van mij aan de muur en staan er plantjes en een familie/gezinsfoto op mijn bureau.

Gisteren ben ik ook eindelijk aan een opdracht begonnen. Het begint vorm te krijgen, dat nieuwe werk van mij. Gelukkig!

En vandaag heb ik mijn vrije woensdag waar ik nu blijkbaar weer echt nood aan heb om tot rust en vooral tot de kern van mezelf te komen.

Anders loop ik de kans om mezelf weer oppervlakkig voorbij te lopen en dan gaan we aan een snelheid waarin ik mezelf verlies en uiteindelijk weer geleefd word, wat eindigt in depressie.

Dat wil ik nooit meer. ‘Bewust’ is nodig en beter voor mij. Ik moet me weloverwogen ‘bewust aanwezig’ voelen in elke vezel van mijn lichaam.

Gisteren zag ik op een ander spoor een bomvolle trein met samengepakte mensen die, bij het openen van de deur, er uit ploften en uitzwermden als een nest bijen.

Ik wil die conditionering zo lang mogelijk tegengaan en elk been bewust voor het andere zetten. Ik weet ook zeker nu dat, als mijn barometerlijf ‘stop’ roept, ik bewust van richting verander.

Het kan nog alle kanten op en dat voelt beter dan geen kant op kunnen.

Ik ben er nog bewust bij overdag ook. Ik wil het zo houden.

Mijn nieuwjaarsresolutie…

Vee

Jaaaaaaa!

Eindelijk weer zin in schilderen!

Het is er toch van gekomen: ik schilder weer!

Twee dagen heb ik erover gedaan om weer echt in de mood te komen en er echt aan te beginnen. Zo lang stond mijn ezel en schilderkoffer al beneden te lachen naar mij.

Het is al geleden van deze zomer dat mijn olieverftubes aan de dop met een aardappelmesje van verdroogde verf moeten ontdaan worden en ik er dan nog geen beweging in krijg.

Yep. Eventjes onder de warme kraan en… gelukt! En alle lege of verharde tubes kijl ik meteen de vuilbak in.

Ik kan dat 😜, ik kreeg onlangs van mijn oud-collega’s een cadeaubon en kocht hiermee een volledig nieuwe schilderkoffer met Rembrandtverf en ik had nog mijn oude en nog een andere gelijkaardige koffer.

Waarom 3 koffers?

Wel, omdat een volledig gevulde koffer in promotieperiodes op zijn geheel nog veel goedkoper is dan de aankoop van enkele losse grote tubes en dan heb ik een propere compacte koffer voor eventuele buitenevenementen die nog uit de lucht kunnen komen vallen…

<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<

Het komt uit de losse pols vandaag.

De opzet was er al, de achtergrond krijgt nu stilaan vorm, het plaatje wordt compleet. Later volgen de details.

Als ik schilder, schilder ik in een soort van trance. Ik ben er even niet, en voel nadien des te meer dat ik enkele uren op mijn voeten heb gestaan. Amai, mijn rug!

Olieverf is echt mijn soort verf. Ik meng de kleuren naar believen en ik kan de ezel laten staan en een veeg geven mocht ik morgen iets zien dat anders moet.

Olieverf heeft meerdere dagen nodig om te drogen en de lagen ondergrond zorgen voor een specifieke gloed. Acrylverf vind ik te vlug drogen en de kleuren vind ik ‘onechter’.

Kortom, ik leef me uit en deze keer weer figuratief.

Het abstracte heb ik eventjes afgezworen. Daarvoor gebruik ik het paletmes en daar heb ik nu geen zin in.

Ik heb zelfs al andere ideeën in mijn hoofd zitten.

Joepie! Ik heb het nog!

Vee

Dit is mijn ei…

Of zo voelt het toch, ovaal, poreus en breekbaar. Maar het is wel MIJN ei.

Al van in mijn jeugd heb ik iets met tekst, met schrijven. Ik ben nu eind in de veertig, het werd tijd.

Niet dat ik nog nooit heb geschreven, ik heb in een ver verleden een blog gehad, meer als therapie, op een ADHD-site waar ik moderator was. Het klinkt allemaal heel serieus, maar dat was het niet. Het was leuk, ons kende ons, ons hielp ons.

Ik heb altijd de nood aan analyseren gehad, ik kan mezelf “dood”analyseren als het moet en ik ben er ondertussen expert in en dus dacht ik: misschien kan mijn en bij uitbreiding ‘onze’ manier van leven wel iemand inspireren terwijl het tegelijkertijd voor mij een gezonde uitlaatklep is.

Misschien lig je niet wakker van alweer een persoonlijk verhaal. Ik ook niet. Niet van dat verhaal, en niet of je dit wel of niet leest.
Ik lig wakker van andere dingen, waar ik mijn vinger niet op kan leggen maar wat me eindeloos in een vicieuze cirkel van piekeren doet belanden, of eerder, deed belanden vooraleer ik mijn denkproces leerde herkennen en stoppen.

STOP moet ik vaak tegen mezelf roepen. STOP met daarin mee te gaan, STOP met jezelf te benadelen door verder te praten, STOP met je schuldig te voelen omdat je niet onthoudt wat je moet onthouden. Het is nu eenmaal wie je bent, het is niet belangrijk want je hebt veel betere kwaliteiten dan dat.
STOP heeft mijn leven heel wat makkelijker gemaakt. Als vrouw, als moeder, als collega, als familielid.

Stooooop!

Maar het ging niet vanzelf. Het inzicht kwam pas toen de grond onder mijn voeten wegviel, toen ik mezelf tegenkwam. En geloof me, alleen ik kan mezelf tegenkomen met die ADHD-intensiteit dat het benauwelijk gevoelloos wordt, dat de analyse gewoon leidt tot zelfdestructie. En ik was op dat moment al een eind moeder van 2 bloedmooie dochters die naar ik pas later vernam vrolijk 70% kans hadden om mijn ADHD te erven. Yep. Wat dus in het kwadraat waar bleek te zijn.

‘Dank u, mama!’

Hoewel: ‘mijn’ ADHD is het niet. Het is elk apart ‘hun’ ADHD, met hun specifieke problemen, in het Nederlands “comorbiditeit” genoemd.

Maar dat volgt later wel in ons verhaal. Zonder het te benoemen zie je de verschillen zo duidelijk. En hun ADHD is even intens, even kop-tegen-de-muur-stotend bij momenten als dat bij mij soms is.

Ikzelf heb ‘therapie’ achter de rug waar ik bleef vragen om kapstokken om uit de put te geraken. De traditionele therapie van het graven maakte de put alleen maar dieper.

Maar ik ben er uit geraakt uit frustratie (kwaad zijn is innerlijke kracht) en ik mag nu, op dit moment aan mezelf luidop toegeven dat ik gelukkig ben. Omdat ik STOP zeg, ongeacht wat anderen daarvan vinden. Mijn lijf is mijn barometer, alleen ik kan over mezelf beslissen. Dus ik stop als ik stop, ik geef 300% van mezelf en soms zeg ik stop voor een lange tijd.

Het is wie ik ben, ik heb het geaccepteerd. Er viel niets anders aan te doen.

Ik neem ondertussen een viertal jaar meds maar dat ging niet zonder slag of stoot. Want ik mankeerde in mijn ogen niks dat niet overkomelijk was. En dat wolkerige dat in mijn hoofd kwam zweven bij het nemen van Rilatine en later Concerta hielp me ook niet echt geloven dat dit de oplossing was.
Maar nu voel ik me door de pilletjes min of meer ‘normaal’ hoewel ik me eerder kan vinden in het feit dat het mij helpt om ‘normaler’ over te komen bij anderen.

Het maakt me ook 20 kg dikker maar als ik afweeg (en dat kan IK alleen) hoe het mijn leven makkelijker heeft gemaakt zonder aan mijn ‘ik’ af te doen, dan kies ik voor ‘dikker zijn’ -Bij wijze van spreken dan want een maand of twee geleden liet ik mijn maag hypnotiseren om toch te kunnen ingaan tegen wat dokters en apothekers beweren…-
Zo ben ik dan weer. Ik stel alles in vraag, zwem liever tegen de stroom in dan mee. Dat is avontuurlijker en vraagt meer persoonlijkheid dan meelopen.

Wat mij onderscheidt van het dierlijke ras is een doordachte mening en daar ben ik trots op! De ene keer al wat meer doordacht dan de andere 🤜

Soit, voor een eerste blog kan dit wel al tellen.
Ik geef me bloot.

Mijn ei is dus breekbaar en poreus, maar wat binnenin de schaal zit is sterker, kleurrijker en intenser dan ooit. Punt.

Vee